Ocena brak

V-2 (A-4) - rakieta

Autor /wawel Dodano /02.03.2011

Pierwsza użyta bojowo rakieta bali­styczna skonstruowana przez zespół dr. Wernhera von * Brauna; była efektem wielu lat badań i prób nie­mieckich naukowców. Od 1937 r. badania prowadzono w ośrodku *Peenemunde, gdzie von Braun ukończył prace nad eksperymental­ną rakietą A-3 i przystąpił do budo­wy A-4, nazwanej V-2 {Yergel-tungswaffe-2, broń odwetowa nr 2). Produkcji tej broni przyznano naj­wyższy priorytet na początku 1941 r.

Pierwszy udany start odbył się 13 czerwca 1942 r., ale rakieta eksplodowała po przeleceniu 1300 m; całkowicie udana próba odbyła się 3 października, gdy ra­kieta przeleciała 190 km wzdłuż brzegu Bałtyku i odchyliła się od li­nii celowania tylko o 4 km. Rakieta startowała pionowo; na wysokości ok. 20 km pochylała się pod kątem 40-45" i, w dalszym ciągu napędza­na silnikiem, wznosiła się na wyso­kość 96 600 m, a następnie kontynu­owała lot balistyczny do celu odle­głego o 320 km (później 380 km), na który spadała z prędkością 5500 km/h. O pracach nad skonstruowaniem nowej broni rząd brytyjski został poinformowany m.in. przez wy­wiad Armii Krajowej (pierwsze meldunki na ten temat dotarły z Polski do Londynu w połowie 1942 r.). Zbombardowanie Pee-nemiinde przez samoloty brytyjskie w nocy z 17 na 18 sierpnia 1943 r. opóźniło prace i zmusiło Niemców do przeniesienia doświadczeń w re­jon wsi Blizna (Heidelager Blizna) koło Kolbuszowej w południowej Polsce, gdzie pierwszą rakietę od­palono 5 listopada 1943 r.

Próby były bacznie obserwowane przez wywiad AK, który zdobył wiele części zbadanych następnie przez prof. Janusza Groszkowskiego, a zebraną dokumentację i części ra­kiety zabrał w nocy z 25 na 26 lip­ca 1944 r. specjalny samolot przysłany przez Brytyjczyków (operacja „Most"). 13 czerwca 1944 r. rakieta wystrze­lona z Peenemunde wyrwała się spod kontroli, skręciła na północ i po 5 minutach spadła w rejonie szwedzkiego miasta Backebo. Pół godziny później miejsce upadku zo­stało otoczone przez szwedzką poli­cję, a szczątki zabrano do Sztokhol­mu. Brytyjczycy zdołali uzyskać zgodę władz szwedzkich na zbada­nie pozostałości rakiety. W końcu czerwca dwaj oficerowie RAF (por. Charles Burder i por. Gordon Wil-kinson) przybyli do Sztokholmu, gdzie sfotografowali i zmierzyli urządzenia rakiety. W połowie lipca rząd brytyjski wynegocjował (prawdopodobnie za dostawę rada­rów kierujących ogniem dział prze­ciwlotniczych) przesłanie szcząt­ków rakiety do Anglii; wkrótce amerykański samolot transportowy przewiózł ładunek do ośrodka w Farnborough. Masową produkcję rakiet Niemcy uruchomili we wrześniu 1943 r. Jednocześnie trwały prace nad skon­struowaniem wyrzutni.

Von Braun zakładał konieczność zbudowania bunkrów dobrze chroniących urzą­dzenia startowe przed nalotami alianckich samolotów, a także nie­wielkich ruchomych wyrzutni. 26-31 grudnia 1942 r. naukowcy z ośrodka Peenemunde rozpoczęli we Francji poszukiwania miejsca odpowiedniego do budowy bun­krów startowych. Ich wybór padł na rejon Foret d'Eperlecques w pobliżu Watten oraz na Wizernes. Planowa­no, że w ogromnych schronach mie­ściłyby się: fabryka ciekłego tlenu (niezbędnego składnika paliwa ra­kiet), montownia rakiet dostarcza­nych w częściach i magazyn goto­wych rakiet, a poza schronem dwa pola startowe, na które rakiety mia­ły wyjeżdżać, ustawione pionowo, przez pancerne wrota o wysokości 17 m. Pozostałe obiekty miały być ukryte w schronach o stropach i ścianach grubości 5 m, co zabez­pieczało je przed wybuchami cięż­kich bomb lotniczych.

Budowę montowni i wyrzutni w rejonie Wat­ten Brytyjczycy wykryli 16 maja 1943 r. Na zdjęciach lotniczych za­uważyli plac budowy o wymiarach 310 x 242 m, na którym wznoszono betonowy schron o wymiarach 142 x 102 m. 28 sierpnia 1943 r. 185 bombowców *B-17 z amery­kańskiej 8 armii lotniczej zniszczy­ło większość urządzeń budowlanych i znacznie uszkodziło główny budy­nek, co zmusiło Niemców do podję­cia prac od początku. Aby uniknąć zniszczenia budynków, zanim zasty­gnie beton, zdecydowali się wyle­wać stropową płytę betonową (cię­żar ok. 3 tys. t) na ziemi, a następnie unosić ją na wysokość ok. 23 m. Przez następne miesiące alianci podejmowali wiele nalotów, używa­jąc bezpilotowych bombowców B-17 załadowanych materiałem wybucho wym o wadze 11,2 t (operacja „Ca stor"), jednakże bez powodzenia.

Dopiero w lipcu 1944 r. nalot bom­bowców z 617 dywizjonu RAF, uzbrojonych w 6-tonowe bomb^ * Tali boy, spowodował tak duż szkody, że 18 lipca Hitler podjął d cyzję o zaprzestaniu dalszych prac. Bombardowania wyrzutni w pobliżu Wizernes rozpoczęły się w marcu 1944 r., jednakże prace budowlane trwały nadal. Dopiero wybuchy bomb Tallboy, zrzuconych na schron 17 lipca 1944 r. (3 trafiły tuż obok głównego bunkra), spowo­dowały tak duże szkody, że Niemcy przerwali prace. Budowa trzeciego bunkra na Płw. Cherbourskim, w re­jonie Sottevast, ze wzglądu na silne bombardowania trwające od lutego 1944 r. została przerwana po wyko­naniu prac ziemnych i założeniu fundamentów. Z powodu uszkodze­nia bunkrów Niemcy przystąpili do wystrzeliwania rakiet V-2 z rucho­mych wyrzutni, które w liczbie 45 miały być rozmieszczone na wy­brzeżu francuskim od *Calais do *Cherbourga. Wobec inwazji wojsk alianckich w czerwcu 1944 r. planu tego nie udało się zrealizować.

Do końca sierpnia 1944 r. Niemcy opracowali rezerwowy plan wy­strzeliwania rakiet z Belgii, z rejonu między Toumai a Gandawą, ale ten również musiał być zarzucony ze względu na szybkie postępy wojsk alianckich. Ostatecznie rakiety wy­strzeliwano z Hagi (Holandia), gdzie sformowano dwa zespoły star­towe: Gruppe „Nord", która miała ostrzeliwać Londyn, i Gruppe „Siki" wystrzeliwającą rakiety na Francję i Belgię. Pierwsza rakieta V-2 została odpalo­na na Paryż 8 września 1944 r. o godz. 8.30.

Tego samego dnia na skrzyżowaniu ulic Konijnenlaan i Koekoekslaan ustawiono w pozy­cji startowej dwie rakiety wycelo­wane na Southwark Bridge Road w Londynie; pierwsza wystartowa­ła o godz. 18.30. Kilka minut później uderzyła na Stavely Road, mijając cel o ok. 13 km; wybuch za­bił 3 osoby i ranił 17. Druga rakieta eksplodowała 16 sekund później w pobliżu Epping, tj. 30 km od ce­lu. Do 27 marca 1945 r. z Hagi i in­nych rejonów w Holandii odpalono ok. 5500 rakiet, z których 2894 tra­fiły Londyn, ok. 1600 Antwerpię lub Brukselę i prawdopodobnie 1 -Paryż.

 

DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE

średnica rakiety 1,65 m

rozpiętość lotek 6,20 m

długość 14,03 m

ciężar gotowej do startu 12 963 lub 13 000 kg

waga ładunku 975 kg

prędkość 2900-5500 km/h

zasięg 320 (później 380) km

Podobne prace

Do góry