Ocena brak

Warunki niewłaściwe

Autor /Klemens88888 Dodano /22.11.2011

Warunki niewłaściwe: - konieczny, niemożliwy oraz sprzeczny z prawem (contra leges) lub dobrymi obyczajami (contra bonos mores);

  • warunek konieczny -teraźniejsze lub przeszłe zdarzenie wiadome, że nastąpi (brak niepewności), strony miały sprawdzić czy zdarzenie nastąpiło, jeśli nie to zobowiązanie nie następuj, - właściwie jest to termin.

  • warunek niemożliwy – wiadomo z góry, że nie może nastąpić,

  • conditio iuris – warunki przepisane przez prawo – otrzymasz spadek jeśli mnie przeżyjesz;

Warunki - niemożliwy, zakazany (contra leges) lub niemoralny – jako warunki zawieszające powodowały, że zobowiązanie nie powstawało w ogóle, a jako rozwiązujące – uważane były za niedodane; w rozporządzeniach ostatniej woli uważane zawsze jako niedodane.

Sytuacja pendente conditione

Sytuacja prawna przed spełnieniem się warunku – pendente conditione i po jego spełnieniu existente conditione była różna w przypadku warunku zawieszającego i rozwiązującego.

W przypadku warunku zawieszającego:

Przed spełnieniem (pendente conditione) warunku zawieszającego istnieje węzeł obligacyjny, ale nie jest to obligatio perfecta, strony nie mogły zwolnić się z umowy, jeżeli jednak dłużnik celowo udaremnił spełnienie się warunku – uznawano go za związanego już bezwarunkowo przyjmując fikcję spełnienia się warunku; wierzytelność pendente conditione wchodziła w pewnym sensie do majątku (np. do spadku) bo istniała nadzieja na dług spes debitum iri; zobowiązanie takie nie wywoływało pełnych skutków prawnych (nie powstawał jeszcze dług), dłużnik który wykonał świadczenie pendente conditione mógł domagać się jego zwrotu, jako świadczenia nienależnego, natomiast wierzyciel nie mógł wnieść powództwa przed spełnieniem się warunku.

W przypadku spełnienia się warunku zawieszającego (existente conditione), obligatio stawało się perfecta, z reguły bez działania wstecznego – czyli ex nunc, a nie ex tunc; w razie definitywnego niespełnienia się warunku zawieszającego zobowiązanie nie powstawało.

W przypadku warunku rozwiązującego:

Istniał w prawie klasycznym przy negotia bonae fidei (szczególnie przy kontrakcie kupna-sprzedaży), w postaci dodanej do bezwarunkowego kontraktu np. kupna sprzedaży - drugiej umowy zawierającej warunek (zawieszający), którego spełnienie powodować ma rozpoczęcie działanie tej umowy – w efekcie rozwiązującej kontrakt główny. Przy zobowiązaniach cywilnych stricti iuris (np. stypulacja) dodanie warunku rozwiązującego było niemożliwe.

Rozszerzanie możliwości dodania warunku i terminu następował w prawie rzymskim powoli. Jeszcze w prawie justyniańskim istnieją czynności prawne w których jest to niemożliwe, a są to tzw. actus legitimi – (emancypacja, akceptylacja , przyjęcie spadku, servi optio (wybór przez legatariusza jednego z kilku niewolników, których otrzymał do wyboru w legacie), datio tutoris – wyznaczenie opiekuna).

Do góry