Ocena brak

Wentylacja a perfuzja

Autor /olek1 Dodano /13.01.2013

wentylacja a perfuzja; prawidłowa objętość powietrza wentylującego płuca w jednostce czasu (V) jest w przybliżeniu równa objętości krwi przepływającej przez kapilary płucne w tym samym czasie (Q). Stosunek V do Q— jest równy w przybliżeniu jedności (0,75 — 1,0). Nierównomierny rozdział wentylacji i perfuzji w poszczególnych jednostkach czynnościowych płuc jest w chorobach płuc częstym zjawiskiem i prowadzi do zaburzeń tego stosunku. Podwyższenie V do Q— zachodzi, gdy nieproporcjonalnie do wentylacji maleje perfuzja. Jaskrawym przykładem może być zator tętnicy płucnej. W chorobach płuc objaw ten przebiega zwykle bardziej łagodnie, nie obejmuje wszystkich jednostek czynnościowych i jeżeli nie dotyczy zbyt dużych obszarów tkanki płucnej, nie powoduje zmian w prężności gazów krwi tętniczej, zwiększa się natomiast fizjologiczna przestrzeń martwa. Znaczny wzrost tej przestrzeni może doprowadzić do zaburzeń dyfuzji na skutek przyspieszenia przepływu krwi przez kapilary płucne. Obniżenie V do Q zachodzi, gdy przy zachowanej perfuzji zmniejsza się wentylacja. Zjawisko to występuje w wyniku zmniejszonej drożności oskrzeli, w niedodmie, w nasilonym procesie zapalenia płuc. W przewlekłych chorobach płuc zaburzenie to występuje w postaci lokalnych rozsianych zmian i dotyczy części jednostek czynnościowych płuc. Obniżenie — V do Q  zwiększa domieszkę Q żylną do krwi tętniczej, co prowadzi do hipoksemii; pCO: jest prawidłowe lub nawet obniżone z powodu odruchowej hiperwentyłacji, W przewlekłych chorobach płuc występują często elementy obu wymienionych zmian V do Q w postaci rozsianych licznych lokalnych zaburzeń. Bezpośrednie jakościowe i ilościowe badanie tych zaburzeń wymaga zastosowania techniki radioizotopowej.

Podobne prace

Do góry