Ocena brak

WADY ROZWOJOWE PRĄCIA

Autor /jessica Dodano /12.01.2012

Większość wad rozwojowych części płciowych zewnętrznych jest następstwem powstrzymania rozwoju. Występują one przeważnie w formie zbliżonej do postaci narządów kobiecych podobniejszych niż narządy męskie do narządów okresów wczesnych, płciowo niezróżnicowanych. Z tych powodów objawy powstrzymania rozwoju narządów płciowych występują przeważnie w formach wykazujących pewne przemieszanie cech obu płci: stan taki obejmujemy nazwą obojnactwa (hermaphro-ihtiwmu . Jednym z głównych czynników powodujących obojnactwo jest wydzielanie dokrewne gruczołów płciowych.

Jeżeli u osobnika występują oba rodzaje gruczołów płciowych, męskie i żeńskie, 'o inowimy o obojnactwie prawdziwym (hermaphroditisinus verus). w przeciwieństwie obojnactwa rzekomego (pseudohermaphrodi/ismus), w którym gruczoły płc iowe są jednego rodzaju albo męskie, albo żeńskie, natomiast pozostałe narządy pniowe obu płci występują w bardzo różnej postaci. Tym się tłumaczą różne typy obojnactwa rzekomego. Kiedy gruczoły płciowe są jednorodne, wtedy ich drogi wyprowadzające mogą się wykształcać albo według typu płci odmiennej, albo też mogą powstać przewody obu płci w formie przeważnie niezupełnie rozwiniętej; części płciowe zewnętrzne natomiast mogą występować tylko w formie odpowiadającej narządom odmiennej płci. W przeciwieństwie więc do obojnactwa prawdziwego albo gruczołowego (hermaphroditismus glandularis), w ramach obojnactwa rzekomego, możemy mówić obojnactwie cewkowym albo wewnętrznym {hermaphroditismus tubulańs s. inter-,luy- jeżeli dotyczy narządów płciowych wewnętrznych (przewodów) z wyjątkiem gruczołów płciowych, lub o o b oj n a c t w i e ze w n ę t r z n y m hermaphro di tismus externus s. copula-A nu to mi a człowieka. T. IV T9 tii u.s . jeżeli dotyczy zewnętrznych części płciowych, lub wreszcie o postaciach obojnactwa dotyczących tylko wtórnych cech płciowych herrnaphrodilismiis ex!ragemtalis).

Pewne jednostki obojnacze możemy uważać za «interseksy», za międzypłciowe lórmy pośrednie w tym sensie, że u danej jednostki z początku występowała faza rozwoju żeńska lub męska wytyczona przez odpowiedni zespół chromosomów płciowych. Faza la podczas dalszego rozwoju przekształca się w przeciwną lazę, męską lub żeńską; tym samym obojnacy męscy pierwotnie byli jednostkami żeńskimi, żeńskimi interseksaraj których gonady żeńskie przekształciły się w jądra, zaś obojnacy żeńscy inierseksami męskimi. U człowieka i u ssaków tylko ta pierwsza ewentualność prawdopodobnie może zachodzić.

Najlżejszą formą wady rozwojowej części płciowych zewnętrznych jest spodziectwo {hypospadia: spadon — eunuch), w którym cewka moczowa otwiera się na dolnej stronie prącia, czy to w obrębie żołędzi ' hypospadi a gl andis), czy trzonu prącia (hypospadia penis), czy też jeszcze bardziej z tyłu w obrębie krocza (hypospadia perinealis). Znane są również przypadki cięższej postaci zboczenia rozwojowego, w którym prącie uległo przemianie wstecznej, jest znacznie skrócone, worek mosznowy podzielony na dwie połowy, a cewka moczowa jest otwarta wzdłuż dolnej strony prącia (hypospadia penis scrotalh); ta postać części płciowych zewnętrznych męskich zbliża się już do typu żeńskiego i byłaby przykładem o b oj nart w a męskiego ze w n ę t r z n e g o (hermaphroditismiis mascidinus externus). Prącie może być zresztą uwstecznione zachowując prawidłowe ujście zewnętrzne cewki moczowej, wtedy jest ono ukryte w okolicy sromowej tak jak łechtaczka.

Do wad rozwojowych prącia należą również postacie, w których cewka moczowal otwiera się na stronie grzbietowej prącia — wierzchniactwo (epispadia)y oraz cały szereg innych, omawianie których zaprowadziłoby nas zbyt daleko. Wspomnimy jeszcze tylko o wadzie rozwojowej, w której wędzidełko napletka występuje po stronie grzbietowej (pseudofrenulum). czy o podwójnym prąciu (diphallia) w odróżnieniu od rozszczepionego prącia (penis fissus). w którym każda połowa ma otwartą rynienkę cewkową. W obrębie prawidłowo zbudowanego prącia występować mogą dodatkowe ślepo kończące się przewody— przetoki prącia (ductus penis dorsalis cutaneus), które mogą występować w różnych miejscach prącia. O stulejce (phimosis). kiedy to ujście napletka jest znacznie zwężone.

Uniektórych gatunków ssaków stale występuje w prąciu podłużna kość zwana kością prącia (oj priapi: Priapos syn Afrodyty i Bachusa, któremu przypisywano bardzo duże prącie). W związku ze zmianą położenia prącia ze wzniesionego na coraz bardziej zwisające kość prącia zaczyna zanikać; u człekokształtnych (gibbon, orangutan. szympans) występuje już tylko w stanie szczątkowym. U człowieka była ona opisana w dwudziestu kilku przypadkach (Loth)  i występuje tu w postaci pojedynczej, czasem podwójnej małej i wydłużonej kosteczki (długości 2 do 5 cm). Stwierdzono ją tylko w wieku późniejszym (40—80 lat). Nie wiemy więc czy występowanie kości prącia u człowieka należy tłumaczyć wyłącznie pozostałością rozwoju rodowego, czy tez powstawać ona może wskutek starczego skostnienia zbitej tkanki łącznej.

Podobne prace

Do góry