Ocena brak

Ustawa o służbie cywilnej

Autor /Laura Dodano /31.03.2011

Wymagany Adobe Flash Player wesja 10.0.0 lub nowsza.

praca w formacie txt Ustawa o służbie cywilnej

Transkrypt

USTAWA
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
o służbie cywilnej1)
(Dz. U. z dnia 26 września 2006 r.)

Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie
neutralnego wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa zasady
dostępu do tej służby, zasady jej organizacji, funkcjonowania i rozwoju.
Art. 2. 1. Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach
urzędniczych: średniego szczebla zarządzania, koordynujących, samodzielnych,
specjalistycznych i wspomagających w:
1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów
oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,
3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych
organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji
rządowej,
4) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat
pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz
kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży, chyba że odrębne ustawy stanowią
inaczej,
5) Głównym Inspektoracie Inspekcji Handlowej,
6) Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych,
7) Biurze Nasiennictwa Leśnego
- zwanych dalej "urzędami".
2. Korpus służby cywilnej tworzą także powiatowi i graniczni lekarze weterynarii oraz
ich zastępcy.
3. Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane lub
przeniesione na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza jednostką
organizacyjną, w której są zatrudnione.
4. Stanowiska urzędnicze mogą zajmować pracownicy w rozumieniu ustawy z dnia 16
września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z
późn. zm.2)), z wyłączeniem stanowisk, o których mowa w art. 471 ust. 1, ustawy z dnia 23
grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm.3))
oraz ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. Nr
142, poz. 1593, z późn. zm.4)), na zasadach określonych w rozdziale 4.
5. Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady organizacji i
funkcjonowania tej służby określają przepisy o służbie zagranicznej.

orzeczenia sądów
Art. 3. W rozumieniu ustawy:
1) pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę zgodnie
z zasadami określonymi w ustawie;
2) urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania zgodnie z
zasadami określonymi w ustawie;
3) członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 i 2.
1)
2)
3)
4)
5)

Art. 4. W służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która:
jest obywatelem polskim;
korzysta z pełni praw publicznych;
nie była karana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
posiada kwalifikacje wymagane w służbie cywilnej;
cieszy się nieposzlakowaną opinią.
Art. 5. Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy w
służbie cywilnej, a nabór do służby cywilnej jest otwarty oraz konkurencyjny.
Art. 6. 1. Limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok budżetowy oraz
limity i środki finansowe na wynagrodzenia, w tym wynagrodzenie zasadnicze, dodatki
specjalne, dodatki służby cywilnej i dodatki zadaniowe oraz szkolenia członków korpusu
służby cywilnej określa ustawa budżetowa.
2. Rada Ministrów ustala corocznie trzyletni plan limitu mianowań urzędników w
służbie cywilnej i przedkłada go do wiadomości Sejmowi równocześnie z projektem ustawy
budżetowej.
Art. 7. 1. W sprawach wynikających ze stosunku pracy członka korpusu służby
cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy
prawa pracy.
2. Spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane
są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
akty wykonawcze z dzienników urzędowych
orzeczenia sądów
Rozdział 2
Organizacja służby cywilnej

Art. 8. 1. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad służbą cywilną w zakresie
zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań
państwa.
2. Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, może wydawać wytyczne i polecenia
w zakresie przestrzegania zasad służby cywilnej.
3. Zadania z zakresu służby cywilnej realizuje, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów,
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym w szczególności:
1) nadzoruje przestrzeganie zasad służby cywilnej;
2) upowszechnia informacje na temat służby cywilnej, w tym o wolnych stanowiskach pracy w
służbie cywilnej;
3) kieruje procesem zarządzania kadrami w służbie cywilnej;

4) gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej;
5) planuje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 6 ust. 1;
6) planuje, organizuje i nadzoruje szkolenia centralne w służbie cywilnej.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację, zasady i tryb
wykonywania zadań określonych w ust. 3, uwzględniając konieczność zapewnienia kadrowej
i organizacyjnej obsługi Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym delegowania
uprawnień.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 8a. (1) Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zleca wykonanie audytu wewnętrznego w zakresie zadań
wynikających z ustawy.
Rozdział 3
Nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej
Art. 9. 1. Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby
cywilnej.
2. Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej Szkoły
Administracji Publicznej.
3. (2) Nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej na stanowiska związane z
obronnością kraju odbywa się z uwzględnieniem pierwszeństwa w zatrudnieniu
przysługującego osobom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art.
119 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.
U. Nr 179, poz. 1750, z późn. zm.).
Art. 10. 1. Główny Lekarz Weterynarii organizuje nabór na stanowiska granicznego
lekarza weterynarii i jego zastępcy.
2. Wojewódzki lekarz weterynarii organizuje nabór na stanowiska powiatowego lekarza
weterynarii i jego zastępcy.
3. Przepisy art. 9 i 11-17 stosuje się odpowiednio.

1)
2)
3)
4)
5)
6)

Art. 11. 1. Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 18, ma obowiązek
upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej przez
zapewnienie umieszczenia ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w
siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
zwanym dalej "Biuletynem".
2. Ogłoszenie o naborze powinno zawierać:
nazwę i adres urzędu;
określenie stanowiska pracy;
wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze
wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe;
zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy;
wskazanie wymaganych dokumentów;
termin i miejsce składania dokumentów.
3. Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być
krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie.
4. Umieszczenie ogłoszenia o naborze w Biuletynie jest bezpłatne.

Art. 12. Informacje o wyniku naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym
wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.
Art. 13. 1. Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o
naborze dyrektor generalny urzędu niezwłocznie upowszechnia listę kandydatów, którzy
spełniają wymagania formalne określone w ogłoszeniu o naborze, przez zapewnienie
umieszczenia jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu i opublikowanie jej w
Biuletynie.
2. Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce
zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
3. Umieszczenie listy kandydatów w Biuletynie jest bezpłatne.
Art. 14. 1. Sporządza się protokół z przeprowadzonego naboru.
2. Protokół zawiera w szczególności:
1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona,
nazwiska i adresy nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
2) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
3) uzasadnienie dokonanego wyboru.
Art. 15. Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu trzech
miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy, dyrektor generalny urzędu może zatrudnić na
tym samym stanowisku kolejną osobę spośród najlepszych kandydatów wymienionych w
protokole tego naboru.
Art. 15a. (3) 1. Osoba zwolniona z zawodowej służby wojskowej, pełnionej na
stanowisku służbowym w Ministerstwie Obrony Narodowej lub terenowym organie
administracji rządowej podległym Ministrowi Obrony Narodowej, wskutek wypowiedzenia
stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, może zostać zatrudniona w tej jednostce
organizacyjnej na stanowisku utworzonym w miejsce zlikwidowanego stanowiska
służbowego lub stanowisku równorzędnym.
2. Zatrudnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy o pracę na czas
nieokreślony lub czas określony nie dłuższy niż trzy lata, zawieranej w dniu następnym po
dniu upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
3. Do członka korpusu służby cywilnej, zatrudnionego na zasadach, o których mowa w
ust. 1 i 2, nie stosuje się art. 17.
Art. 16. 1. Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie
umowy o pracę na czas nieokreślony lub na czas określony, nie dłuższy niż trzy lata.
2. W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej umowę o
pracę zawiera się na czas określony, nie dłuższy niż wskazany w ust. 1.
3. Na umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego dyrektor generalny urzędu
może zawrzeć z pracownikiem umowę o pracę na czas nieokreślony przed upływem terminu,
o którym mowa w ust. 1, jednak nie wcześniej niż po upływie roku.
orzeczenia sądów
Art. 17. 1. Dyrektor generalny urzędu może skierować pracownika podejmującego po
raz pierwszy pracę w służbie cywilnej do odbycia służby przygotowawczej, jeżeli jego wiedza
i doświadczenie zawodowe uzasadniają konieczność przeszkolenia.

2. Służba przygotowawcza ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie
pracownika służby cywilnej do należytego wykonywania obowiązków służbowych.
3. Służbę przygotowawczą organizuje dyrektor generalny urzędu, mając na względzie
konieczność zapoznania pracownika z podstawowymi aktami prawnymi normującymi
funkcjonowanie urzędu oraz jego strukturą i zadaniami.
4. Służba przygotowawcza trwa nie dłużej niż trzy miesiące.
akty wykonawcze z dzienników urzędowych
Art. 18. Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje
absolwentom kolejnych roczników Krajowej Szkoły Administracji Publicznej pierwsze
stanowiska pracy w służbie cywilnej przedstawione przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów.
Art. 19. O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba, która:
1) jest pracownikiem służby cywilnej;
2) posiada co najmniej trzyletni staż pracy w służbie cywilnej lub uzyskała zgodę dyrektora
generalnego urzędu na przystąpienie do postępowania kwalifikacyjnego przed upływem tego
terminu, jednak nie wcześniej niż po upływie dwóch lat od nawiązania stosunku pracy w
służbie cywilnej;
3) posiada tytuł magistra lub równorzędny;
4) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej;
5) jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.
Art. 20. 1. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów określa i publikuje w Biuletynie
wzór zgłoszenia do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej
ubiegających się o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla absolwentów Krajowej
Szkoły Administracji Publicznej.
2. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy
budżetowej, podaje do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w Biuletynie maksymalną
liczbę nowych mianowań w danym roku.
Art. 21. 1. Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego. Zgłoszenie do postępowania
kwalifikacyjnego w danym roku kalendarzowym składa się w okresie od dnia 1 stycznia do
dnia 31 maja.
2. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy spełniają warunki
określone w art. 19 pkt 1 i 4, składają do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniosek o
mianowanie w służbie cywilnej. Wnioski o mianowanie składa się w okresie od dnia 1
stycznia do dnia 31 maja.
3. Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez pracownika
służby cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o których mowa w art. 20 ust. 1,
warunków określonych w art. 4 pkt 1-3 i art. 19.
Art. 22. 1. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 2,
prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o
mianowanie.
2. W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego powoływany jest zespół
sprawdzający.
3. W toku postępowania kwalifikacyjnego sprawdza się wiedzę, umiejętności i
predyspozycje kierownicze niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej.

4. Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach.
5. Punkty przyznaje się osobno za wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze.
6. Ostatecznym wynikiem postępowania kwalifikacyjnego są punkty, o których mowa w
ust. 4 i 5.
7. Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego stanowiące sumy punktów wyższe
od minimalnych liczb punktów za wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze
określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów, podlegają uszeregowaniu w porządku
malejącym.
8. Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 7,
publikowane są w Biuletynie.
Art. 23. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, z upoważnienia Prezesa Rady
Ministrów, sprawuje nadzór nad postępowaniem kwalifikacyjnym.
Art. 24. 1. Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za nie opłatę
w wysokości nie wyższej niż 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę przewidzianego w
przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód Krajowej Szkoły Administracji
Publicznej.
Art. 25. Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji Publicznej wiedzy,
umiejętności i predyspozycji kierowniczych niezbędnych do wypełniania zadań służby
cywilnej sprawdzane jest w toku kształcenia w tej szkole i potwierdzane dyplomem jej
ukończenia.

1)
2)
3)
4)
5)

Art. 26. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, ustalając:
zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego,
organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz szczegółowe zasady
przyznawania punktów, o których mowa w art. 22 ust. 5,
minimalne liczby punktów, o których mowa w art. 22 ust. 7, nie niższe niż 3/5 maksymalnych
możliwych do uzyskania liczb punktów,
rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunku określonego w art. 19 pkt 4,
wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 24
- biorąc pod uwagę konieczność sprawdzenia w postępowaniu kwalifikacyjnym wiedzy,
umiejętności i predyspozycji kierowniczych wymaganych od urzędnika służby cywilnej.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 27. 1. Mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 1.
2. Prezes Rady Ministrów dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania
pracownika służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z
liczbami punktów wyższymi od liczb punktów, o których mowa w art. 22 ust. 7, i z miejscem
uprawniającym do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej.
3. Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie w
postępowaniu kwalifikacyjnym co najmniej najniższych liczb punktów pozwalających na
mianowanie wszystkich osób, które uzyskały te liczby punktów bez konieczności
przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 1. Ustalenie miejsca uprawniającego do
mianowania następuje po uwzględnieniu liczby mianowań absolwentów Krajowej Szkoły
Administracji Publicznej.

4. Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się w stosunek
pracy na podstawie mianowania.
5. (4) (uchylony).
Art. 28. 1. Akt mianowania urzędnika służby cywilnej zawiera imię i nazwisko
urzędnika oraz datę mianowania.
2. Akt mianowania sporządza się na piśmie.
Art. 29. 1. Urzędnik służby cywilnej składa uroczyste ślubowanie o następującej treści:
"Ślubuję służyć Państwu Polskiemu, przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki urzędnika służby cywilnej zgodnie z
najlepszą wiedzą i wolą".
2. Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej może dodać
słowa "Tak mi dopomóż Bóg".
3. Złożenie ślubowania urzędnik służby cywilnej potwierdza podpisem.
Art. 30. 1. Dyrektor generalny urzędu przyznaje urzędnikowi służby cywilnej, w
terminie siedmiu dni od dnia mianowania, najniższy stopień służbowy przysługujący od dnia
mianowania.
2. Przyznanie stopnia służbowego następuje w formie pisemnej.
Rozdział 4
Zmiana i ustanie stosunku pracy w służbie cywilnej
Art. 31. 1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami urzędu, dyrektor generalny urzędu
może w każdym czasie przenieść urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym
samym urzędzie, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.
2. Urzędnik, o którym mowa w ust. 1, zachowuje prawo do dotychczasowego
wynagrodzenia, jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku, przez okres
trzech miesięcy następujących po miesiącu, w którym został przeniesiony na nowe
stanowisko. Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany.
Art. 32. 1. Jeżeli przemawia za tym interes służby cywilnej, Szef Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów może przenieść urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w tej samej
miejscowości.
2. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jeżeli przemawia za tym szczególny interes
służby cywilnej, może przenieść, na okres nie dłuższy niż dwa lata, urzędnika służby cywilnej
do innego urzędu w innej miejscowości. Przenosząc urzędnika do innej miejscowości Szef
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zapewnia mu odpowiednie warunki mieszkaniowe, z
uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej. Przeniesienie takie może nastąpić najwyżej dwa razy
w czasie trwania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej.
3. Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, bez zgody urzędnika
służby cywilnej - kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do
lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia w przypadku, gdy stoją temu na
przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.
Art. 33. 1. Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu, także w
innej miejscowości, na jego wniosek lub za jego zgodą, może nastąpić w każdym czasie.

2. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor generalny urzędu, w
którym członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony, w porozumieniu z dyrektorem
generalnym urzędu, w którym dotychczas jest zatrudniony.
Art. 34. 1. Pracownicy, o których mowa w art. 2 ust. 4, mogą zostać przeniesieni na
stanowisko urzędnicze w służbie cywilnej.
2. Przeniesienia dokonuje dyrektor generalny urzędu, w którym pracownik ma być
zatrudniony w porozumieniu z dotychczasowym pracodawcą. O przeniesieniu informuje się
Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
3. Pracownicy, o których mowa w ust. 1, z dniem przeniesienia stają się pracownikami
służby cywilnej.
Art. 35. Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej poza korpus służby cywilnej
następuje na podstawie odrębnych przepisów.
Art. 36. W razie likwidacji urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej wykonuje pracę
lub reorganizacji tego urzędu w sposób uniemożliwiający dalsze zatrudnienie urzędnika Szef
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przenosi go do innego urzędu w tej samej lub innej
miejscowości oraz zobowiązuje dyrektora generalnego tego urzędu do wyznaczenia
urzędnikowi stanowiska, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.
Art. 37. 1. Od decyzji określonej w art. 32 i 36 urzędnikowi służby cywilnej przysługuje
odwołanie do Prezesa Rady Ministrów w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
2. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.
Art. 38. 1. Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej tymczasowo aresztowanego
ulega z mocy prawa zawieszeniu. W okresie zawieszenia członek korpusu służby cywilnej
otrzymuje połowę wynagrodzenia przysługującego mu do dnia tymczasowego aresztowania.
2. W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku
uniewinniającego członkowi korpusu służby cywilnej należy wypłacić pozostałą część
wynagrodzenia miesięcznego; nie dotyczy to warunkowego umorzenia postępowania
karnego.
3. Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do
okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze członka korpusu służby
cywilnej.
Art. 39. 1. Dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu służby cywilnej w
pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne
lub karne.
2. Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania
dyscyplinarnego lub karnego, nie dłużej jednak niż trzy miesiące.
3. W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, członek korpusu służby cywilnej
zachowuje prawo do wynagrodzenia oraz innych uprawnień i świadczeń przysługujących w
służbie cywilnej.
4. Okres zawieszenia wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia
pracownicze członka korpusu służby cywilnej.
Art. 40. Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej wygasa w razie:
1) odmowy złożenia ślubowania;
2) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

3) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby cywilnej;
4) prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5) prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych lub zakazu wykonywania zawodu
urzędnika w służbie cywilnej;
6) upływu trzech miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania;
7) odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 31 i 32 lub
niepodjęcia pracy w urzędzie, do którego urzędnik został przeniesiony w trybie art. 36.
orzeczenia sądów

1)
2)

3)
4)

1)
2)
3)

1)
2)
3)

Art. 41. 1. Rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej następuje, z
zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie:
dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny, o której mowa w art. 52 ust. 1;
stwierdzenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwałej
niezdolności do pracy uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków urzędnika służby
cywilnej; w celu zbadania stanu zdrowia urzędnika tego można skierować do Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych z urzędu lub na jego prośbę;
utraty nieposzlakowanej opinii;
postępowania karnego toczącego się przeciwko urzędnikowi przez okres dłuższy niż trzy
miesiące.
2. Rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej może nastąpić, z
zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie:
osiągnięcia wieku 65 lat, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do
emerytury;
odmowy poddania się badaniu przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
likwidacji urzędu, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie, o którym mowa w art. 36.
3. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia może
nastąpić w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok.
4. W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3, urzędnik
służby cywilnej zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w
przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
macierzyństwa.
5. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn określonych w
ust. 1-3 nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej ochrony pracowników w
zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.
6. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić także w
drodze porozumienia stron lub za trzymiesięcznym wypowiedzeniem na skutek rezygnacji
urzędnika służby cywilnej.
7. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia z
winy urzędnika może nastąpić w razie:
ciężkiego naruszenia przez urzędnika podstawowych obowiązków członka korpusu służby
cywilnej, jeżeli wina urzędnika jest oczywista;
popełnienia przez urzędnika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które
uniemożliwia dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone
prawomocnym wyrokiem;
zawinionej przez urzędnika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na
zajmowanym stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie urzędnikowi stanowiska
uwzględniającego jego przygotowanie zawodowe.
8. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia z
winy urzędnika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia uzyskania wiadomości o
okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

Art. 42. Wygaśnięcie i rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej jest
równoznaczne z utratą mianowania.
Art. 43. W okresie wypowiedzenia członek korpusu służby cywilnej może być
zwolniony z pełnienia obowiązków, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.
Art. 44. 1. W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z
przyczyn określonych w art. 41 ust. 2 pkt 3, w okresie między ustaniem zatrudnienia w
likwidowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej urzędnikowi temu
przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie dłuższy niż
sześć miesięcy, obliczane jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Świadczenie to
nie przysługuje urzędnikowi, który nabył prawo do emerytury.
2. W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik służby cywilnej
pobiera zasiłek chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia pieniężnego ulega
odpowiedniemu obniżeniu.
3. Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do
okresów pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do
okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych - na takich warunkach, na jakich wlicza się okres pobierania
zasiłku dla bezrobotnych, określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy. Od świadczenia pieniężnego urząd odprowadza składkę na ubezpieczenia
społeczne na zasadach przewidzianych dla wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania
stosunku pracy.
Art. 45. Dyrektor generalny urzędu rozwiązuje stosunek pracy lub stwierdza
wygaśnięcie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej.
Art. 46. 1. W razie przeniesienia członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu jego
akta osobowe wraz z pozostałą dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy
przekazuje się do urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracowników przeniesionych zgodnie z art.
34.
Rozdział 5
Obowiązki członka korpusu służby cywilnej
1)
2)
3)
4)
5)
6)
7)

Art. 47. 1. Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany w szczególności:
przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa;
chronić interesy państwa oraz prawa człowieka i obywatela;
racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;
rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;
dochowywać tajemnicy ustawowo chronionej;
rozwijać wiedzę zawodową;
godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.
2. Dyrektor generalny urzędu jest obowiązany zapewnić członkowi korpusu służby
cywilnej właściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

Art. 48. 1. Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany wykonywać polecenia
służbowe przełożonych.
2. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej jest przekonany, że polecenie jest niezgodne z
prawem albo zawiera znamiona pomyłki, jest on obowiązany na piśmie poinformować o tym
przełożonego. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia jest obowiązany je wykonać.
3. Członek korpusu służby cywilnej nie wykonuje polecenia, jeżeli prowadziłoby to do
popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, o czym niezwłocznie informuje dyrektora
generalnego urzędu.
Art. 49. 1. Członek korpusu służby cywilnej przy wykonywaniu obowiązków
służbowych nie może kierować się interesem jednostkowym lub grupowym.
2. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno publicznie manifestować poglądów
politycznych.
3. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno uczestniczyć w strajku lub akcji
protestacyjnej zakłócającej normalne funkcjonowanie urzędu.
4. Członek korpusu służby cywilnej nie może łączyć pracy w służbie cywilnej z
mandatem radnego.
5. Urzędnik służby cywilnej nie ma prawa tworzenia partii politycznych ani
uczestniczenia w nich.
6. Urzędnik służby cywilnej nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych.
orzeczenia sądów
Art. 50. 1. W służbie publicznej nie może powstać stosunek podległości służbowej
między małżonkami oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do
drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku
przysposobienia, opieki lub kurateli.
2. Użyte w ust. 1 określenie "służba publiczna" oznacza służbę cywilną oraz państwowy
zasób kadrowy w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie
kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217).
Art. 51. 1. Członek korpusu służby cywilnej nie może podejmować dodatkowego
zatrudnienia bez pisemnej zgody dyrektora generalnego urzędu ani wykonywać czynności lub
zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do
służby cywilnej.
2. Urzędnik służby cywilnej nie może podejmować zajęć zarobkowych bez pisemnej
zgody dyrektora generalnego urzędu.
Art. 52. 1. Nie rzadziej niż raz na 24 miesiące i nie częściej niż raz na 12 miesięcy
bezpośredni przełożony sporządza na piśmie okresową ocenę urzędnika służby cywilnej, wraz
z wnioskami dotyczącymi jego indywidualnego programu rozwoju zawodowego.
2. Ocena okresowa sporządzana jest nie wcześniej niż po upływie sześciu miesięcy od
dnia podjęcia pracy na danym stanowisku.
3. Ocena okresowa sporządzana jest przed zmianą stanowiska pracy, wiążącą się z
istotną zmianą zakresu obowiązków, jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej
upłynęło więcej niż sześciu miesięcy.
4. Ocena, o której mowa w ust. 1, dotyczy wykonywania przez urzędnika służby
cywilnej obowiązków wynikających z opisu zajmowanego przez niego stanowiska pracy.
Ocenę niezwłocznie doręcza się urzędnikowi służby cywilnej.

5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady
przeprowadzania ocen urzędników służby cywilnej kierując się potrzebą stałego doskonalenia
jakości wykonywania obowiązków przez członków korpusu służby cywilnej.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 53. 1. Od oceny służy, w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia oceny, sprzeciw do
dyrektora generalnego urzędu.
2. Sprzeciw rozpatruje się w terminie 14 dni od dnia wniesienia.
3. W razie uwzględnienia sprzeciwu ocenę okresową zmienia się albo sporządza po raz
drugi. Od oceny okresowej sporządzonej po raz drugi przysługuje sprzeciw na zasadach
określonych w ust. 1 i 2.
4. W razie nierozpatrzenia sprzeciwu w terminie albo nieuwzględnienia sprzeciwu od
oceny okresowej, urzędnik służby cywilnej może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia
decyzji dyrektora generalnego urzędu, odwołać się do sądu pracy.
Art. 54. 1. Stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej podlegają opisowi i
wartościowaniu.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zasady dokonywania opisów i
wartościowania stanowisk pracy.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Rozdział 6
Uprawnienia członka korpusu służby cywilnej
Art. 55. 1. Wynagrodzenie pracownika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia
zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku specjalnego
wynikającego ze specyfiki i charakteru wykonywanych zadań oraz dodatku za wieloletnią
pracę w służbie cywilnej.
2. Wynagrodzenie urzędnika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego
przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku specjalnego wynikającego ze
specyfiki i charakteru wykonywanych zadań, dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej
oraz dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego.
Art. 56. 1. Ustanawia się dziewięć stopni służbowych urzędników służby cywilnej.
2. Stopniom służbowym są przyporządkowane stawki dodatku służby cywilnej z tytułu
posiadanego stopnia służbowego.
Art. 57. 1. Wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego stanowiska pracy
oraz dodatek służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego ustala się z
zastosowaniem mnożników kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych
zasad określa ustawa budżetowa.
2. Dodatek specjalny wynikający ze specyfiki i charakteru wykonywanych zadań
przyznaje się kwotowo ze środków na wynagrodzenia, przewidzianych na dodatki specjalne.
3. Rada Ministrów, w drodze uchwały, dokonuje podziału procentowego środków, o
których mowa w ust. 2, na poszczególne urzędy, kierując się charakterem i specyfiką zadań
wykonywanych przez urzędy w danym roku budżetowym.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.

Art. 58. Członek korpusu służby cywilnej może otrzymać dodatek zadaniowy za
wykonywanie dodatkowych, powierzonych mu przez pracodawcę zadań na okres
wykonywania tych zadań, ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia.
Art. 59. 1. Urzędnik służby cywilnej może otrzymać kolejny stopień służbowy po
uzyskaniu pozytywnej oceny, o której mowa w art. 52 ust. 1, jeżeli zawiera ona
umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego o przyznanie urzędnikowi kolejnego
stopnia służbowego.
2. Urzędnik służby cywilnej, który od otrzymania ostatniego stopnia służbowego,
uzyskał drugą pozytywną ocenę, o której mowa w art. 52 ust. 1, na najwyższym
przewidzianym poziomie, otrzymuje kolejny stopień służbowy.
Art. 60. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej przysługuje dodatek za wieloletnią pracę
w służbie cywilnej w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy 5 % miesięcznego
wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1 % za każdy dalszy rok pracy aż do
osiągnięcia 20 % miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
2. Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej
wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione
okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od
którego zależą uprawnienia pracownicze.
3. (5) Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w
partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),
jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18
października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa
państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

1)
2)
3)
4)
5)
6)

Art. 61. 1. Za wieloletnią pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje nagrodę
jubileuszową w wysokości:
po 20 latach pracy - 75 % wynagrodzenia miesięcznego;
po 25 latach pracy - 100 % wynagrodzenia miesięcznego;
po 30 latach pracy - 150 % wynagrodzenia miesięcznego;
po 35 latach pracy - 200 % wynagrodzenia miesięcznego;
po 40 latach pracy - 300 % wynagrodzenia miesięcznego;
po 45 latach pracy - 400 % wynagrodzenia miesięcznego.
2. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie
zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych
przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia
pracownicze.
3. (6) Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w
partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),
jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18
października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa
państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.
Art. 62. Członkom korpusu służby cywilnej przysługuje dodatkowe wynagrodzenie
roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
Art. 63. 1. Członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy
zawodowej można przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród
w służbie cywilnej.

2. Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3 % planowanych
wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów i może
być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.
Art. 64. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał w związku
z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje jednorazowa
odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli członek korpusu służby
cywilnej przepracował co najmniej 20 lat w służbie cywilnej, jednorazowa odprawa
przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.
2. Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie
zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych
przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia
pracownicze.
3. (7) Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w
partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),
jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18
października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa
państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.
4. Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop
wypoczynkowy.
Art. 65. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej delegowanemu służbowo do zajęć poza
siedzibą urzędu, w którym wykonuje pracę, przysługują należności na zasadach określonych
w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących
pracownikom z tytułu podróży służbowej, wydanych na podstawie Kodeksu pracy.
2. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu zgodnie z art. 32 ust. 2, oprócz
udostępnienia mieszkania odpowiedniego do jego sytuacji rodzinnej, przysługuje zwrot
kosztów przeniesienia, zwrot opłat za udostępnione czasowo mieszkanie oraz jednorazowe
świadczenie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Do kosztów przeniesienia zalicza
się koszty przejazdu urzędnika i członków jego rodziny oraz przewozu mienia.
3. Świadczenia, o których mowa w ust. 2, pokrywane są z rezerwy budżetowej
przeznaczonej na funkcjonowanie służby cywilnej.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 2, przysługujących urzędnikowi służby
cywilnej przeniesionemu do pracy w innej miejscowości, biorąc pod uwagę konieczność
zrekompensowania urzędnikowi kosztów związanych z przeniesieniem do innej
miejscowości.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 66. 1. W razie wygaśnięcia stosunku pracy urzędnika służby cywilnej z powodu
tymczasowego aresztowania, dyrektor generalny urzędu, w którym urzędnik ten wykonywał
pracę, jest obowiązany ponownie zatrudnić go, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe,
jeżeli postępowanie karne zostało umorzone lub gdy zapadł wyrok uniewinniający, a urzędnik
zgłosił swój powrót do pracy w ciągu siedmiu dni od uprawomocnienia się orzeczenia.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie rozwiązania stosunku pracy urzędnika
służby cywilnej z przyczyny określonej w art. 41 ust. 1 pkt 4.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne umorzono z powodu
przedawnienia albo amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania.
4. W razie odmowy ponownego zatrudnienia w służbie cywilnej, przysługuje odwołanie
do sądu pracy.

Art. 67. 1. Czas pracy członków korpusu służby cywilnej nie może przekraczać ośmiu
godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie
dłuższym niż osiem tygodni.
2. W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane
rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na
dobę. W rozkładach tych czas pracy nie może jednak przekraczać średnio 40 godzin na
tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni.
3. Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia
ustala dyrektor generalny urzędu według zasad określonych, w drodze rozporządzenia, przez
Prezesa Rady Ministrów. Dni tygodnia niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza się
do urlopu wypoczynkowego.
4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Prezes Rady Ministrów powinien
brać pod uwagę potrzebę zapewnienia sprawnej pracy urzędu, w tym obsługi interesantów
oraz zróżnicowany charakter zadań wykonywanych przez członków korpusu służby cywilnej.
5. Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, członek korpusu służby cywilnej na polecenie
przełożonego wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych, w tym w wyjątkowych
przypadkach także w nocy oraz w niedziele i święta.
6. Pracownikowi służby cywilnej za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego w
godzinach nadliczbowych przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze. Na wniosek
pracownika wolny czas może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop
wypoczynkowy lub po jego zakończeniu.
7. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w godzinach nadliczbowych wykonywaną w
porze nocnej przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze.
8. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w niedzielę przysługuje dzień wolny od pracy
w najbliższym tygodniu, a za pracę w święto przysługuje inny dzień wolny.
9. Przepisów ust. 2 i 5 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz - bez ich zgody - do
członków korpusu służby cywilnej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej
opieki lub opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 68. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej przysługują świadczenia emerytalne i
rentowe na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
2. W razie rozwiązania z pracownikiem służby cywilnej stosunku pracy z powodu
likwidacji urzędu, pracownikowi temu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył 60
lat, a kobieta - 55 lat oraz jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia.
3. Przepis ust. 2 stosuje się do osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.

1)
2)
3)
4)
5)

Art. 69. Prezes Rady Ministrów, kierując się charakterem pracy wykonywanej przez
członków korpusu służby cywilnej i potrzeba zapewnienia odpowiedniego poziomu
wykonywania przez nich zadań, określi, w drodze rozporządzenia:
wykaz stanowisk w grupach stanowisk średniego szczebla zarządzania, koordynujących,
samodzielnych, specjalistycznych i wspomagających;
kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na stanowiskach
urzędniczych, w zakresie nieuregulowanym w przepisach szczególnych;
mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej;
stopnie służbowe urzędników służby cywilnej i mnożnik dodatku służby cywilnej dla
każdego stopnia służbowego;
warunki przyznawania i wypłacania dodatku, o którym mowa w art. 60 ust. 1;

6) warunki ustalania prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 70. Prezes Rady Ministrów, mając na względzie szczególny charakter
wykonywanych zadań i warunki ich wykonywania, może określać, w drodze rozporządzenia:
1) uprawnienia szczególne w zakresie płac i innych świadczeń przysługujących niektórym
kategoriom członków korpusu służby cywilnej oraz zasady przyznawania tych świadczeń i
ich wysokość,
2) inne dodatki do wynagrodzenia niż przewidziane w ustawie
- jeżeli te świadczenia i dodatki były przewidziane w przepisach obowiązujących w dniu
wejścia w życie ustawy.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 71. Członkom korpusu służby cywilnej zatrudnionym na stanowisku kuratora
oświaty lub na stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych przysługują
uprawnienia określone w art. 9a-9i, 51, 58-60, 86, 88 i 90 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674), a okres zatrudnienia na tych
stanowiskach wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia nauczyciela
określone w tej ustawie.
Art. 72. Na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie korpusu służby
cywilnej korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.
Rozdział 7
Szkolenie i rozwój w służbie cywilnej

1)
2)
3)
4)

Art. 73. 1. Członek korpusu służby cywilnej uczestniczy w szkoleniach w służbie
cywilnej.
2. Szkolenia w służbie cywilnej obejmują:
szkolenia centralne - planowane, organizowane i nadzorowane przez Szefa Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów;
szkolenia powszechne - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora
generalnego urzędu;
szkolenia w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika służby
cywilnej - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego urzędu w
porozumieniu z zatrudnionym w danym urzędzie urzędnikiem służby cywilnej;
szkolenia specjalistyczne - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora
generalnego urzędu, obejmujące tematykę związaną z zadaniami urzędu.

Art. 74. 1. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ustala corocznie plan szkoleń
centralnych w służbie cywilnej.
2. Plan szkoleń centralnych zawiera, w szczególności:
1) priorytety szkoleniowe wobec członków korpusu służby cywilnej;
2) rodzaje szkoleń mających szczególne znaczenie w danym roku;
3) inne zalecenia i informacje dla osób organizujących i nadzorujących szkolenia w służbie
cywilnej.
3. Przy ustalaniu programów szkoleń Kancelaria Prezesa Rady Ministrów współdziała w
szczególności z Krajową Szkołą Administracji Publicznej.

1)
2)
3)
4)

Art. 75. Dyrektor generalny urzędu ustala, odrębnie dla każdego urzędnika służby
cywilnej zatrudnionego w kierowanym przez niego urzędzie, indywidualny program rozwoju
zawodowego, stanowiący podstawę do kierowania urzędnika służby cywilnej na szkolenia,
biorąc pod uwagę w szczególności:
ocenę okresową pracy urzędnika służby cywilnej, dokonaną przez bezpośredniego
przełożonego;
perspektywy wykonywania pracy zawodowej przez urzędnika służby cywilnej;
potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia;
potrzeby i możliwości urzędnika służby cywilnej ustalane w wyniku przeprowadzonych z
nim uzgodnień.
Art. 76. 1. Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach
przewidzianych dla służby cywilnej jest traktowane na równi z wykonywaniem przez niego
obowiązków służbowych.
2. Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z tytułu uczestnictwa w szkoleniach
przewidzianych dla służby cywilnej.
3. W wyjątkowych przypadkach dyrektor generalny urzędu może wyrazić zgodę na
pokrycie przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa członka korpusu służby
cywilnej w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane dla służby cywilnej.
Art. 77. 1. Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu służby cywilnej
mającego wykształcenie prawnicze na aplikację legislacyjną. Wzajemne prawa i obowiązki
urzędu i członka korpusu służby cywilnej związane ze skierowaniem na aplikację legislacyjną
określa umowa zawarta między dyrektorem generalnym urzędu a członkiem korpusu służby
cywilnej.
2. Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.
3. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb
organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności: dziedziny prawa
będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej, warunki i tryb przyjmowania
na aplikację, także osób niebędących członkami korpusu służby cywilnej, wysokość opłat za
udział w aplikacji i tryb ich uiszczania, obowiązki aplikantów i ich patronów, szczegółowe
zasady, warunki oraz etapy dopuszczania do egzaminu kończącego aplikację oraz
przeprowadzania go, skład komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego
zdanie egzaminu.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.

Art. 78. Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków:
1) wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania szkoleń
powszechnych, szkoleń w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika
służby cywilnej oraz szkoleń specjalistycznych;
2) rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby cywilnej dla
finansowania szkoleń centralnych.
Art. 79. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej obejmujące w szczególności:
1) kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie szkoleń,
2) sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń
- kierując się potrzebą zapewnienia skutecznego procesu szkolenia i rozwoju w służbie
cywilnej.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.

Rozdział 8
Odpowiedzialność dyscyplinarna członków korpusu służby cywilnej
Art. 80. 1. Członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie
obowiązków członka korpusu służby cywilnej.
2. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie trzech miesięcy od
dnia powzięcia przez dyrektora generalnego urzędu wiadomości o naruszeniu obowiązków
członka korpusu służby cywilnej ani po upływie dwóch lat od popełnienia tego czynu.
3. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie ma
możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a
rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia jego stawienia się do pracy.
4. Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona przestępstwa,
przedawnienie następuje nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach
Kodeksu karnego.
5. Kara dyscyplinarna nie może zostać zastosowana po upływie dwóch lat od dnia
wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
1)
2)
3)
4)
5)
6)
1)
2)
3)
4)

Art. 81. 1. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby cywilnej są:
upomnienie;
nagana;
pozbawienie możliwości awansowania przez okres dwóch lat na wyższy stopień służbowy;
obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25 % - przez okres nie dłuższy niż
sześć miesięcy;
obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej;
wydalenie ze służby cywilnej.
2. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec pracowników służby cywilnej są:
upomnienie;
nagana;
obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25 % - przez okres nie dłuższy niż
sześć miesięcy;
wydalenie z pracy w urzędzie.
3. Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 2 pkt 4 powoduje wygaśnięcie
stosunku pracy.
4. Prawomocne orzeczenie kar wymienionych w ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4 powoduje
zakaz ubiegania się o zatrudnienie w korpusie służby cywilnej przez okres pięciu lat.
Art. 82. 1. Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej
dyrektor generalny urzędu może ukarać członka korpusu upomnieniem na piśmie. Ukaranie
może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym.
2. Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu siedmiu dni od wymierzenia mu kary
upomnienia wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.
3. W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, dyrektor generalny urzędu
niezwłocznie przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu. Przekazanie sprawy
rzecznikowi wszczyna postępowanie wyjaśniające.

Art. 83. Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej rozpoznają komisje
dyscyplinarne:
1) w I instancji - komisja dyscyplinarna;

2) w II instancji - Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej "Wyższą
Komisją Dyscyplinarną".
Art. 84. 1. Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów tworzy po jednej komisji
dyscyplinarnej dla co najmniej trzech urzędów.
2. Komisję dyscyplinarną, w liczbie co najmniej 10 członków korpusu służby cywilnej,
w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, powołuje się na okres trzech lat.
3. Komisja dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego komisji i jego
zastępców.
4. Tryb pracy komisji dyscyplinarnej określa regulamin uchwalony przez komisję i
zatwierdzony przez Wyższą Komisję Dyscyplinarną.
akty wykonawcze z dzienników urzędowych
Art. 85. 1. Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów.
2. W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wchodzi 15 członków powoływanych przez
Prezesa Rady Ministrów na okres sześciu lat, w tym 12 członków powoływanych na wniosek
Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów spośród urzędników służby cywilnej oraz trzech
członków powoływanych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej spośród
członków personelu dyplomatyczno-konsularnego. Członkowie Wyższej Komisji
Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców.
3. Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego
Wyższej Komisji Dyscyplinarnej i jego zastępców.
4. Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany przez
Komisję.
5. Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady
Ministrów.
Art. 86. Na czas wykonywania zadań w komisjach dyscyplinarnych jej członkom
przysługuje zwolnienie od pracy zawodowej.
Art. 87. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie
członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej oraz komisji dyscyplinarnych, przyjmując
minimalne wynagrodzenie przewidziane w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę
za podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia przewodniczącego, zastępców
przewodniczącego i pozostałych członków tych komisji.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 88. Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń komisji
dyscyplinarnych.
Art. 89. Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie orzecznictwa
dyscyplinarnego oraz nie są związani rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z
wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.
Art. 90. 1. Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie:
1) w I instancji:
a) trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej w art. 81
ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 pkt 1-3,

b) pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający wykształcenie prawnicze, gdy
rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej w art. 81 ust. 1 pkt 6 oraz ust.
2 pkt 4;
2) w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno posiadać wykształcenie
prawnicze, gdy rozpatrywana jest sprawa, co do której orzeczono karę określoną w art. 81 ust.
1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4.
2. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i termin rozprawy.
3. W sprawach dotyczących urzędników służby cywilnej przewodniczącym składu jest
urzędnik służby cywilnej.
Art. 91. 1. Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu
spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.
2. Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie dyrektora
generalnego urzędu i informuje go o dokonanych ustaleniach. O wszczęciu tego postępowania
rzecznik zawiadamia osobę, której ono dotyczy.
3. Rzecznik postanawia o przekazaniu komisji dyscyplinarnej wniosku o wszczęcie
postępowania dyscyplinarnego albo, za zgodą dyrektora generalnego urzędu, o umorzeniu
postępowania wyjaśniającego.
Art. 92. 1. Komisja dyscyplinarna wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem
zgłoszenia wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.
2. Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z
zastrzeżeniem przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W przypadku gdy
rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze służby cywilnej albo kary
wydalenia z pracy w urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu
orzekającego wyznacza obrońcę spośród członków korpusu służby cywilnej.
3. Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w toku
której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy, jeżeli został
ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie w sprawie.
4. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje
rozpoznania sprawy.
5. Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może wyłączyć
jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.
6. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom w terminie siedmiu dni od dnia
ogłoszenia orzeczenia.
7. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej strony mogą odwołać się do Wyższej Komisji
Dyscyplinarnej w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
Art. 93. 1. W postępowaniu przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną stosuje się
odpowiednio przepisy art. 92 ust. 1-6.
2. Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce
zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.
3. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o
apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.
Art. 94. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt
osobowych urzędnika służby cywilnej.
2. Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 3-5
oraz ust. 2 pkt 3 z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

Art. 95. 1. Kary dyscyplinarne określone w art. 81 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 pkt 1-3
ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega zniszczeniu po
upływie trzech lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ukaraniu. Na wniosek
ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie dwóch lat.
2. Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu służby cywilnej
będzie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin trzech lat, o którym mowa w ust. 1, liczy się
od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ponownym ukaraniu.
3. W przypadku kary dyscyplinarnej określonej w art. 81 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4
zatarcie oraz zniszczenie odpisu orzeczenia następuje po upływie trzech lat od dnia upływu
okresu, na który kara została orzeczona.

1)
2)
3)
4)

Art. 96. Prezes Rady Ministrów, kierując się potrzebą rzetelnego i sprawnego
prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, określi, w drodze
rozporządzenia, sposób prowadzenia tych postępowań, w tym:
warunki powoływania i odwoływania członka komisji dyscyplinarnej i rzecznika
dyscyplinarnego;
zakres czynności rzecznika dyscyplinarnego, służących wyjaśnieniu sprawy;
organizację i funkcjonowanie komisji dyscyplinarnych oraz tryb prowadzenia postępowania
dyscyplinarnego, w tym tryb pracy komisji dyscyplinarnych;
warunki i sposób ustalania należności przysługujących członkom komisji dyscyplinarnych,
świadkom, obrońcom i biegłym.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 97. 1. Koszty obrońcy z wyboru, który nie jest członkiem korpusu służby cywilnej,
ponosi obwiniony.
2. Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty zleconych przez
nią ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja dyscyplinarna.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 98. W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr
97, poz. 674) w art. 32 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Nauczycielom mianowanym i dyplomowanym zatrudnionym na stanowiskach, na których
wymagane są kwalifikacje pedagogiczne, w urzędach organów administracji rządowej i
kuratoriach oświaty przysługuje wynagrodzenie i inne świadczenia, określone dla członków
korpusu służby cywilnej w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr
170, poz. 1218).".
Art. 99. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych
(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.5)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 w ust. 2:
a) dodaje się pkt 6-8 w brzmieniu:
"6) Głównym Inspektoracie Inspekcji Handlowej,
7) Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych,
8) Biurze Nasiennictwa Leśnego,",
b) zdanie końcowe otrzymuje brzmienie:

"wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie
cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).";
2) po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Art. 3a. Na stanowisko urzędnika państwowego zatrudnionego w urzędach wymienionych w art. 1 ust. 1
może zostać przeniesiony w drodze porozumienia pracodawców członek korpusu służby
cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.".
Art. 100. W ustawie z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z
2001 r. Nr 142, poz. 1593, z późn. zm.6)) po art. 3e dodaje się art. 3f w brzmieniu:
"Art. 3f. Na stanowisko urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze może zostać przeniesiony
członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie
cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w drodze porozumienia pracodawców.".
Art. 101. W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r.
Nr 234, poz. 1997 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711) w art. 5a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Zadania dyrektora generalnego urzędu przewidziane w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w stosunku do pracowników zatrudnionych w:
1) Komendzie Głównej wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej;
2) komendach oddziałów, placówkach i dywizjonach Straży Granicznej wykonuje właściwy
miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej.".

Art. 102. W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z
2001 r. Nr 85, poz. 937, z późn. zm.7)) po art. 68 dodaje się art. 68a w brzmieniu:
Art. 68a. 1. Na stanowisko pracownika nadzorującego lub wykonującego czynności kontrolne może zostać
przeniesiony członek korpusu służby cywilnej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r.
o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) w drodze porozumienia pracodawców.
2. Do przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 68 ust. 1 i 6.
3. Przeniesienia, o którym mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie
cywilnej, dokonuje Prezes Najwyższej Izby Kontroli.".
Art. 103. W ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w
organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących
funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, z późn. zm. 8)) w art. 3 ust. 1 otrzymuje
brzmienie:
"1. Osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu ustawy są: Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej, poseł, senator oraz osoba powołana, wybrana lub mianowana na określone w innych
ustawach kierownicze stanowisko państwowe, przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
Sejm, Prezydium Sejmu, Senat, Sejm i Senat, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu lub
Prezesa Rady Ministrów, dyrektor generalny w ministerstwie, urzędzie centralnym lub
urzędzie wojewódzkim oraz sędzia, prokurator i adwokat, a także rektor, prorektor, kierownik
podstawowej jednostki organizacyjnej w publicznej i niepublicznej szkole wyższej, członek
Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego i członek Państwowej Komisji Akredytacyjnej,
członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.".
Art. 104. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U.
z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, z późn. zm.9)) w art. 33a w ust. 1 uchyla się pkt 10.
Art. 105. W ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156,
poz. 1641 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 167, poz. 1399 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708) w
art. 22a uchyla się ust. 7.

Art. 106. W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U.
z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.10)) w art. 2721 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Do ekspertów i aplikantów eksperckich mają odpowiednio zastosowanie przepisy art. 43 i art.
49 ust. 3, a do aplikantów eksperckich również przepisy art. 61, art. 62 i art. 64 ustawy z dnia
24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).".
Art. 107. W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128, poz.
1403, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217) wprowadza się
następujące zmiany:
1) art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Art. 3. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej,
zwanych dalej "członkami służby zagranicznej", z wyłączeniem żołnierzy pełniących służbę
w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie
cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).";
2) w art. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4) służbie cywilnej - oznacza to służbę cywilną, w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r.
o służbie cywilnej,";
3) w art. 25:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Przeniesienia, o których mowa w art. 32 i 33 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie
cywilnej, urzędnika służby cywilnej do służby zagranicznej dokonuje dyrektor generalny
urzędu w porozumieniu z dyrektorem generalnym służby zagranicznej.",
b) uchyla się ust. 2;
4) uchyla się art. 26;
5) w art. 37:
a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec członków służby zagranicznej są:
1) upomnienie,
2) nagana,
3) nagana z ostrzeżeniem,
4) nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii
zaszeregowania,
5) obniżenie kategorii zaszeregowania,
6) wydalenie z pracy w służbie zagranicznej.",
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Do ambasadorów, o których mowa w art. 18 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 81 ust. 1 pkt
5 i 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.";
6) w art. 38:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. W celu przygotowania do służby zagranicznej osób nieposiadających stopnia
dyplomatycznego ustanawia się odbywaną w ministerstwie obsługującym ministra
właściwego do spraw zagranicznych aplikację dyplomatyczno-konsularną, trwającą rok.",
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej dotyczące służby
przygotowawczej stosuje się odpowiednio.";
7) w art. 39 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3. Ogłoszenie o konkursie na aplikację zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej dyrektor
generalny służby zagranicznej, który konkurs organizuje i przeprowadza.

4. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe
zasady i tryb przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem
przeprowadzania testów, w tym testów psychologicznych, treści i formy wniosku o przyjęcie
na aplikację dyplomatyczno-konsularną, z możliwością wykorzystania elektronicznych
środków przekazu danych.".
Art. 108. W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r.
Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.11)) w art. 77 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów,
stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz.
1218), z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania
przepisy art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1.".
Art. 109. W ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249,
poz. 2104, z późn. zm.12)) w art. 22 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7. Dochody własne wraz z odsetkami nie mogą być przeznaczane na finansowanie wynagrodzeń
osobowych, z wyjątkiem dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 112 ust. 3
ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm. 13)) oraz
wynagrodzeń określonych dla pracowników urzędów skarbowych na podstawie art. 70
ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218).".
Rozdział 10
Przepisy przejściowe i dostosowujące
Art. 110. 1. Stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed
dniem wejścia w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie
z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie
dłużej niż do dnia 31 grudnia 2007 r., chyba że wcześniej w sposób określony w niniejszej
ustawie zostały przekształcone, rozwiązane lub wygasły.
2. Z dniem 1 stycznia 2008 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na
podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o
pracownikach urzędów państwowych przekształcają się w stosunki pracy na podstawie
umowy o pracę na czas nieokreślony.
Art. 111. 1. Do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z
przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych stosuje
się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art.13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy.
2. Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska
kierowniczego w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub
stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy z
dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami
służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16
września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.
3. Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów
państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić w razie:
1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków członka korpusu służby
cywilnej, jeżeli wina pracownika jest oczywista;

2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które
uniemożliwia dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone
prawomocnym wyrokiem;
3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na
zajmowanym stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie pracownikowi stanowiska
uwzględniającego jego przygotowanie zawodowe.
4. Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów
państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie miesiąca
od dnia uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.
Art. 112. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy służby cywilnej, zatrudnieni na
podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 133, stają się pracownikami służby cywilnej w
rozumieniu niniejszej ustawy.
2. Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na podstawie
przepisów ustawy uchylanej w art. 133, stają się urzędnikami służby cywilnej w rozumieniu
niniejszej ustawy.
3. Do wynagrodzenia członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1 i 2,
stosuje się przepisy o wynagrodzeniu w służbie cywilnej wydane na podstawie niniejszej
ustawy.
4. Jeżeli wynagrodzenie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1 i 2,
jest niższe od przysługującego poprzednio, przez okres trzech miesięcy od dnia wejścia w
życie niniejszej ustawy wypłaca się im dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między
wynagrodzeniem przysługującym dotychczas a wynagrodzeniem aktualnym.
Art. 113. W 2006 r. mianowań urzędników służby cywilnej dokonuje się na
dotychczasowych zasadach, z tym że mianowań dokonuje Prezes Rady Ministrów.
Art. 114. Do pracownika służby cywilnej sprawującego w dniu wejścia w życie ustawy
mandat radnego zakazu łączenia pracy w służbie cywilnej z mandatem radnego nie stosuje się
do końca kadencji, na którą został wybrany.
Art. 115. Do urzędników służby cywilnej korzystających z urlopu dla poratowania
zdrowia w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 116. Osoby, które nabyły uprawnienia do dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o
którym mowa w art. 88 ustawy uchylanej w art. 133, zachowują swoje uprawnienia do dnia
31 grudnia 2006 r.
Art. 117. Do postępowań dotyczących naboru kandydatów do korpusu służby cywilnej
wszczętych na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w
życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 118. Do organizacji służby przygotowawczej wszczętej na podstawie
dotychczasowych przepisów i niezakończonej do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 119. 1. Znosi się centralny organ administracji rządowej - Szefa Służby Cywilnej.
2. Likwiduje się urząd obsługujący Szefa Służby Cywilnej.

Art. 120. Zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stają się zadaniami, które
realizuje, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
w zakresie określonym niniejszą ustawą.
Art. 121. 1. Sprawy wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej są
prowadzone przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów.
2. Postępowania wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej prowadzi
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.
Art. 122. 1. Należności i zobowiązania Urzędu Służby Cywilnej stają się należnościami i
zobowiązaniami Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
2. Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez Urząd Służby
Cywilnej przejmuje Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.
Art. 123. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, przeznaczenie mienia
będącego w posiadaniu Urzędu Służby Cywilnej, z zastrzeżeniem przepisów o gospodarce
nieruchomościami oraz przepisów o finansach publicznych.
Art. 124. 1. Pracownicy Urzędu Służby Cywilnej stają się z dniem wejścia w życie
ustawy pracownikami Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
2. Dyrektor Generalny Urzędu Służby Cywilnej, w terminie siedmiu dni od dnia
ogłoszenia niniejszej ustawy, jest obowiązany zawiadomić na piśmie pracowników o
zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepisy art. 231 § 4 Kodeksu
pracy stosuje się odpowiednio.
3. Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w ust. 1, wygasają po upływie trzech
miesięcy od dnia przejścia do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, jeżeli przed upływem tego
terminu nie zostaną im zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy na dalszy okres albo w
razie nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub płacy.
4. Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem może nastąpić za
wypowiedzeniem.
5. W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 3, lub
wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 4, pracownikom przysługują świadczenia
przewidziane dla pracowników, z którymi stosunki pracy rozwiązuje się z powodu likwidacji
urzędu.
6. Przepisów ust. 2 zdanie drugie oraz ust. 3 i 4 nie stosuje się do urzędników służby
cywilnej, do których stosuje się przepisy rozdziału 4 niniejszej ustawy.
Art. 125. 1. W razie zastosowania kary określonej w art. 108 ust. 1 ustawy uchylanej w
art. 133, która nie stała się prawomocna na podstawie dotychczasowych przepisów, rzecznik
dyscyplinarny urzędu albo komisja dyscyplinarna urzędu przekazuje sprawę dyrektorowi
generalnemu urzędu w celu rozpatrzenia sprzeciwu na zasadach określonych w art. 82.
Termin do wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany.
2. Nieodrzucenie sprzeciwu w ciągu 14 dni od dnia przekazania sprawy przez rzecznika
dyscyplinarnego urzędu albo komisję dyscyplinarną urzędu, jest równoznaczne z jego
uwzględnieniem.
Art. 126. 1. Do kar orzeczonych, o których mowa w art. 107 ustawy uchylanej w art.
133, stosuje się dotychczasowe przepisy o przedawnieniu i zatarciu kary.

2. Do kary zastosowanej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 133, która
stała się prawomocna przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy o
przedawnieniu i zatarciu kary dyscyplinarnej, chyba że upłynął już termin przedawnienia.
Art. 127. Przy wykonywaniu orzeczeń komisji dyscyplinarnych, które stały się
wykonalne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Art. 128. 1. Komisje dyscyplinarne powołane przed dniem wejścia w życie przepisów
niniejszej ustawy działają do końca okresu, na który zostały powołane.
2. Komisje dyscyplinarne utworzone dla kilku urzędów przed dniem wejścia w życie
przepisów niniejszej ustawy, działają do końca okresu, na który zostały powołane.
Art. 129. 1. W celu wykonania przepisów niniejszej ustawy, Prezes Rady Ministrów
może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i
wydatków budżetowych także między częściami budżetu państwa, z zachowaniem
przeznaczenia środków publicznych wynikającego z ustawy budżetowej.
2. Przepis art. 149 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 109, stosuje się odpowiednio.
Art. 130. Dyrektor Generalny zlikwidowanego Urzędu Służby Cywilnej w terminie 30
dni od dnia wejścia w życie ustawy dokona wszystkich czynności niezbędnych do
zakończenia działalności urzędu.
Art. 131. Znosi się Radę Służby Cywilnej.
Art. 132. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy uchylanej w art. 133,
zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez sześć miesięcy od dnia wejścia w
życie ustawy.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
akty wykonawcze z dzienników urzędowych
Rozdział 11
Przepisy końcowe
Art. 133. Traci moc ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999
r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm.14)) z wyjątkiem art. 6 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 i ust. 2, które
tracą moc z dniem 31 grudnia 2007 r.
Art. 134. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem
art. 6 ust. 1, art. 55, art. 57 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 58, które wchodzą w życie z dniem 1
stycznia 2008 r.

Podobne prace

Do góry