Ocena brak

Ważność chrztu heretyków

Autor /LucjaG Dodano /17.04.2013

Ważność chrztu stała się problemem w III wieku, gdy do Kościoła katolickiego zaczęli zgłaszać się ludzie,ochrzczeni przez heretyków lub schizmatyków. Zastanawiano się, czy są oni ważnie ochrzczeni, czynie należy powtórzyć chrztu. Za powtórnym udzieleniem chrztu opowiedział się Tertulian w piśmie Ochrzcie i synod kartagiński (ok. 220). W Aleksandrii początkowo zajmowano niesprecyzowane stanowisko,ale za biskupa Dionizego Wielkiego (zm. ok. 265) opowiedziano się za praktyką Kościoła rzymskiego,według której nie ponawiano chrztu heretyka, a przyjmowano go do wspólnoty kościelnej przez nałożenierąk. Obie praktyki istniały obok siebie przez dziesiątki lat.

Spór zrodził się między biskupem kartagińskim Cyprianem i biskupem rzymskim Stefanem. Zaczęło sięod wątpliwości biskupa afrykańskiego Magnusa, przedstawionej Cyprianowi, czy ponownie ochrzcićnawracających się uczestników schizmy Nowacjana. Cyprian rozpatrywał problem na synodzie kartagińskim(255), który opowiedział się za ponownym chrztem, jednak nie wszyscy biskupi godzili się na tę decyzję. Na propozycję więc kolejnego synodu kartagińskiego (256) Cyprian napisał o tym do Stefana izałączył całą dokumentację. Biskup rzymski przedstawił praktykę swego Kościoła i żądał jej zastosowaniazarówno w Afryce, jak i w Azji Mniejszej. Opornym zagroził ekskomuniką i okazał nieustępliwość,nawet gdy Afrykańczycy przysłali delegację z kolejnego synodu (także 256) w tej sprawie.

Uważając więc, że ważność chrztu, wcześniej już wykazana, jest poza dyskusją, nie przyjął delegacji episkopatuafrykańskiego. Oznaczało to zerwanie jedności kościelnej, śmierć Stefana (257) i męczeństwo Cypriana(258) odebrały sporowi ostrość, obie strony tolerowały praktykę drugich. Łagodząco wpłynęło też w następnychlatach pośrednictwo biskupa aleksandryjskiego Dionizego Wielkiego.

Definitywne orzeczenie wdyskusyjnej sprawie wydał dopiero synod w Arles (314), a Kościół afrykański dzięki wyjaśnieniom św.Augustyna przyjął praktykę rzymską. Spór przyniósł teologiczne pogłębienie nauki o chrzcie i ogólnie osakramentach, w której zwracano odtąd większą uwagę na ich skuteczność, zależną od obiektywnegodziałania Boga, a nie od osobistych przymiotów szafarza.

Podobne prace

Do góry