Ocena brak

WAZOWIE NA TRONIE POLSKIM - Reforma katolicka i jezuici

Autor /Wszeciech Dodano /15.05.2012

 

W połowie XVI w., soborem trydenckim (1545-1563), Kościół katolicki rozpoczął wielką reformę wewnętrzną. Reforma ta miała podążać w dwóch kierunkach: przemian w strukturze wewnętrznej Kościoła i zmian sposobów oddziaływania na wiernych.

Biskupi, w myśl postanowień soborowych, powinni zakładać seminaria, czyli szkoły kształcące duchownych, i przeprowadzać regularne wizytacje parafii. Księży zobowiązano do stałego przebywania w parafiach lub przy wyznaczonych kościołach, do noszenia jednolitego ubioru, do prowadzenia ksiąg parafialnych, rejestrujących chrzty, pogrzeby i zawierane małżeństwa.

Wyjątkowa rola w realizacji zaleceń soborowych przypadła jezuitom. Zakon ten — powołany w okresie osłabienia Kościoła dla przeciwstawienia się postępom reformacji — ze szczególną troską kształcił charaktery i umysły swych członków.

Do Rzeczypospolitej jezuici zostali sprowadzeni w 1564 r. i od razu rozwinęli działalność wśród elity — na dworze królewskim — i wśród społeczeństwa, zakładając szkoły (kolegia), głosząc kazania, prowadząc misjerekolekcje. U progu XVII w. w Polsce i na Litwie działało już 25 kolegiów — dużych, o wysokim poziomie nauczania, kształcących chłopców nie tylko z rodzin katolickich, ale i protestanckich oraz prawosławnych.

Wśród pierwszych jezuitów polskich byli, m.in.: pierwszy rektor Akademii Wileńskiej, kaznodziejapisarz Piotr Skarga (autor kazań przepojonych miłością do ojczyzny) oraz tłumacz Pisma Świętego Jakub Wujek.

Do ich następców należał znany w Europie łaciński poeta Kazimierz Sarbiewski.

Podobne prace

Do góry