Ocena brak

WEHRMACHT - niemieckie siły zbrojne

Autor /ciastko Dodano /02.03.2011

Nazwę „Wehrmacht" przywróciła ustawa z 16 marca 1935 r., prze­kształcając istniejącą w czasach re­publiki weimarskiej 100-tysięczną zawodową Reichswehrę (Reichs-wehr) w masową nowoczesną armię.

Paragraf 1 ustawy wprowadził po­wszechną służbę wojskową, paragraf 2 określił stan wojska w okresie po­kojowym na 36 dywizji. Wehrmacht dzielił się na trzy rodzaje sił zbrojnych: wojska lądowe (das Heer), wojska lot­nicze (die *Luftwaffe) i marynarkę wojenną (die *Kriegsmarine), z których każdy podlegał odrębnemu dowództwu naczelnemu i własnemu sztabowi generalnemu. Od 1933 r. do 4 lutego 1938 r. dowództwo nad siłami zbrojnymi sprawował minister wojny (Reichswehrminister, a na­stępnie Reichskriegsminister), feld-marsz. Werner von Blomberg, a na­stępnie Adolf Hitler, który przejął bezpośrednie dowodzenie, ponieważ obawiał się niechęci generałów wo­bec jego agresywnych planów. Spra­wował je przy pomocy szefa Naczel­nego Dowództwa Sił Zbrojnych (Oberkommando der Wehrmacht, OKW) gen. Wilhelma *Keitla. Na­czelnymi organami dowodzenia po­szczególnych rodzajów sił zbrojnych były: dowództwo sił lądowych (Obe-r-kommando des Heeres, OKH), do­wództwo lotnictwa (Oberkommando der Luftwaffe, OKL) i dowództwo marynarki wojennej (Oberkomman­do der Kriegsmarine, OKM).

Utwo­rzeniu Wehrmachtu i narastaniu jego liczebności towarzyszyła szybka roz­budowa przemysłu zbrojeniowego i wzrost wydatków na zbrojenia.W chwili wybuchu II wojny świato­wej Wehrmacht liczył 4,8 min żoł­nierzy, w tym wojska lądowe - 3750 tys. żołnierzy. Przejęcie czeskich za­sobów broni i wyposażenia dało Niemcom uzbrojenie dla 36 dywizji. Podczas agresji na * Polskę we wrze­śniu 1939 r. zasadą bojowych działań wojsk niemieckich było zmasowane użycie broni pancernej wspieranej uderzeniami lotnictwa bombowego. Właściwa koncepcja i duża przewaga liczebna w czołgach i samolotach umożliwiły Wehrmachtowi odniesie­nie zwycięstwa. Następnie Hitler, przeświadczony o dużym znaczeniu *Norwegii dla Niemców (dogodne bazy dla okrętów, import rudy żela­za) i strategicznym położeniu Danii, skierował Wehrmacht do agresji na te państwa w kwietniu 1940 r. Mimo ryzyka związanego z inwazją na *Norwegię, wymagającą przerzuce­nia oddziałów drogą morską pod bo­kiem najpotężniejszej floty świata -*Royal Navy, operacja zakończyła się opanowaniem tego kraju. Do ma­ja 1940 r. siły wojsk lądowych zo­stały znacznie rozbudowane. Liczy­ły: 157 dywizji, w tym 140 dywizji piechoty i górskich oraz 17 dywizji szybkich (1 kawalerii, 6 zmotoryzo­wanych, 10 pancernych).

Uderzenie na zachód Europy, podjęte 10 maja 1940 r., prowadzone według zasad wojny błyskawicznej (*Belgia, działania wojenne 1940 r., *Francja, działania wojenne 1940 r.) przynio­sło Wehrmachtowi błyskotliwe zwy­cięstwo, a Francja musiała 22 czerw­ca 1940 r. przyjąć w *Compićgne narzucone jej warunki zawieszenia broni. Na podstawie dyrektywy nr 16, wydanej przez Hitlera, OKW przystąpiło do planowania operacji inwazyjnej *„Seelowe" przeciwko Wielkiej Brytanii, jednakże wobec niepowodzenia powietrznej bitwy o *Anglię operacja ta nie została wy­konana. W tym czasie Niemcy roz­poczęli przerzucanie pierwszych od­działów na wschód w celu osłonięcia granicy z ZSRR, dotąd praktycznie ogołoconej z wojsk. Od grudnia 1940 r. rozpoczęły się bezpośrednie przy­gotowania Wehrmachtu do uderzenia na Wschodzie (*„Barbarossa"). Rozwój sytuacji w Afryce Północ­nej, gdzie wojska włoskie poniosły klęskę, skłonił Hitlera do wysłania tam w lutym 1941 r. sił ekspedy­cyjnych *Afrika Korps. Jednocześnie Niemcy nasilili penetra­cję na *Bałkanach. Najpierw ich mi­sje wojskowe udały się do Rumunii, a następnie w styczniu 1941 r. rozpo­częła tam przegrupowanie 12 armia przeznaczona do interwencji w Grecji.

1 marca weszła ona do Bułgarii, a 6 kwietnia Niemcy uderzyli jedno­cześnie na Grecję i Jugosławię. Woj­ska niemieckie liczące ok. 500 tys. żołnierzy w ciągu 3 tygodni podbiły te dwa państwa przy minimalnych stratach własnych (zginęło lub odnio­sło rany 5500 żołnierzy).

Negatyw­nym dla Hitlera następstwem kampa­nii bałkańskiej była konieczność opóźnienia ataku na Związek Ra­dziecki (z 15 maja na 22 czerwca). Autorzy planu wojny ze Związkiem Radzieckim nie docenili ogromu tego państwa i siły *Armii Czerwonej. W efekcie, mimo wielkich zwycięstw odniesionych latem i jesienią 1941 r., Niemcy przegrali bitwę pod *Mo-skwą, co stało się zwrotnym punktem w wojnie na Wschodzie. Ponawiane w 1942 r. próby wywalczenia zwy­cięstwa zakończyły się klęską pod * Stalingradem. Po kolejnej klęsce pod *Kurskiem w czerwcu 1943 r., zagrożenie inwazją aliancką zmusiło OKW do zwiększenia siły bojowej armii na Zachodzie. Niemcy stanęli wobec problemu przejęcia obrony Włoch i całych Bałkanów. Koniecz­ność uzupełniania wojsk topnieją­cych na skutek strat wpływała na zmniejszenie liczby pracowników za­trudnionych w gospodarce Niemiec, choć problem ten łagodził przywóz robotników przymusowych.

W szczytowym okresie rozbudowy w 1943 r. niemieckie siły zbrojne liczyły 9,48 min żołnierzy, ale po wielkich klęskach na Wschodzie i Zachodzie liczba ta zaczęła się zmniejszać. Ostat­nim wielkim zrywem na zachodzie Eu­ropy była ofensywa w *Ardenach w grudniu 1944 r., do której OKW zmo­bilizowało ok. 250 tys. żołnierzy, jed­nakże brak odpowiedniej liczby czołgów, paliwa, a przede wszystkim samolotów przesądził o niepowodzeniu tej akcji. W styczniu 1945 r. ich armia na Wschodzie została rozbita między Wisłą i Odrą. Niemcy podjęli próbę jej odbudowy, wzmacniając ją dywizjami przerzucanymi z zachodu Europy i od­działami rozformowanej Armii Rezer­wowej. W wyniku wiosennych ope­racji wojsk radzieckich nowa armia wschodnia została rozbita.

W czasie całej wojny zginęło ok. 4 min żołnierzy Wehrmachtu.

Podobne prace

Do góry