Ocena brak

Uszkodzenia nerwów obwodowych

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Przyczyną neuropatii nerwów obwodowych mogą być tak urazy ostre - takie jak złamania kości czy zwichnięcia stawów - jak też sumujące się urazy przewlekłe, powodujące zmiany objętości kanałów i przestworów tkankowych na tle przewlekłych stanów zapalnych tkanek, przerostów kości, powiększania się objętości mięśni, przerostów więzadeł, kaletek maziowych oraz nowotworzenia.

Inne nerwy, jak: nadłopatkowy, grzbietowy łopatki, zasłonowy, boczny uda, odpiszczelowy itp, ulęgają uszkodzeniom urazowym jedynie sporadycznie; z reguły objęte są one neuropatiami z usidlenia.

Wczesne rozpoznanie uszkodzenia nerwów obwodowych, chociaż ich uszkodzenia występują coraz częściej w przebiegu złożonych urazów, może nie być łatwe z powodu działania czynnika bólowego. Podobnie rzecz się ma w przypadku podstępnie rozwijających się usidleń. Jednakże, mimo to, wnikliwe badanie może w każdych warunkach przenieść pewne wyniki diagnostyczne.

1 tak, w przypadku kończyny górnej zniesienie czucia bólu w obrębie opuszki wskaziciela wskazuje na uszkodzenie nerwu pośrodkowego, zaś w obrębie opuszki palca V - nerwu łokciowego.

Brak wyprostu nadgarstka i palców, lub też prostowania kciuka dowodzi uszkodzenia nerwu promieniowego (jeśli nie ma uszkodzenia ścięgien prostowników!).

Na uszkodzenie nerwu pachowego wskazuje niemożność odwiedzenia ramienia (jeśli nie ma uszkodzenia odwodzicieli)

W przypadku kończyny dolnej utrata czucia w obrębie podeszwy stopy wskazuje na uszkodzenie nerwu kulszowego lub piszczelowego, zaś opadnięcie stopu czy brak wyprostu palucha - na uszkodzenie nerwu strzałkowego lub kulszowego.

Badając nerwy ruchowe należy zawsze pamiętać o ruchach trikowych, czyli zastępowaniu czynności mięśni porażonych pracą mięśni zdrowych. Na przykład, pacjent może wykonywać przeciwstawienie kciuka mimo porażenia nerwu pośrodkowego. Podobnie chory może wyprostować nadgarstek w przypadku porażenia nerwu promieniowego. Zgięcie łokcia może być wykonane mimo uszkodzenia nerwu mięśniowo-skómego i porażenia m. dwugłowego ramienia.

Pomyłki pozwala uniknąć znajomość anatomii i biomechaniki oraz dostęp do brzuśćców i ścięgien badanych mięśni (badanie palpacyjne). Oczywiste jest, że dla prawidłowej oceny klinicznej niezbędna jest znajomość przebiegu badanych nerwów i ich obszaru unerwienia - zarówno ruchowego jak i czuciowego.

Do chwili obecnej w użyciu pozostają dwie klasyfikacje uszkodzeń nerwów, Seddona (1943) i Sunderlanda (1951), przy czym druga, z powodu swej przydatności klinicznej, jest stosowana najczęściej.

Klasyfikacja zawiera 5 podziałów uszkodzenia nerwu w zależności od ciężkości uszkodzenia struktur anatomicznych. I tak, stopień I oznacza utratę lub zaburzenie przewodzenia aksonu; II - uszkodzenie ciągłości aksonu; III - uszkodzenie osłonki łącznotkankowej i jej zawartości; IV - uszkodzenie pęczków i ich zawartości; V - uszkodzenie całego pnia nerwu.


Podobne prace

Do góry