Ocena brak

Whitfieldia longifolia

Autor /Horst Dodano /20.01.2012

Jeśli nie zapewnimy tej roślinie odpowiednich warunków, naśladujących naturalne, Whitfieldia longifolia, należąca do rodziny akantowatych (Acanthaceae), będzie nie najlepiej rozwijała się w domu. Niestety, musimy pamiętać, że klimat tropikalnej Afryki jest trudny do odtworzenia w domu. Dlatego też W.longifolia traktowana jest najczęściej jak sezonowa roślina kwitnąca, której należy się pozbyć, gdy minie okres kwitnienia. Hodowana przez cały rok w cieplarni, w cieple i wilgoci może przetrwać dłużej niż jeden sezon. Dorosłe i rozrośnięte okazy osiągają wysokość nawet 2,4 m. Roślina ta charakteryzuje się ładnymi białymi kwiatami, jakkolwiek można napotkać również jej odmianę o kwiatach czerwonych. Strzeliste łodygi kwiatowe W.longifolia wystają ponad wyraźnymi, dużymi, błyszczącymi liśćmi.

Ta tropikalna roślina potrzebuje ciepła dla prawidłowego rozwoju: minimalna temperatura w lecie powinna wynosić 13°C, a preferowany przedział to 20°C i więcej. Okazom, które zamierzamy przechować przez zimę, zapewniamy nieco więcej chłodu w miesiącu następującym po okresie kwitnienia.

Potrzebuje jasnego, ale niebezpośredniego światła. Pełne nasłonecznienie może doprowadzić do marszczenia się liści.

Podlewamy tę roślinę obficie letnią wodą, kiedy powierzchnia kompostu zacznie już wysychać. Korzenie nie mogą być suche w okresie kwitnienia. Okazy wielosezonowe powinny "odpocząć" po tym czasie przez około cztery tygodnie. Ograniczamy wówczas ilość podawanej roślinie wody i zmniejszamy temperaturę.

W.longifolia wymaga znacznie podwyższonego poziomu wilgotności powietrza. Nie zraszamy jednak kwiatów, a doniczkę ustawiamy na podstawce wypełnionej granulatem ogrodniczym.

Nawozimy roślinę co cztery dni, poczynając od końca okresu spoczynku. Kontynuujemy do pojawienia się pierwszych kwiatów. Stosujemy odżywkę dla roślin doniczkowych. Okazy jednosezonowe nie wymagają nawozu.

Do sadzenia W.longifolia używamy kompostu na bazie gliny o dobrym drenażu. Jeżeli jest to konieczne, przesadzamy pod koniec okresu spoczynku. Przy okazji przycinamy nadmiernie rozrośnięte łodygi.

Roślina ta stanowi przepiękny letni akcent w lekko zacienionych miejscach, także w towarzystwie innych, zielonych okazów. Połączenie bieli i zieleni nadaje całej kompozycji dystyngowanego wyglądu.

GDY ZAUWAŻYSZ

Mączlik może stanowić zagrożenie dla W.longifolia. Gromadzi się na pofałdowanych spodach liści, a kiedy poruszymy roślinę unosi się w powietrze. Stosujemy odpowiedni insektycyd.

Podobne prace

Do góry