Ocena brak

Wewnątrzmaciczne środki antykoncepcyjne

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

W obecnej dobie do jednych z najskuteczniejszych środków zalicza się wewnątrzmaciczne środki antykoncepcyjne, które Aczkolwiek nie pozbawione pewnego ryzyka, należą na całym świecie do coraz szerzej stosowanych.

Warunkiem powodzenia i braku powikłań jest prawidłowy dobór pacjentek, wykluczenie przeciwwskazań i stała kontrola lekarska.

Historia tej metody jest dość odległa. Znano ją już w starożytności.

Na przykład westalkom zakładano do jamy macicy szlachetne kamienie, aby nie zachodziły w ciążę. W późniejszych czasach stosowano środki mechaniczne z metali szlachetnych, złota i platyny. W 1920 r. wprowadzono i przez długi czas używano tzw. pierścień Graefenberga z metali szlachetnych, głównie srebra, a w 1934 r. wynaleziony przez japończyka Ota pierścień ze stali. Wobec zbyt dużej liczby powikłań po środkach metalowych wprowadzonych do jamy macicy bardzo szybko zakazano ich stosowania. Ponowny powrót do środków wewnątrzmacicznych nastąpił w latach 1950—1960, już w postaci pętli z plastyku. Przełomowym momentem była międzynarodowa konferencja naukowa na temat mechanicznych środków antykoncepcyjnych domacicznych (IUD) w Nowym Jorku w 1962 r., nai której zaakceptowano tę metodę antykoncepcji.

Od tego momentu zaczęła się era wkładek zrobionych z plastyku, stale ulepszanych i udoskonalanych. Najczęściej stosowana była wkładka typu Lippesa. Obecnie dodawana jest do wkładki miedź i srebro, mające dodatkowo działać antykoncepcyjnie. W Polsce dostępne są wkładki typu Copper T Grawigard, Multiload Cu 250 lub Nova Ten 200 Ag. Są to wkładki produkcji zagranicznej, głównie fińskiej, i dostępne tylko za dewizy.

Obecnie za duży sukces należy uznać wprowadzenie do masowej produkcji i sprzedaży w aptekach wkładki produkcji polskiej, z dodatkiem miedzi, w różnych kształtach i rozmiarach, dostosowanych do kształtu jamy macicy, na przykład „Spider”, „Flauer” i „Omega”. Wkładki te należy usuwać po 3 latach użytkowania lub gdy kobieta zaplanuje ciążę, a także, oczywiście, przy wszelkiego rodzaju powikłaniach, jak nieregularne krwawienie, bóle, stany zapalne itp.

Wspomnieć należy o próbach stosowania środków hormonalnych typu progestageny we wkładce. Spełniają one dodatkowe działanie, zmieniając błonę śluzową macicy, uniemożliwiając zagnieżdżenie zapłodnionego jajeczka.

Mechanizm działania domacicznych środków antykoncepcyjnych nie jest dokładnie wyjaśniony. Teoretycznie przyjmuje się możliwość zaburzenia wędrówki plemników oraz jaja na skutek zwiększonej perystaltyki jajowodów. Jajo zostaje przesunięte do jamy macicy zanim zostanie zapłodnione wjajowodzie i uzyska zdolność do zagnieżdżenia się w błonie śluzowej macicy. Poza tym dochodzi do

zmian w samej błonie śluzowej macicy, które uniemożliwiają zagnieżdżenie się zapłodnionego jaja, powodując jego wydalenie (wczesne poronienie zapłodnionego jaja).

Domaciczne środki antykoncepcyjne mają nieco mniejszą pewność antykoncepcyjną niż doustne środki hormonalne, jednak bardzo przewyższają w skuteczności inne metody mechaniczne czy chemiczne. Zmniejszenie ilości powikłań jest możliwe dzięki właściwemu doborowi pacjentek i wykluczeniu przeciwwskazań.

W zasadzie wkładki mogą być stosowane zarówno przez kobiety, które rodziły, jak i te, które nie rodziły, po szczególnie dokładnym przeprowadzeniu badania w celu wykluczenia przeciwwskazań.

Jednak wielu badaczy stoi na stanowisku, że kobiety, które nie rodziły, powinny być wykluczone z tej metody antykoncepcyjnej, ze względu na możliwość uszkodzenia kanału szyjki macicy w czasie zakładania spirali i ewentualnego stanu zapalnego błony śluzowej macicy, który może doprowadzić do wtórnej niepłodności.

Najwłaściwszym momentem do założenia spirali jest koniec miesiączki lub 1—2 dni po miesiączce. Kanał szyjki macicy jest wtedy otwarty, łatwiej wprowadzić spiralę, nie ma także obawy o ewentualne istnienie ciąży.

Zakładanie wkładki po porodzie powinno nastąpić po miesiączce, najlepiej nie wcześniej niż po 10 tygodniu połogu.

Po poronieniu lub przerwaniu ciąży także najbezpieczniej jest zakładać spiralę po miesiączce.

Przed założeniem wkładki kobieta powinna być bardzo dokładnie zbadana przez ginekologa; konieczne jest wykonanie badania cytologicznego, badania bakteriologicznego wydzieliny pochwowej, OB* leukocytozy.

Pierwsze badanie kontrolne po założeniu wkładki musi być przeprowadzone tydzień po założeniu, następne po miesiączce, następnie co 3 miesiące lub w każdej chwili, gdy kobieta ma jakiekolwiek dolegliwości czy wątpliwości.



 

Podobne prace

Do góry