Ocena brak

Wężowiec beznogi

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina scynkowate (Scincidae)

Wygląd: mały, gładkołuski scynk o wydłużonym, wężowatym i beznogim ciele. Niewielka, spiczasta, lekko kanciasta głowa zakończona zaokrąglonym pyskiem. Oczy są małe, a otwory uszne okryte łuskami i trudne do zauważenia. Zaokrąglony na przekroju ogon kończy się stożkowato. Wężowiec beznogi jest ubarwiony żółtawo, kremowo lub jas-nobrązowo. Jego boki i brzuch mogą być barwy świeżego mięsa. Na każdej łusce znajduje się ciemny punkt. Punkty te ułożone są w podłużne rzędy, które na grzbiecie są słabiej zaznaczone niż na bokach. Brzuch i boki młodych osobników są łupkowoszare (łupkowo-białe), a ciemne punkty zlewają się w podłużne smugi. Całkowita długość ciała 180 mm.  

Występowanie: wschodnia i południowo--wschodnia część środkowej Grecji, Attyka i Peloponez oraz małe wyspy koło Githion i wyspa Kithira; południowo-zachodnia Anatolia.

Środowisko: nasłonecznione, bardzo ciepłe i suche obszary. Żyje zwykle na glebach ilastych, porośniętych rzadką roślinnością trawiastą i ziołoroślową (unika jednak stromych stoków). Wężowca beznogiego nie znaleziono nigdy powyżej wysokości 600 m n.p.m.

Tryb życia: niewiele wiadomo o biologii tego gatunku. Ponieważ nigdy w warunkach naturalnych nie spotkano wężowca beznogiego na powierzchni ziemi w ciągu dnia, przypuszcza się, że przebywa na niej tylko nocą. Zaobserwowano dotychczas niewielką liczbę osobników wężowca, przy czym wszystkie znaleziono na wiosnę i wyłącznie pod kamieniami.

Pokarm: prawdopodobnie głównie dżdżownice.

Uwagi: to nie jest tylko jeden z najrzadszych gadów Europy, ale również najmniej poznany. Niewiele wiadomo o jego pokarmie, rozwoju młodych i zachowaniach godowych; brak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy składa jaja, czy też rodzi żywe młode.

Podobne prace

Do góry