Ocena brak

Virginia Woolf

Autor /kacper007 Dodano /14.04.2012

Indywidualnością życia literackiego owych czasów była Virginia Woolf (1882-1941). Już samo pochodzenie z rodziny inteligenckiej predestynowało Virginię do wyboru takiej właśnie drogi życiowej. Ojcem jej był bowiem wybitny pisarz - Leslie Stephen - który od najmłodszych lat zachęcał córkę do czytania. W roku 1906 młoda pisarka stanęła na czele słynnej grupy Bloomsbury - stowarzyszenia intelektualistów, których celem była celebracja „miłości, twórczego działania, radości wynikającej z przeżywania sztuki oraz umiłowania wiedzy". Niestety, Virginia Woolf przez większą część swego dorosłego życia cierpiała na chorobę zwaną zespołem maniakalno-depresyjnym i w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat, w stanie głębokiej depresji, odebrała sobie życie.

Podobnie jak Lawrence, Virginia Woolf pisała o środowisku, które znała najlepiej, jednak w jej przypadku nie byli to ludzie prości, lecz przedstawiciele wyższych warstw klasy średniej. W samym temacie nie było nic odkrywczego (większość pisarzy opisywało właśnie tę warstwę społeczną, ponieważ do niej najczęściej należeli), jednak jej proza charakteryzowała się niespotykaną do tej pory przenikliwością. Pierwsza ważna powieść Woolf - Pokój Jakuba (1922) - to próba zastosowania nowatorskiego typu narracji. Nowa technika polegała na wykorzystaniu wyłącznie monologów wewnętrznych bohaterów. W ten sposób powstał portret mężczyzny ukazanego poprzez pryzmat subtelnych odczuć i wrażeń innych osób. Woolf zrezygnowała z fabuły i tradycyjnego modelu narratora, narzucającego czytelnikowi interpretację i oceny moralne czynów bohaterów. Jej powieści to zbiór impresji i przemawiających do wyobraźni symboli, portret człowieka nakreślony poprzez ukazanie aury, jaką wokół siebie wytwarza oraz wpływu, jaki wywiera na innych. W ostatnim rozdziale czytelnik odwiedza pusty londyński pokój zabitego podczas wojny bohatera. To, co się tam znajduje -porozrzucane niedbale listy, wiklinowy fotel czy para zużytych kapci - przedstawione w odpowiedni sposób daje najbardziej bezpośredni wgląd w to, jaki był człowiek tu mieszkający.

Strumień świadomości

W kolejnych powieściach - Do latarni morskiej (1927) oraz Fale (1931) - autorka kontynuowała studia nad ludzką osobowością. Dojrzały styl Woolf zmierzał ku ukazaniu świata takim, jaki on jest w odczuciu człowieka jako jednostki, nie żyjącego wszak fabułą, według dopracowanego scenariusza. W jej pojęciu rzeczywistość składa się ze strzępów rozmów, urywanych monologów wewnętrznych oraz przelotnych skojarzeń. Ta ciekawa technika narracyjna, ochrzczona mianem „strumienia świadomości", to literacki odpowiednik modnej w owych czasach psychoanalizy, polegającej na odkrywaniu najgłębszych pokładów świadomości pacjenta na podstawie urywków wspomnień i skojarzeń, które przyjdą mu do głowy. Takie założenia pisarskie wymagają zastosowania niezwykle wyrazistego, zagęszczonego stylu. Virginii Woolf udało się jednak nadać językowi lekkość i subtelność. Technika zwana „strumieniem świadomości" doskonale obywa się bez chronologii, a czas zdaje się nie istnieć. Akcja Do latarni morskiej obejmuje okres ponad dziesięciu lat, z których zaledwie dwa dni opisane są dokładnie.

Powieść ta składa się z trzech części. Akcja pierwszej z nich rozgrywa się w trakcie jednego wieczoru na Hebrydach, gdzie rodzina Ramsay i ich przyjaciele spędzają wakacje. Trzecia część obejmuje wydarzenia pewnego poranka dziesięć lat później, po zakończeniu wojny. W tym samym miejscu spotykają się ci, którym udało się ją przeżyć. W drugiej części, liczącej zaledwie dwadzieścia pięć stron, autorka skumulowała dziesięć lat. Akcja powieści bardzo przyspiesza. Jedno za drugim, jak we śnie, następują po sobie kolejne wydarzenia - narodziny, śluby, pogrzeby. Końcowa część powieści przedstawia miejsce opuszczone przez jego mieszkańców, którzy zostawili po sobie ledwie ślady swej obecności i uczuć.

Fale to powieść ukazująca portrety sześciu osób, trzech kobiet i trzech mężczyzn. Bohaterowie opisują swe losy za pomocą wewnętrznych monologów rozdzielonych krótkimi fragmentami poetyckiej prozy. Książka ta, uznawana ża najwybitniejsze dzieło Virginii Woolf, jest próbą ukazania ludzkiego życia - marzeń, ambicji, wzlotów i upadków - od najwcześniejszych zapisanych w pamięci chwil do śmierci.

THE HOGARTH PRESS

Virginia Woolf cierpiała na chorobę zwaną zespołem maniakalno-depresyjnym i w swym życiu przeszła niejedno załamanie nerwowe. W 1913 roku, po tym, jak Virginia próbowała odebrać sobie życie, jej mąż Leonard doszedł do wniosku, iż jedynym ratunkiem będzie dla niej praca. Zakupił więc niewielką maszynę drukarską, na której pisarka mogła drukować swe opowiadania i inne prace. Z czasem domowa manufaktura przeobraziła się w poważne wydawnictwo - The Hogarth Press. Na zdjęciach widoczne są okładki zaprojektowane przez siostrę pisarki, Vanessę Bell. Sukces przedsięwzięcia Virginia Woolf zawdzięczała prywatnym kontaktom z wieloma wpływowymi intelektualistami tamtych czasów. Do grupy jej znajomych należeli się T.S. Eliot, D.H. Lawrence, S. Freud i inni.

Najważniejsze dzieła

Pokój Jakuba (1922)

Pani Dalloway (1925)

Do latarni morskiej (1927)

Orlando (1928)

Fale (1931)

Podobne prace

Do góry