Ocena brak

Wiatr - Metody behawioralne w nauce o polityce (opracowanie)

Autor /Seller002 Dodano /23.03.2007

UWAGA!!!
Niniejszy materiał nie stanowi kopii dzieła a jedynie jego interpretację. W związku z tym wszelkie prawa autorskie należą do autor dzieła. Niniejsze opracowanie zostało sporządzone w celach wyłącznie naukowych i niekomercyjnych

--

Jerzy J. Wiatr ?Metody behawioralne w nauce o polityce?

Koniec lat 50 ? tych behawioryści w natarciu (Dahl). Ujęcie behawioralne synonimem postępu w nauce i naukowości. Lata 50 i 60 ? te to okres niezaprzeczalnego panowania ?behawiorystów? w zachodnich naukach politycznych.

METODY BEHAWIORALNE

Rewolucja behawioralna ? w nauce o polityce polega na masowym zastosowaniu metod behawioralnych i programowym zakwestionowaniu innych, prebehawioralnych podejść w badaniu polityki.

Metody behawioralne to metody analizowania zjawisk społecznych (w polityce zjawisk politycznych) w drodze obserwacji zachowań jednostek ludzkich i złożonych z tych jednostek grup ludzi.

Dodatkowego zdefiniowania wymagają pojęcia:

Zachowanie polityczne to wszelkie działania jednostki o charakterze werbalnym lub nie werbalnym, które odnoszą się do jej roli jako członka pewnej zbiorowości politycznej. Inaczej mówiąc, badanie zachowania politycznego polega na badaniu życia politycznego przez pryzmat zachowań jednostek.

Obserwacja to wszelkie uzyskiwanie empirycznych informacji, a więc zarówno obserwację bezpośrednią (przyglądanie się demonstrantom), i pośrednią (posługiwanie się zapisami świadczącymi o zachowaniu jednostek typu danych o wynikach wyborów). Obserwacja może mieć charakter: neutralny (gdy obserwujemy zachowania polityczne w warunkach istniejących niezależnie od nas), albo sztuczny (gdy badacz sam wywołuje interesujące go zachowania).

U podstaw stosowania metod behawioralnych leżą dwie preferencje:
1. dążenie do uwzględnienia psychologicznego aspektu polityki, czego nie da się zrobić bez sięgnięcia do zachowań jednostek. Pionierem podejścia behawioralnego do nauk politycznych (Grahama Wallasa)
2. orientacja ilościowa; metody ilościowe mogą być stosowane nie tylko do obserwacji zachowań jednostkowych, lecz na przykład do ilościowego badania wojen i konfliktów międzynarodowych (Lewis Richardson), choć wcale nie muszą do nich prowadzić.

Metody badań politycznych w metodach behawioralnych:
1. Statystyczne badania uczestnictwa politycznego (badania wyborcze) zapoczątkowane w latach międzywojnia. Harold Gosnell, Herbert Tingsten starali się uzyskać empirycznie sprawdzalne wnioski na temat prawidłowości występujących w zachowaniu politycznym (wyborczym) obywateli. Metoda analizy polega na ustaleniu korelacji między cechami społecznymi jednostek terytorialnych. Tą drogą Tingsten sformułował swe prawo ?społecznego środka ciążenia? mówiące, że typowość z jaką robotnicy lub członkowie innych klas zachowują się wobec danej klasy (np.

Podobne prace

Do góry