Ocena brak

Weneckie szkło

Autor /Dobiegniewa Dodano /08.11.2012

Wyroby szklane (naczynia, świeczniki, zwierciadła itp.) wytwarzane w Murano, ośr. który na lagunie pod Wenecją skupił całą szklarską produkcję Wenecji już od kon. XIII w., a tradycje jego sięgają VII w. W Murano posługiwano się gł. szkłem sodowym, którego niski stopień topliwości i długi okres krzepnięcia umożliwiał opracowanie bogatych form; osiągnięta już w średniowieczu umiejętność oczyszczania surowca (całkowicie bezbarwne szkło, zw. cristallo), wysoka technika wydmuchiwania i odlewania, barwienia i wzorzystego zdobienia masy szklanej wysunęły Murano na czoło wszystkich ośr. szklarskich w Europie.

Najwyższy poziom artyst. sz.w. przypadł od 2 poł. XV do poł. XVIII w.; cechowały je finezyjne formy, bogactwo koloryst., wirtuozeria techn. (filigran, szlif, grawerunek); najbardziej charakterystyczne były wyroby ze szkła —> mlecznego, —> agatowego, —> lodowego, naczynia zdobione malowidłami emaliowymi i tzw — millefiori; w XVIII w. na czoło produkcji wysunęły się zwierciadła bogato zdobione szlifem i grawerunkiem oraz świeczniki; od poł. XIX w. ośr. w Murano został reaktywowany i współcz. artyści poszukują form zgodnych z nowocz. estetyką.

W XVI i XVII w. w eur. manufakturach, używając identycznych surowców, sprowadzając fachowców z Murano, zaczęto produkować wzorowane na sz.w. wyroby, zw. s z k ł a m i w typie weneckim.

Podobne prace

Do góry