Ocena brak

Uszkodzenie stożka rotatorów

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Uszkodzenia stożka rotatorów stanowią najczęstszą przyczynę dysfunkcji barku u osób w starszym wieku oraz w wieku dorosłym u osób uprawiających sport.

Z badań De Palmy wynika, że po 50 r. ż. jedna na 4 osoby jest dotknięta jakiegoś stopnia uszkodzeniem stożka rotatorów (częściej mężczyzni i częściej kończyna dominująca u pracujących fizycznie).

Do osłabienia i w końcu do przerwania stożka rotatorów dochodzi zawsze na podłożu sumujących się przeciążeń i mikrourazów powodujących zwyrodnienie niedokrwionego obwodowego odcinka stożka (tzw. strefa krytyczna).

Naturalnie, do uszkodzenia stożka dochodzi łatwiej w chorobach ogólnou-strojowych, jak gościec, dna, czy stawy neurotroficzne. Wspomnieć trzeba też

o uszkodzeniach jatrogennych, np. miejscowe wstrzykiwanie glikokortykoste-roidów. Zdaniem Neera i Mudge’a w części przypadków czynnikiem uszkadzającym są wady wrodzone. Do konfliktu podbarkowego może też dojść z powodu niestabilności barku (tzw. zespół martwego barku, inaczej podwichnięcia przedniego, wg Rowe i Zarinusa).

Uszkodzenie stożka rotatorów spowodowane może być podwichnięciem czy zwichnięciem stawu ramiennego, odłamaniem guzka większego kości ramiennej oraz zmianami typu zużycia w obrębie końcowego odcinka stożka.

Jak już wspomniano, do większości uszkodzeń stożka rotatorów u ludzi starzejących się dochodzi na podłożu tzw. zespołu przedwczesnego zużycia w obrębie tzw. strefy krytycznej stożka. Z momentem osłabienia strefy krytycznej (ścieńczenie, wydłużenie, przetarcie, rozerwanie) dochodzi do zaburzenia centrowania głowy kości ramiennej w panewce stawu. W następstwie tego m. naramienny zamiast obracać ramię wobec ustalonej w panewce głowy kości ramieniowej pociąga tę ostatnią ku górze w tzw. górny staw ramienny. Owo przemieszczenie kości ramiennej powoduje dalsze upośledzenie ukrwienia prowadzące w końcu do zmian zwyrodnieniowych. W ten sposób równolegle do postępującego uszkodzenia strefy krytycznej trwa cykl błędnego koła*. 

Niekiedy patologia jest tak zaawansowana, że dochodzi do bezpośredniego styku i ocierania się głowy kości ramiennej z wyrostkiem barkowym, co uwidacznia się wgłębieniem wyrostka i wygładzeniem guzka większego kości ramiennej. W bezpośredniej styczności ze stożkiem rotatorów położone jest ścięgno długiej głowy m. dwugłowego ramienia, to też często jest ono także objęte procesem chorobowym - zapalenie, zmiany typu zużycia, podwichnięcie czy zwichnięcie lub przerwanie.

Uszkodzeniu stożka rotatorów może też towarzyszyć idiopatyczne, zarastające zapalenie torebki stawu ramiennego. W tym miejscu należy wspomnieć

0    nierzadkich jatrogennych uszkodzeniach stożka rotatorów, kiedy to z powodu tzw. manipulacji czy „uruchamiania” zamrożonego stawu ramiennego (nierzadko w znieczuleniu) dochodzi do uszkodzenia przedniej komponenty stożka rotatorów - m. subscapularis. Do uszkodzeń tych dochodzi z reguły przy próbie rotacji zewnętrznej odwiedzionego ramienia*.

Objawy

Wspólnymi elementami uszkodzeń stożka rotatorów są: brak czynnego odwodzenia ramienia przy zachowanym odwodzeniu biernym (jeśli nie doszło do tzw. odruchowego „zamrożenia” stawu), zanik mm. nadgrzebieniowego

1    podgrzebieniowego, krepitacje oraz osłabienie siły mięśniowej, uniemożliwienie czynności sportowych czy pracy fizycznej połączonej często z unoszeniem ramion ku górze oraz zaburzenia rytmu łopatkowo-ramiennego**.

Ból nasila się przy ruchach, nierzadko występuje samoistnie w nocy, niekiedy miejsce bolesne można wyczuć w okolicy przyczepu m. naramiennego. Ból najczęściej pojawia się w połowie amplitudy odwiedzenia lub zginania ramienia. Może też wówczas pojawiać się bolesny skurcz mięśnia naramiennego. Sam ruch odwodzenia i rotacji zewnętrznej może być „usztywniony”.

Co się tyczy tzw. ruchów użytecznych, to z reguły stwierdza się niemożność czesania włosów, utrudnienie ubierania, zdejmowania przedmiotów z półek itp.

 

Podobne prace

Do góry