Ocena brak

Weill i Orff

Autor /KotFilemon Dodano /11.04.2013

Sceniczna muzyke niemiecka reprezentuja w latach trzydziestych najpełniej Weill i Orff. Kurt Weill (1900— 1950), uczen Busoniego w Berlinie, był autorem muzyki do licznych dzielscenicznych, wsród których Opera :u tr:- grox:e (do tekstu B. Brechta, 1928) zdobyła sobieswiatowa popularnosc. Weill był bardzo bliski idiomatyki jazzowej, w ostatnim okresietwórczosci redukował swoje ambicje do miniminn. piszac modne płytkie utwory o trescizreszta postepowej, społecznej. Od r. 1935 przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie nieudawało mu sie powtórzyc sukcesów pierwszego okresu scenicznej twórczosci {RoyalPallace, 1927. MahuKoiiny, 1927,i Die Bur^-c/ulfl, 1932).

Carl Orff (1895 -1982), autorpotenych dziel wokalnych, nawiazał w swoich Litworacn do bardzo odległych tradycjiwczesnej polifoniki i prai-ytnii!. Oprócz przesadnie stosowanego oslinata w jego muzycemona odnalezc bezposrednie zalenosci od takich technik, jak recytatyw i psalmodia,orientalna melizmatyka i organalne czy fauxbourdonowe mikstury, a wiec technik„historycznych"'.

Wsród wczesniejszych dzieł Orffa wane miejsce zajmuja: Carmina burana(1936, kantata do tekstów sredniowiecznych), Catulli carmina i Triumf Afrodyty. W pózniejpowstałych dziełach— nalea tu: Comoedia de Christi Resurrectione, Ludus de nulo Injantemirificiis oraz opery Edyp Tyran czy Prometeusz (1967) — kompozytor posługuje sie bardziej już złoonym jezykiem muzycznym. Orff był take znakomitym i pomysłowym pedagogiem(Schulwerk, 1930—1935; nowe wydanie 1954), owładnietym idea umuzykalniania przezpobudzanie aktywnosci twórczej, kształcenie poczucia rytmu i gre na prostych instrumentach.Jego system kształcenia dzieci i młodziey za pomoca instrumentarium perkusyjnegowprowadzono m. in. w Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Hiszpanii, Anglii, w Polsce, Francjii Japonii. 575. Hartmann Kar! Amadeus Hartmann (1905-1963) był synem artysty m;il;irz;i.

W latach 1925—1927 studiował teorie i kompozycje w Akademii Muzycznej w Monachiumoraz prywatnie u Weberna. Hartmann stosował niemal wszystkie srodki kontrapunkty-czne,metrorytmiczne, kolorystyczne i ekspresywno-melodyczne, jakie wytworzyła nowa muzyka.W tym zakresie nie rónił sie wiele od dodekatbnistów. Stretto, rak, kanon lustrzany i innetego typu kombinacje kontrapunktyczne posłuyły kompozytorowi do konstruowania muzykipełnej napiec, dynamizmu rytmicznego i perkusyjnego, rozwijajacej sie przy tym swobodnie.

Hartmann był urodzonym symfonikiem. Sposród jego symfonii na szczególna uwagezasługuja:, IV\ VI, VII i VIII Symfonia, sposród koncertów — Koncert na fortepian,instrumenty dete i perkusje. Koncert na altówke, fortepian, instrumenty dete i perkusje, asposród dziel kameralnych — // Kwartet smyczkowy. Z innych dzieł wymienic trzebawczesna opere kameralna Des Simplicius Simplicissimus Jugend i Gesangsszene na baryton iorkiestre. Obdarzony ywiołowym temperamentem Hartmann pisał muzyke silnie ekspresyjnai intensywnie dynamiczna.

Podobne prace

Do góry