Ocena brak

Uszkodzenia splotu barkowego

Autor /olek1 Dodano /13.01.2013

uszkodzenia splotu barkowego; najczęściej są następstwem wypadku motocyklowego (często po nadużyciu alkoholu), rzadziej — innych wypadków drogowych, wypadków przemysłowych. Mogą powstać w wyniku: a) urazu pośredniego, np. uderzenie w bark — powodujące jego gwałtowne cofnięcie się i napięcie, naciągnięcie korzeni splotu barkowego lub wyrwanie ich z otworów międzykręgowych; pociągnięcie kończyny górnej przez pas transmisyjny lub koło zębate maszyny; gwałtowne zawiśnięcie na jednej kończynie górnej — przy upadku z wysokości; b) urazu bezpośredniego, gdy korzenie splotu zostają przygniecione do wyrostków poprzecznych kręgów lub zmiażdżone pomiędzy złamanym obojczykiem a pierwszym żebrem. Rokowanie i postępowanie zależy od stopnia i rozległości uszkodzenia splotu. Istotne znaczenie (szczególnie przy urazach typu pośredniego — trakcyjnych) ma fakt, czy uszkodzenie dotyczy samego splotu, czy też korzenie nerwowe zostały oderwane od rdzenia. W diagnostyce takich przypadków szczególnie przydatne jest badanie kontrastowe kanału kręgowego (mielografia), ewentualnie próba histaminowa Bonneya. Wyrwanie korzeni z rdzenia przesądza o niekorzystnym rokowaniu; przerwanie ciągłości korzeni w obrębie splotu jest wskazaniem do podjęcia próby ich rekonstrukcji (zwykle z użyciem autogennego przeszczepu kablowego). W przypadkach urazów tępych, ze zgnieceniem korzeni i wtórnym objęciem ich blizną łącznotkankową, istnieją wskazania do wykonania neurolizy zewnętrznej i wewnętrznej (wyizolowanie korzeni i pęczków nerwowych z otaczającej blizny), ostrzyknięcia korzeni roztworem hialuronidazy. W urazach tępych mniejszego stopnia (np. po zwichnięciu stawu barkowego, stłuczeniu splotu), z możliwością samoistnej regeneracji włókien nerwowych, postępowanie jest podobne jak po rekonstrukcji operacyjnej splotu czy wykonaniu neurolizy i analogiczne do leczenia -» urazów nerwów ob wodowych. W przypadkach uszkodzeń niecałkowitych lub całkowitych, ale nie obejmujących całego splotu, a nie rokujących dalszej poprawy neurologicznej często istnieją wskazania do zabiegów ortopedycznych, poprawiających funkcje kończyny, np. operacja Clarka, Steindlera, transpozycje ścięgien, usztywnienie' stawu barkowego, nadgarstkowego czy kciuka w pozycji funkcjonalnej.

Podobne prace

Do góry