Ocena brak

Warzęcha

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Charakterystyczny, nie do pomylenia dziób; u ptaków w pierwszym roku życia jest różowy i miękki, z latami ciemnieje, także tęczówki nabierają z czasem koloru krwistoczerwonego. Nogi czarniawe, u młodych jaśniejsze. Dorosłe ptaki w szacie godowej mają żółtawy czub z piór zwisający z tyłu głowy; mogą go podnosić, gdy są zdenerwowane. Podbródek w okresie godowym jest mocno żółty. Upierzenie kremowobiałe, co widać szczególnie w porównaniu ze śnieżnobiałymi czaplami nadobnymi. Samca można rozpoznać po wyraźnie widocznej, czewonawożółtej przepasce na piersi, która u samic jest ledwie zaznaczona. Samice mają także mniejszy czub. Końce skrzydeł u młodych ptaków czarne. Długość ciała ok. 86 cm, rozpiętość skrzydeł 140-150 cm.

Warzęchy kroczą jak bociany i latają z wyciągniętą szyją; lot to szybkie machanie skrzydłami na zmianę z szybowaniem. W locie ptaki tworzą ukośne linie lub lecą w kluczu. Są bardzo milczące nawet w kolonii lęgowej, gdzie tylko od czasu do czasu można usłyszeć „chrząkanie" dorosłych ptaków lub ćwierkające głosy piskląt.

Środowisko: Pojedyncze przypadki lęgów w Andaluzji i w Holandii; dokładnie tuzin kolonii znajduje się krajach bałkańskich, a następne na wschodzie aż do Chin i Indii. Największe kolonie istnieją nad Jeziorem Aralskim i w delcie Wołgi. Większość europejskich kolonii jest tak mała, że uzasadnione są obawy o ich przetrwanie.

Warzęchy potrzebują do życia wód z mulistym dnem, bez gęstej roślinności: laguny, płytkie jeziora z wodą słodką i słonawą. Są ptakami wędrownymi; przylatują w kwietniu i odlatują we wrześniu. Zimują częściowo nad Morzem Śródziemnym, a częściowo w równikowej Afryce. Warzęchy holenderskie również w zimie nie łączą się ze swoimi wschodnioeuropejskimi krewniakami, lecz lecą wzdłuż wybrzeży Atlantyku aż do Maroka. Warzęchy odbywające lęgi w delcie Wołgi i dalej na wschód zimują w Indiach.

Lęgi: Raki te lęgną się czasami w bardzo licznych koloniach jednorodnych bądź razem z innymi ptakami błotnymi, np. czaplami. Kolonie znajdują się zwykle w zeszłorocznej trzcinie w pobliżu wody, w niektórych miejscach także na drzewach, rzadko powyżej 5 m. Gniazda położone są blisko siebie, zwłaszcza w środku kolonii. Tam, gdzie się stykają, z czasem łączą się w jedną platformę gniazdową.

Partnerzy często wzajemnie czyszczą sobie upierzenie, przede wszystkim na głowie i szyi, a więc w miejscach, gdzie same nie mogą sięgnąć dziobem. Wspólnie budują gniazdo i wysiadują na zmianą 3-5 jaj, które w przeciwieństwie do jaj czapli i bocianów nie są jednolicie białe, lecz plamkowane. Długość jaja ok. 70 mm, czas wysiadywania 24-25 dni, okres wylęgania - maj.

Gdy w większej kolonii innych ptaków gnieździ się mało warzęch, ich gniazda są rozproszone. Gdy jest ich więcej, tworzą własną „dzielnicę" w tej kolonii. Młode biorą pokarm z gardła rodziców; pisklęta są, jeśli trzeba, ocieniane skrzydłami. W mocno zagęszczonych koloniach pisklęta z różnych gniazd mieszają się między sobą i tworzą żłobek; karmione są wtedy przez wszystkich rodziców. Mając 4 tygodnie pisklęta stoją w płytkiej wodzie w pobliżu kolonii i czekają na rodziców przylatujących z pokarmem. Odlatują mając zaledwie 2 miesiące.

Pożywienie: Warzęchy szukają zwykle pożywienia w płytkiej wodzie (do głębokości 10-20 cm), ale wchodzą też w wodę do 30 cm głębkości, sięgającej im po brzuch. Idąc od-cedzają dziobem - w takt kroków - wierzchnią, cienką, półpłynną warstwę mułu. W ten sposób łowią zwierzęta, które żyją w mule lub schowały się tam: przede wszystkim larwy komarów, ślimaki, kijanki, małże, skorupiaki, małe ryby i małe żaby. Większa zdobycz wydobywana jest z wody i od razu „chowana" do gardła.

Podobne prace

Do góry