Ocena brak

Ustawienie czynnościowe kończyn

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Ustawienie czynnościowe stwarza najlepsze warunki do wykonywania typowych czynności danego segmentu narządu ruchu, charakteryzuje się równowagą dynamiczną mięśni poruszających i stabilizujących tę część oraz najmniejszym zużyciem energii koniecznej do wykonywania typowych czynności. Podczas okresowego unieruchomienia kończyny w opatrunku gipsowym, a także w razie zamierzonego lub niemożliwego do uniknięcia trwałego usztywnienia stawów należy im nadawać ustawienie czynnościowe. Oczywiście trzeba pamiętać, że kątowe wartości ustawienia czynnościowego mogą być różne u poszczególnych osób, zależnie od ich trybu życia, zmian chorobowych w sąsiednich częściach narządu ruchu i możliwości kompensacji tych zmian oraz wielu innych czynników indywidualnych. Także zapewnienie stabilności repozycji niektórych złamań może wymagać unieruchomienia danego stawu w pozycji odbiegającej od czynnościowej.

Biorąc pod uwagę te zastrzeżenia można wymienić najważniejsze ustawienia czynnościowe poszczególnych elementów narządu ruchu:

Palce ręki: palce II-V w zgięciu 30° w stawach śródręczno-paliczkowych i 15° w stawach międzypaliczkowych bliższych i dalszych; kciuk w półopozycji i zgięciu 30° w stawie śródręczno--paliczkowym i 15° w stawie międzypaliczkowym.

Nadgarstek: w zgięciu grzbietowym 20-30° i odchyleniu łokciowym około 15° (tzw. ustawienie pisarskie).

Przedramię: w ustawieniu pośrednim między pronacją i supinacją. Należy zwiększyć ustawienie pronacyjne, jeśli stwierdza się ograniczenie ruchu rotacji wewnętrznej ramienia.

Staw łokciowy: generalnie w zgięciu 90°, ale modyfikowanym zależnie od strony dominującej, wykonywanej zawodowo pracy i sprawności drugiej kończyny.

Staw ramienny: w zgięciu około 45° oraz w rotacji na zewnątrz około 20°. Im słabsze mięśnie barku i tułowia, tym mniejsze powinno być odwiedzenie.

Stopa: w ustawieniu końskim około 0-5°, uwzględnić jednak należy końskie ustawienie stopy u kobiet stale noszących obuwie na wysokich obcasach. W razie skrócenia jednej kończyny trzeba uwzględnić sposób wyrównania długości.

Kolano: w zgięciu około 10-15°. Można to zgięcie zmniejszyć w razie znacznego skrócenia kończyny, zwiększyć zaś stosownie do przykurczu biodra lub końskiego ustawienia stopy.

Biodro: w zgięciu około 30°, pozycji pośredniej między przy- i odwiedzeniem, i ustawieniu w rotacji zerowej. W każdym przypadku należy uwzględniać w doborze stopnia zgięcia zakres ruchów lędźwiowej części kręgosłupa oraz drugiego biodra. U osób prowadzących siedzący tryb życia, otyłych, podobnie jak u osób starszych, zwykle wskazane jest większe zgięcie biodra niż u osób szczupłych i młodych bądź pracujących w pozycji stojącej.



 

Podobne prace

Do góry