Ocena brak

Utrata Afryki i Hiszpanii

Autor /Oktawia Dodano /18.04.2013

W Afryce wznowili Arabowie ekspansję w 660 roku i zdobyli prowincję Byzacene, w której założylimiasto Kairuan, stolicę swego panowania w tym kraju. Kartagina padła w 698 roku, a choć chrześcijańscyBerberowie rozpaczliwie się bronili, ostatnie twierdze cesarskie dostały się w ręce mahometan napoczątku VIII wieku.

Hiszpańskie królestwo Wizygotów, odgrywające w VII wieku przodującą rolę w kulturze zachodniej,ułatwiło Arabom podbój przez wewnętrzne waśnie. Ostatni wizygocki król, Roderyk, stracił życie w bitwie(19.07.711). Arabowie ustanowili Kordobę swą stolicą, zdobyli następnie Septymanię, galijską prowincjędawnego królestwa wizygockiego. Chrześcijanie, ograniczeni w prawach politycznych i religijnych,starali się trwać w swej wierze, ale stracili łączność z Kościołem powszechnym. Nadzieją dla nichbyła mała enklawa wolnego kraju chrześcijańskiego, górzysta część Asturii. Jej rządca, Pelagiusz, ongiśmiecznik Roderyka, odniósł w 722 roku zwycięstwo nad mahometanami pod Covadonga oraz umocniłpolityczną i religijną niezależność tego kraju, z którego wyjdzie później rekonkwista.

Akwitania stała się celem inwazji Arabów po opanowaniu Septymanii. Wezwany na pomoc frankońskimajordom Karol Martel przyjął bitwę pod Poitiers w 732 roku, zadał atakującemu przeciwnikowi wielkiestraty i zmusił go do ucieczki z placu boju pod osłoną nocy. Zwycięstwo Karola Martela uważa się zapunkt zwrotny w ekspansji arabskiej na Zachodzie i za uratowanie europejskiego chrześcijaństwa, choćjeszcze w następnych latach jazda arabska zapuszczała zagony w granice Frankonii i docierała aż do doliny Rodanu.

Konstantynopol, atakowany przez Arabów od strony morza (673-677) a uratowany wówczas dzięki zastosowaniuprzeciw ich okrętom świeżo wynalezionego ognia greckiego, został ponownie zagrożony, gdycesarstwo bizantyjskie lekkomyślnie zerwało pokój w 692 roku. Arabowie pustoszyli prowincje cesarstwa,a 15 sierpnia 717 roku przystąpili do oblężenia stolicy od morza i lądu. Na czele obrony stanął nowycesarz, Leon III Izauryjczyk, i zmusił wroga do odstąpienia od miasta, dokładnie po roku oblężenia.Cesarz, uznany za obrońcę chrześcijaństwa, rozpętał jednak po kilkunastu latach walkę o kult obrazów, wramach swoich reform politycznych i kościelnych.

Podobne prace

Do góry