Ocena brak

Uszkodzenia współistniejące

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Niekiedy, miejscowe uszkodzenie chrząstki może doprowadzić do powstania ciała wolnego. W tym miejscu należy podkreślić, że osteochondritis disse-cans nie jest chorobą ograniczającą się tylko do stawu kolanowego.

W uszkodzeniach stawu kolanowego dochodzi niekiedy, pod wpływem sił rotacji i miażdżenia, do złamań podchrzęstnych kłykci kości udowych, zaś uszkodzenia łąkotek często połączone są z uszkodzeniami więzadeł pobocznych, szczególnie po stronie przyśrodkowej. Dlatego tak często po ustąpieniu ostrej fazy bólu, obrzęku i upośledzenia funkcji kolana (czyli wygojenia uszkodzenia więzadeł) pozostają objawy uszkodzenia łąkotki, ustępujące po meni-scektomii, bez potrzeby rekonstrukcji układu więzadłowego. Trzeba jednak też pamiętać, że przy jednoczesnym uszkodzeniu więzadła krzyżowego przedniego i więzadeł pobocznych może dojść do niestabilności rotacyjnej, którą zlikwidować może tylko chirurgiczna naprawa więzadeł. Uszkodzeniom więzadeł krzyżowych towarzyszą często uszkodzenia obu łąkotek.

Awulsyjnych uszkodzeniom więzadeł mogą towarzyszyć uszkodzenia kości typu zmiażdżenia.

Należy jednak zaznaczyć, że - w przeciwieństwie do tych pierwszych -uszkodzenia typu zmiażdżenia nie pociągają za sobą upośledzenia stabilności stawu. Przerwanie więzadła i powstanie niestabilności oznacza ustanie działania siły miażdżącej na położone przeciwległe końce stawowe.

Zmiażdżenia kości w obrębie końców stawowych - np. kłykcia kości piszczelowej — oznacza zawsze powstanie pewnego wydłużenia, leżącego po tej samej stronie więzadła.

W okresie ostrym przerwaniu więzadła śródstawowego zawsze towarzyszy krwiak w stawie oraz miejscowy ból lub tkliwość. W przypadkach jednoczesnego uszkodzenia torebki krwiak może przemieszczać się poza staw, co może badającemu sugerować, że istniejące uszkodzenie jest lżejsze. W uszkodzeniach więzadeł pobocznych stwierdza się krwiak i obrzęk, oraz zasinienie skóry w miejscu przerwania więzadła.

Trzeba zaznaczyć, że w okresie wczesnym istniejący ochronny skurcz mięśni może nie pozwolić na wykrycie istniejącej niestabilności, zanim nie znieczuli się bolesnego stawu; jeśli to nie wystarczy, konieczne jest zastosowanie znieczulenia ogólnego.

Rozróżnienie poszczególnych typów niestabilności, które z reguły mają ten sam wywiad, jest ważne, gdyż leczenie w każdym z wymienionych przypadków jest różne.

Postępowanie

Chociaż uszkodzone więzadła goją się, jeśli kończyna jest prawidłowo, przez odpowiedni czas unieruchomiona, to jednak może dochodzić do rozciągnięcia blizny i następczego wydłużenia więzadłą, a co za tym idzie - niestabilności stawu.

Wybór metody leczenia - zachowawczo czy operacyjnie - zależy od wielu czynników, jak: wiek, sprawność fizyczna przed wypadkiem, zawód oraz zajęty staw. Dla jasności sprawy trzeba dodać, że bez względu na sposób leczenia kończyna musi być chroniona przez okres co najmniej kilku tygodni.

Czynnikami przemawiającymi za leczeniem operacyjnym są: interpozycja tkanek miękkich, podwichnięcia z blokowaniem torebki typu dziurka: guzik oraz ubytek więzadła, np. w przypadku urazów otwartych; wszystkie one mogą poważnie upośledzić funkcję stawu.

W przypadku chorych młodych czy sportowców z uszkodzeniami z destabilizacją stawów, szczególnie stawów dużych: staw kolanowy, skokowy, czy ra-mienny, w grę wchodzi przede wszystkim leczenie operacyjne; u chorych w starszym wieku przeważają wskazania do leczenia zachowawczego.

 

Podobne prace

Do góry