Ocena brak

WĘDKIEWICZ STANISŁAW

Autor /antetkasasetka Dodano /04.04.2012

WĘDKIEWICZ STANISŁAW, ur. 14 III 1888 w Rzeszowie, zm. 8 V 1963 w Krakowie, historyk literatur romańskich, językoznawca, publicysta. W 1909-11 studiował na UJ, m. in. pod kierunkiem S. Tarnowskiego, 1911-13 na uniw. w Wiedniu. W czasie I wojny świat, delegat zagr. NKN, a nast. Rady Regencyjnej. W 1919 habilitowany, 1919-21 prof. Uniw. Pozn., 1921-34 prof. UJ, 1934-39 prof. UW; 1922-39 red. miesięcznika —> „Przegląd Współcz.", który pod jego kierunkiem wysunął się na czoło pol. periodyków lit.-nauk.; 1930-37 red. „Archiwum Neophilologicum". W 1947-60 kier. Stacji Nauk. PAU, nast. PAN w Paryżu, wydawał jej biuletyn w języku franc.  czł. PAU. (od 1923) i PAN (od 1957), TPN Pozn. (od 1920), TNW (od 1935), rum. AN (od 1930). Uczony o rozległych horyzontach humanist., ogłaszał źródłowe studia dot. prądów ideowych i kult. w myśli eur. XIX i XX w., gł. we Francji. Zajmował się też związkami kultury i literatury pol. z Francją (np. Z motywów polskich w publicystyce francuskiej 1928, liczne prace w biuletynie paryskiej stacji PAN) i in. krajami (np. Zarys dziejów wpływu polskiego na kulturę umysłową Rumunów, „Spraw. PAU" 1921 nr 2;Chłopi" Reymonta w Szwecji. Dookoła literackiej Nagrody Nobla 1924). Był jednym z pionierów nauk. stylistyki w Polsce jako autor rozprawy O stylu i stylistyce (1914, przedr. pt. O tzw. stylistyce w książce zbiór. Stylistyka teoretyczna w Polsce 1946).

M. BRAHMER S.W., „Kwart. Neofilol." 1963 nr 4; tenże S.W., Nauka Pol. 1963 nr5.

Podobne prace

Do góry