Ocena brak

Ustawa o rachunkowości.

Autor /marisa Dodano /02.04.2011

Wymagany Adobe Flash Player wesja 10.0.0 lub nowsza.

praca w formacie txt Ustawa o rachunkowości.

Transkrypt

Dz.U.94.121.591­ tekst: ost.zm. 1999­01­01  Dz.U.98.155.1014
Dz.U.94.121.591
1997­04­20zm.:Dz.U.97.32.183
1997­05­15zm.:Dz.U.97.43.272
1997­12­09zm.:Dz.U.97.141.945
1998­01­01zm.:Dz.U.97.140.939
1998­01­04zm.:Dz.U.97.118.754
1998­02­21zm.:Dz.U.97.139.933
1998­06­16zm.:Dz.U.98.60.382
1998­08­20zm.:Dz.U.98.107.669
1998­09­01zm.:Dz.U.97.88.554
1999­01­01zm.:Dz.U.98.106.668
 zm.:Dz.U.98.155.1014
USTAWA
z dnia 29 września 1994 r.
o rachunkowości.
(Dz. U. z dnia 19 listopada 1994 r.)

Rozdział 1 
Przepisy ogólne

Art.   1.   Ustawa   określa   zasady   rachunkowości   oraz   tryb   badania   sprawozdań   finansowych   przez 
biegłych rewidentów.

Art. 2. 1. Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej ustawą, stosuje się do mających siedzibę lub 
miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1)spółek prawa handlowego i prawa cywilnego, z zastrzeżeniem pkt 2, oraz innych osób prawnych, z 
wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego,
2)osób   fizycznych   i   spółek   cywilnych   osób   fizycznych,   jeżeli   ich   przychody   netto   ze   sprzedaży 
towarów,   produktów   i   operacji   finansowych   za   poprzedni   rok   obrotowy   wyniosły   co   najmniej 
równowartość w walucie polskiej 400 000 EURO (1),
3)(2) jednostek organizacyjnych działających na podstawie Prawa bankowego, Prawa o publicznym 
obrocie   papierami   wartościowymi   i   funduszach   powierniczych,   przepisów   o   funduszach 
inwestycyjnych lub przepisów o działalności ubezpieczeniowej, bez względu na wielkość przychodów,
4)(3) gmin, powiatów, województw i ich związków, a także państwowych, gminnych, powiatowych i 
wojewódzkich:
a)jednostek budżetowych,

b)gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych,
c)zakładów budżetowych,
d)funduszy celowych,
5)jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek, o których mowa 
w pkt 1 i 2,
6)zagranicznych   osób   prawnych,   zagranicznych   jednostek   nie   posiadających   osobowości   prawnej 
oraz   zagranicznych   osób   fizycznych,   prowadzących   na   terytorium   Rzeczypospolitej   Polskiej 
działalność   osobiście,   przez   osobę   upoważnioną,   przy   pomocy   pracowników   ­   w   odniesieniu   do 
działalności   prowadzonej   na   terytorium   Rzeczypospolitej   Polskiej,   bez   względu   na   wielkość 
przychodów,
7)(4)   jednostek   nie   wymienionych   w   pkt   1­6,   jeżeli   otrzymują   one   na   realizację   zadań   zleconych 
dotacje   lub   subwencje   z   budżetu   państwa,   budżetów   jednostek   samorządu   terytorialnego   lub 
funduszów  celowych   ­   od   początku   roku   obrotowego,   w  którym   dotacje   lub   subwencje   zostały   im 
przyznane.
2.   Osoba   fizyczna   lub   spółka   cywilna   osób   fizycznych   może   stosować   zasady   rachunkowości 
określone   ustawą   również   od   początku   następnego   roku   obrotowego,   jeżeli   przychody   netto   ze 
sprzedaży   towarów,   produktów   i   operacji   finansowych   za   poprzedni   rok   obrotowy   są   niższe   niż 
równowartość w walucie polskiej 400 000 EURO (5). W tym przypadku osoba ta lub spółka przed 
rozpoczęciem   roku   obrotowego   jest   obowiązana   do   zawiadomienia   o   tym   urzędu   skarbowego 
właściwego w sprawach opodatkowania podatkiem dochodowym.

Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)jednostce ­ rozumie się przez to podmioty określone w art. 2 ust. 1,
2)banku ­ rozumie się przez to jednostkę działającą na podstawie przepisów prawa bankowego,
3)ubezpieczycielu   ­   rozumie   się   przez   to   jednostkę   prowadzącą   działalność   ubezpieczeniową   na 
podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej,
4)jednostce   dominującej   ­   rozumie   się   przez   to   spółkę   akcyjną,   spółkę   z   ograniczoną 
odpowiedzialnością lub inną spółkę kapitałową:
a)posiadającą   większość   całkowitej   liczby   głosów   w   organach   innej   jednostki   (zależnej),   także   na 
podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu, lub
b)uprawnioną do podejmowania decyzji o polityce finansowej i bieżącej działalności gospodarczej tej 
innej jednostki (zależnej) na podstawie ustawy, statutu lub umowy, lub
c)jako  akcjonariusz  lub  udziałowiec jest  uprawniona  do powoływania  albo  odwoływania  większości 
członków organów zarządzających lub nadzorczych innej jednostki (zależnej), lub
d)której członkowie zarządu lub osoby pełniące funkcje kierownicze, albo członkowie zarządu bądź 
osoby pełniące te funkcje kierownicze w jednostce zależnej, stanowią jednocześnie więcej niż połowę 
składu zarządu drugiej jednostki zależnej,
e)posiadającą w innej jednostce (stowarzyszonej) nie mniej niż 20% i nie więcej niż 50% głosów na 
walnym zgromadzeniu wspólników lub akcjonariuszy,
f)w inny sposób niż określony w lit. e) wywierającą znaczny wpływ na politykę finansową i bieżącą 
działalność gospodarczą innej jednostki (stowarzyszonej),
5)kierowniku jednostki ­ rozumie się przez to osobę lub organ wieloosobowy (zarząd), który ­ zgodnie 
z   obowiązującymi   jednostkę   przepisami   prawa,   statutem,   umową   lub   na   mocy   prawa   własności   ­ 
uprawniony   jest   do   zarządzania   jednostką,   z   wyłączeniem   pełnomocników   ustanowionych   przez 
jednostkę.   W   przypadku   spółek   komandytowych,   spółek   jawnych   i   spółek   cywilnych   oraz   osób 

fizycznych za kierownika jednostki uważa się ich właściciela lub właścicieli. Za kierownika jednostki 
uważa się również likwidatora lub syndyka,
6)biegłym rewidencie ­ rozumie się przez to osoby fizyczne, spółki jawne, spółki komandytowe, spółki 
cywilne   i   osoby   prawne,   uprawnione   na   podstawie   odrębnych   przepisów   do   badania   sprawozdań 
finansowych w trybie przewidzianym ustawą,
7)księgach   rachunkowych   ­   rozumie   się   przez   to   dziennik   oraz   zbiory   utrwalonych   na   papierze 
zapisów   dokonanych   na   kontach   prowadzonych   w   postaci   ksiąg,   rejestrów   lub   luźnych   kart   albo 
przenoszonych  z komputerowych  nośników danych, uzgodnione  za pomocą  zestawienia  obrotów  i 
sald lub tylko sald i uzupełnione o wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz),
8)roku   obrotowym   ­   rozumie   się   przez   to   rok   kalendarzowy,   chyba   że   przepisy   prawa,   statut   lub 
umowa jednostki przewidują inny okres trwający 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, stosowany 
również   do   celów   podatkowych.   Jeżeli   jednostka   rozpoczęła   działalność   w   drugiej   połowie   roku 
kalendarzowego,   to   można   księgi   rachunkowe   i  sprawozdanie   finansowe   za   ten   okres  połączyć  z 
księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny,
9)dniu   bilansowym   ­   rozumie   się   przez   to   dzień,   na   który   jednostka   sporządza   sprawozdanie 
finansowe,
10)organie zatwierdzającym ­ rozumie się przez to organ, który zgodnie z obowiązującymi jednostkę 
przepisami prawa, statutem, umową lub na mocy prawa własności jest uprawniony do zatwierdzania 
sprawozdania finansowego jednostki. W przypadku spółek komandytowych, spółek jawnych, spółek 
cywilnych oraz osób fizycznych przez organ zatwierdzający rozumie się ich właściciela lub właścicieli,
11)środkach   trwałych   ­   rozumie   się   przez   to   stanowiące   własność   lub   współwłasność   jednostki 
nieruchomości (grunty, budynki, w tym także będące odrębną własnością lokale, budowle i inwestycje 
w obcych obiektach), maszyny, urządzenia, środki transportu oraz inne kompletne i zdatne do użytku 
w momencie przyjęcia do używania przedmioty, a także inwentarz żywy o przewidywanym okresie 
używania dłuższym niż rok, przeznaczone na własne potrzeby jednostki lub do oddania w używanie 
na   podstawie   umowy   najmu,   dzierżawy   lub   innej   umowy   o   podobnym   charakterze.   Do   środków 
trwałych jednostki zalicza się również obce środki trwałe używane przez nią na podstawie umowy 
najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli z innych przepisów wynika prawo 
dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) przez korzystającą z tych środków 
jednostkę,
12)inwestycjach   rozpoczętych   ­   rozumie   się   przez   to   ogół   poniesionych   kosztów   pozostających   w 
bezpośrednim związku z nie zakończoną jeszcze: budową, montażem lub przekazaniem do używania 
nowego lub ulepszeniem już istniejącego środka trwałego,
13)(6) wartościach niematerialnych i prawnych ­ rozumie się przez to nabyte przez jednostkę prawa 
majątkowe   nadające   się   do   gospodarczego   wykorzystania,   a   w   szczególności   prawo   użytkowania 
wieczystego   gruntu   (w   tym   również   nadwyżkę   pierwszej   opłaty   nad   roczną   opłatą),   spółdzielcze 
własnościowe prawo do lokalu, prawa autorskie, prawa do projektów, wynalazków, patentów, znaków 
towarowych,   wzorów   zdobniczych,   licencji   oraz   programy   komputerowe   o   przewidywanym   okresie 
używania dłuższym niż rok, przeznaczone na własne potrzeby jednostki lub do oddania do używania 
na   podstawie   umowy   najmu.   Do   wartości   niematerialnych   i   prawnych   zalicza   się   również   koszty 
organizacji   poniesione   przy   założeniu   lub   późniejszym   rozszerzeniu   spółki   akcyjnej,   w   tym   opłatę 
ewidencyjną oraz wynagrodzenia dla subemitentów inwestycyjnych i usługowych w przypadku spółek 
publicznych,   wartość   firmy   oraz   koszty   zakończonych   prac   rozwojowych,   przez   które   rozumie   się 
badania lub w inny sposób uzyskiwaną wiedzę, których wynik może być wykorzystany do produkcji 
nowych lub ulepszonych, określonych produktów lub technologii,
14)rzeczowych   składnikach   majątku   obrotowego   ­  rozumie   się   przez  to   nabyte   w   celu   zużycia   na 
własne potrzeby materiały, wytworzone lub przetworzone przez jednostkę produkty: gotowe (wyroby, 

usługi i roboty) zdatne do sprzedaży, w toku produkcji bądź półprodukty oraz towary nabyte celem 
odsprzedaży w stanie nie przetworzonym,
15)środkach   pieniężnych   ­   rozumie   się   przez   to   pieniądze   (banknoty   i   monety)   oraz   jednostki 
pieniężne (rozrachunkowe) krajowe i zagraniczne, tak w gotówce, jak i na rachunku bankowym lub w 
formie lokaty pieniężnej, czeki i weksle obce, jeżeli są one płatne w ciągu 3 miesięcy od daty ich 
wystawienia,   oraz   metale   szlachetne,   jeżeli   nie   są   zaliczane   do   rzeczowych   składników   majątku 
obrotowego,
16)dłużnych   papierach   wartościowych   ­   rozumie   się   przez   to   papiery   wartościowe   reprezentujące 
wierzytelności pieniężne na sumy oznaczone, płatne we wskazanych terminach, a w szczególności 
obligacje   oraz   bony   skarbowe,   jak   również   papiery   wartościowe   reprezentujące   wierzytelności 
pieniężne uwarunkowane przez zaistnienie zdarzeń losowych, między innymi ­ losy loteryjne, polisy 
ubezpieczeniowe,
17)należnościach   zagrożonych   ­   rozumie   się   przez   to   należności   banku,   zakwalifikowane   do 
należności o pogorszonej jakości na podstawie odrębnych przepisów,
18)należnościach   lub   zobowiązaniach   krótkoterminowych   ­   rozumie   się   przez   to   należności   lub 
zobowiązania, których okres spłaty na dzień bilansowy jest nie dłuższy niż rok,
19)należnościach   lub   zobowiązaniach   długoterminowych   ­   rozumie   się   przez   to   należności   lub 
zobowiązania, których okres spłaty na dzień bilansowy jest dłuższy niż rok,
20)pozostałych kosztach lub przychodach operacyjnych ­ rozumie się przez to koszty i przychody nie 
związane   bezpośrednio   ze   zwykłą   działalnością   jednostki,   a   w   szczególności   koszty   i   przychody 
spowodowane   sprzedażą,   likwidacją   lub   nieplanowymi  odpisami  amortyzacyjnymi   (umorzeniowymi) 
środków   trwałych,   odpisaniem   inwestycji,   które   nie   dały   zamierzonego   efektu   gospodarczego, 
likwidacją wartości niematerialnych i prawnych, odpisaniem należności i zobowiązań przedawnionych, 
umorzonych, nieściągalnych, utworzeniem i rozwiązaniem rezerw, z wyjątkiem dotyczących operacji 
finansowych, odpisami aktualizującymi wartość zapasów rzeczowych składników majątku obrotowego, 
zapłatą lub otrzymaniem odszkodowań, kar i grzywien, otrzymaniem lub przekazaniem darowizn oraz 
otrzymaniem dotacji, subwencji i dopłat na inne cele niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych, 
albo wykonanie prac rozwojowych,
21)stratach i zyskach nadzwyczajnych ­ rozumie się przez to skutki finansowe zdarzeń powstających 
niepowtarzalnie, poza zwykłą działalnością jednostki, a w szczególności spowodowanych zdarzeniami 
losowymi,   zaniechaniem   lub   zawieszeniem   pewnego   rodzaju   działalności   (w   tym   również   istotną 
zmianą   metod   produkcji   lub   sprzedażą   zorganizowanej   części   jednostki)   oraz   postępowaniem 
układowym lub naprawczym,
22)walutach   obcych   ­  rozumie   się  przez  to   waluty  obcych   państw  oraz  międzynarodowe   jednostki 
rozliczeniowe ustanowione na podstawie umów międzynarodowych.
2. Wyrażone w EURO (7) wielkości przelicza się na walutę polską po średnim kursie, ustalonym przez 
Prezesa Narodowego Banku Polskiego, obowiązującym na dzień bilansowy.

Art.   4.   1.   Jednostki   obowiązane   są   do   stosowania   zasad   rachunkowości   w   sposób   prawidłowy, 
zapewniając  rzetelne   i  jasne   przedstawienie  sytuacji   majątkowej  i  finansowej,  wyniku   finansowego 
oraz rentowności jednostki.
2. Rachunkowość obejmuje:
1)opis przyjętych zasad rachunkowości,
2)prowadzenie ksiąg rachunkowych,
3)okresowe ustalanie lub sprawdzanie drogą inwentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów i pasywów,
4)wycenę aktywów i pasywów oraz ustalanie wyniku finansowego,

5)sporządzanie sprawozdań finansowych i innych, których dane wynikają z ksiąg rachunkowych,
6)gromadzenie i przechowywanie dokumentacji przewidzianej ustawą,
7)poddanie badaniu i ogłaszanie sprawozdań finansowych w przypadkach przewidzianych ustawą.
3. Przy stosowaniu zasad rachunkowości mogą być przyjęte przez jednostkę uproszczenia, jeżeli nie 
wywiera to istotnie ujemnego wpływu na realizację celu określonego w ust. 1.
4.   Kierownik   jednostki   ponosi   odpowiedzialność   za   wykonywanie   obowiązków   w   zakresie 
rachunkowości,   określonych   ustawą,   chyba   że   określone   obowiązki   w   tym   zakresie   zostaną 
przypisane innym osobom za ich zgodą. Przyjęcie odpowiedzialności przez inne osoby powinno być 
stwierdzone dokumentem. W przypadku gdy kierownikiem jednostki jest organ wieloosobowy, a nie 
została   wskazana   osoba   odpowiedzialna,   odpowiedzialność   ponoszą   wszyscy   członkowie   tego 
organu.

Art. 5. 1. Przyjęte zasady rachunkowości należy stosować w sposób ciągły, dokonując w kolejnych 
latach obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych na kontach, wyceny aktywów, w 
tym   także   dokonywania   odpisów   amortyzacyjnych   (umorzeniowych),   pasywów,   ustalania   wyniku 
finansowego   i   sporządzania   sprawozdań   finansowych;   wykazane   w   bilansie   zamknięcia   stany 
aktywów   i   pasywów   należy   ująć   w   tej   samej   wysokości   w   bilansie   otwarcia   następnego   roku 
obrotowego.
2. Przy wycenie aktywów i pasywów oraz ustalaniu wyniku finansowego przyjmuje się, że jednostka 
będzie   kontynuowała   w   dającej   się   przewidzieć   przyszłości   działalność   gospodarczą   w   nie 
zmniejszonym istotnie zakresie, chyba że jest to niezgodne ze stanem faktycznym lub prawnym.

Art. 6. 1. W księgach rachunkowych i wyniku finansowym jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, 
przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące 
danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty.
2.   Dla   zapewnienia   współmierności   przychodów   i   związanych   z   nimi   kosztów   do   aktywów   lub 
pasywów danego miesiąca zaliczane będą koszty lub przychody dotyczące przyszłych okresów oraz 
przypadające na ten miesiąc koszty, które jeszcze nie zostały poniesione.

Art. 7. 1. Poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na 
ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożnej wyceny. W szczególności 
należy w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić:
1)zmniejszenia wartości użytkowej składników majątkowych, w tym również dokonywane w postaci 
odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych),
2)zmniejszenia wartości innych niż środki trwałe, inwestycje rozpoczęte oraz wartości niematerialne i 
prawne składników majątkowych wywołane trwałymi zmianami ich cen,
3)wyłącznie niewątpliwe pozostałe przychody operacyjne i zyski nadzwyczajne,
4)wszystkie poniesione pozostałe koszty operacyjne i straty nadzwyczajne,
5)rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń.
2. Zdarzenia, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić także wtedy, gdy zostaną one ujawnione 
między   dniem   bilansowym   a   dniem,   w   którym   rzeczywiście   następuje   zamknięcie   ksiąg 
rachunkowych.
3. Wartość poszczególnych składników aktywów i pasywów, przychodów i związanych z nimi kosztów, 
jak   też   zysków   i   strat   nadzwyczajnych   ustala   się   oddzielnie.   Nie   można   kompensować   ze   sobą 

wartości różnych co do rodzaju aktywów i pasywów, przychodów i kosztów związanych z nimi oraz 
zysków i strat nadzwyczajnych.

Art. 8. 1. Dokonując wyboru rozwiązań dopuszczonych ustawą i dostosowując je do potrzeb jednostki 
należy  zapewnić  wyodrębnienie   w   rachunkowości   wszystkich   operacji  gospodarczych   istotnych   do 
oceny   sytuacji   majątkowej   i   finansowej,   wyniku   finansowego   oraz   rentowności   jednostki   przy 
zachowaniu zasady ostrożnej wyceny, o której mowa w art. 7.
2. W celu lepszego odzwierciedlenia sytuacji jednostka może, od pierwszego dnia roku obrotowego, 
zmienić dotychczas stosowane rozwiązania na inne, przewidziane ustawą. W przypadku takim należy 
w informacji dodatkowej jednostki za rok obrotowy, w którym zmiany te nastąpiły, podać przyczyny 
tych zmian, określić liczbowo ich wpływ na wynik finansowy oraz zapewnić porównywalność danych 
sprawozdania   finansowego   dotyczących   roku   poprzedzającego   rok   obrotowy,   w   którym   dokonano 
zmian.

Art. 9. Księgi rachunkowe prowadzi się, a sprawozdania finansowe sporządza się w języku polskim i w 
walucie polskiej.

Art.   10.   1.   Jednostka   powinna   posiadać   dokumentację   opisującą   przyjęte   przez   nią   zasady 
rachunkowości, a w szczególności:
1)zakładowy   plan   kont,   obejmujący   wykaz   kont   księgi   głównej   (ewidencji   syntetycznej),   przyjęte 
zasady księgowania na nich operacji gospodarczych oraz wyceny aktywów i pasywów, a także zasady 
prowadzenia   kont   ksiąg   pomocniczych   (ewidencji   analitycznej)   i   ich   powiązania   z   kontami   księgi 
głównej,
2)wykaz stosowanych ksiąg rachunkowych, a w razie ich prowadzenia przy użyciu komputera ­ wykaz 
zbiorów stanowiących księgi rachunkowe na nośnikach czytelnych dla komputera,
3)dokumentację systemu przetwarzania danych przy użyciu komputera i jej zmiany, obejmującą poza 
opisem zbiorów, o których mowa w pkt 2, co najmniej:
a)wykaz programów wraz z pisemnym stwierdzeniem dopuszczenia przez jednostkę każdego nowego 
lub zmienionego programu do stosowania,
b)opis przeznaczenia każdego programu, sposobu jego działania (reguły obliczeń, ewidencji, kontroli i 
wydruku danych) oraz wykorzystywania podczas przetwarzania danych,
c)zasady ochrony danych,
d)sposoby zapewnienia właściwego stosowania programów,
e)zasady ewidencji przebiegu przetwarzania danych.
2. Zakładowy plan kont ustala i aktualizuje kierownik jednostki z uwzględnieniem przepisów art. 83.

Rozdział 2 
Prowadzenie ksiąg rachunkowych

Art.   11.   1.   Księgi   rachunkowe   prowadzi   się   w   siedzibie   zarządu   jednostki   (przedstawicielstwa   lub 
oddziału zagranicznej osoby prawnej).

2. Jednostki posiadające oddziały (zakłady) mogą prowadzić księgi rachunkowe oddziałów (zakładów) 
w siedzibie zarządu jednostki albo oddziałów.
3.   Księgi   rachunkowe   mogą   być   prowadzone   poza   siedzibą   zarządu   (oddziału)   jednostki   w   razie 
powierzenia   ich   prowadzenia   osobie   fizycznej,   osobie   prawnej   lub   jednostce   nie   posiadającej 
osobowości prawnej uprawnionej do świadczenia takich usług.
4.   W   przypadku   nieprowadzenia   ksiąg   rachunkowych   w   siedzibie   zarządu   (oddziału)   jednostki, 
kierownik jednostki obowiązany jest:
1)powiadomić   właściwy   urząd   skarbowy   o   miejscu   prowadzenia   ksiąg   w   terminie   15   dni   od   dnia 
wydania ksiąg poza siedzibę zarządu (oddziału) jednostki,
2)zapewnić   dostępność   ksiąg   rachunkowych   do   badania   przez   upoważnione   organy   kontroli 
zewnętrznej w siedzibie zarządu (oddziału) jednostki.

Art. 12. 1. Księgi rachunkowe otwiera się na dzień rozpoczęcia działalności, na początek każdego 
następnego roku obrotowego oraz na dzień zmiany formy prawnej, połączenia lub podziału jednostek 
powodującego powstanie nowej jednostki, a także na dzień rozpoczęcia likwidacji lub postępowania 
upadłościowego ­ w ciągu 15 dni od dnia tych zdarzeń.
2. Księgi rachunkowe zamyka się na dzień kończący rok obrotowy, na dzień zakończenia działalności, 
w tym również sprzedaży i zakończenia likwidacji lub postępowania upadłościowego, oraz na dzień 
poprzedzający zmianę formy prawnej, postawienia w stan likwidacji lub upadłości ­ nie później niż w 
ciągu trzech miesięcy od dnia tych zdarzeń.
3. Księgi rachunkowe w jednostce postawionej w stan likwidacji lub upadłości zamyka się także na 
ostatni dzień roku obrotowego, jeżeli postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe nie zostało jeszcze 
na ten dzień zakończone.
4. Ostateczne zamknięcie i otwarcie ksiąg rachunkowych jednostki kontynuującej działalność powinno 
nastąpić najpóźniej w ciągu 15 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok obrotowy.

Art. 13. 1. Księgi rachunkowe obejmują:
1)dziennik,
2)konta księgi głównej (ewidencji syntetycznej), w której obowiązuje ujęcie każdej operacji zgodnie z 
zasadą podwójnego zapisu,
3)konta ksiąg pomocniczych (ewidencji analitycznej),
4)wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz),
5)zestawienie obrotów i sald kont księgi głównej oraz zestawienia sald kont ksiąg pomocniczych.
2. Księgi rachunkowe, bez względu na ich postać, powinny być:
1)trwale   oznaczone   nazwą   (pełną   lub   skróconą)   jednostki,   której   dotyczą   (każda   księga   wiązana, 
każda luźna karta kontowa, rejestr lub wydruk komputerowy), oraz zrozumiałą nazwą danego rodzaju 
księgi rachunkowej,
2)wyraźnie oznaczone co do roku obrotowego (księgi wiązane ­ złożone z ponumerowanych stron, 
zakończone stwierdzeniem ich liczby w księdze oraz opatrzone datą otwarcia i zamknięcia ksiąg), a 
wydruki (tabulogramy) komputerowe także co do miesiąca i daty sporządzenia,
3)przechowywane starannie w ustalonej kolejności.
3. Wydruki komputerowe powinny składać się z automatycznie numerowanych stron, z oznaczeniem 
pierwszej i ostatniej, oraz być sumowane na kolejnych stronach w sposób ciągły w roku obrotowym i 
oznaczone nazwą programu przetwarzania.

Art.   14.   1.   Dziennik   służy   do   zapisywania   w   porządku   chronologicznym,   dzień   po   dniu,   danych   o 
operacjach gospodarczych.
2. Zapisy w dzienniku muszą być kolejno numerowane, a sumy zapisów (obroty) liczone w sposób 
ciągły.
3.   Jeżeli   stosuje   się   podział   na   dzienniki   częściowe,   grupujące   operacje   gospodarcze   według   ich 
rodzajów, to należy sporządzić zestawienie obrotów tych dzienników za miesiąc.
4. Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera należy zapewnić:
1)ujmowanie w dzienniku wyłącznie zapisów sprawdzonych,
2)niedostępność zbioru dla modyfikacji poza wprowadzeniem ­ w razie potrzeby ­ dowodów korekt 
księgowych,
3)automatyczną kontrolę ciągłości zapisów i przenoszenia obrotów,
4)wydruk  dziennika   kolejno   numerowanych   stron   nie   rzadziej  niż  na   koniec  każdego   miesiąca;   za 
równoznaczne   z   wydrukiem   uznaje   się   przeniesienie   danych   na   inny   trwały   nośnik   danych 
przystosowany do wiarygodnego przenoszenia danych z komputera.

Art. 15. 1. Konta księgi głównej służą do ujęcia zapisów w porządku systematycznym, na kontach 
przewidzianych w zakładowym planie kont. Na konta księgi głównej wprowadza się pod datą otwarcia 
ksiąg rachunkowych salda początkowe aktywów i pasywów, a następnie dokonuje za kolejne miesiące 
zapisów, zarejestrowanych uprzednio lub równocześnie w dzienniku.
2. Zapisów na określonym koncie księgi głównej dokonuje się w kolejności chronologicznej.
3. Zapisy dokonane na kontach księgi głównej, prowadzonej przy użyciu komputera, drukuje się albo 
przenosi na inny trwały nośnik danych, nie rzadziej niż na koniec roku obrotowego.

Art. 16. 1. Konta ksiąg pomocniczych, służące uszczegółowieniu i uzupełnieniu zapisów kont księgi 
głównej, prowadzi się w porządku systematycznym jako:
1)wyodrębnione   księgi   (kartoteki,   zbiory   danych)   w   ramach   kont   księgi   głównej;   suma   sald 
początkowych   i   obrotów   na   kontach   ksiąg   pomocniczych   stanowi   saldo   początkowe   i   obroty 
odpowiedniego konta księgi głównej, lub
2)wyodrębniony system kont, uzgodniony z zapisami kont księgi głównej.
2. Na kontach ksiąg pomocniczych można w ciągu miesiąca stosować, obok lub zamiast jednostek 
pieniężnych,   jednostki   naturalne.   Należy   wówczas   sporządzić   na   koniec   miesiąca   zestawienie 
zapisów dokonanych na kontach ksiąg pomocniczych w jednostkach naturalnych i ustalić ich wartość.
3.   Do   zapisów   na   kontach   ksiąg   pomocniczych   prowadzonych   przy   użyciu   komputera   stosuje   się 
przepis art. 15 ust. 3.

Art. 17. 1. Konta ksiąg pomocniczych prowadzi się w szczególności dla:
1)środków   trwałych,   wartości   niematerialnych   i   prawnych   oraz   dokonywanych   od   nich   odpisów 
amortyzacyjnych (umorzeniowych),
2)rozrachunków z kontrahentami,
3)rozrachunków   z   pracownikami   (imienne   karty   wynagrodzeń   pracowników   według   składników 
istotnych dla obliczenia płac, świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz podatków),
4)operacji   sprzedaży   (kolejno   numerowane   własne   faktury   i   inne   dowody,   ze   szczegółowością 
niezbędną do celów podatkowych),

5)operacji zakupu (obce faktury i inne dowody, ze szczegółowością niezbędną do wyceny składników 
majątkowych i do celów podatkowych),
6)kosztów i innych istotnych dla jednostki składników majątku.
2. Kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników 
majątku   obrotowego   posiadanych   przez   jednostkę,   podejmuje   decyzję   o   stosowaniu   jednej   z 
następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników:
1)ewidencję   ilościowo­wartościową,   w   której   dla   każdego   składnika   ujmuje   się   obroty   i   stany   w 
jednostkach naturalnych i pieniężnych,
2)ewidencję   ilościową,   prowadzoną   dla   poszczególnych   składników   lub   ich   jednorodnych   grup 
wyłącznie   w   jednostkach   naturalnych;   wartość   stanu   wycenia   się   na   koniec   miesięcy   w   sposób 
określony w art. 28 ust. 1 pkt 4,
3)ewidencję wartościową, prowadzoną dla jednostek sprzedaży detalicznej lub miejsc składowania, w 
której przedmiotem zapisów są tylko przychody, rozchody i stany całego zapasu,
4)odpisywania   w   koszty   wartości   materiałów   i   towarów   w   momencie   ich   zakupu   lub   produktów 
gotowych w momencie ich wytworzenia, połączone z ustalaniem na koniec każdego kwartału, a przy 
produkcji rolnej na dzień bilansowy, stanu tych składników majątkowych drogą spisu z natury i jego 
wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu.

Art.   18.   1.   Na   podstawie   zapisów   na   kontach   księgi   głównej   sporządza   się   na   koniec   każdego 
miesiąca zestawienie obrotów i sald, zawierające:
1)symbole lub nazwy kont,
2)salda kont na dzień otwarcia ksiąg rachunkowych, obroty za miesiąc i narastająco od początku roku 
obrotowego oraz salda na koniec miesiąca,
3)sumę sald na dzień otwarcia ksiąg rachunkowych, obrotów za miesiąc i narastająco od początku 
roku obrotowego oraz sald na koniec miesiąca.
Narastające   od   początku   roku   obrotowego   obroty   tego   zestawienia   powinny   być   zgodne   z 
narastającymi od początku roku obrotowego obrotami dziennika.
2. Na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych sporządza się zestawienia sald wszystkich kont ksiąg 
pomocniczych,   a   na   dzień   inwentaryzacji   zestawienia   sald   inwentaryzowanej   grupy   składników 
majątkowych.
3. W razie prowadzenia ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera, zestawienia, o których mowa w 
ust. 1 i 2, należy wydrukować na papierze albo przenieść na inny trwały nośnik danych.

Art.   19.   1.   Wykaz   składników   aktywów   i   pasywów   (inwentarz),   potwierdzony   ich   inwentaryzacją, 
sporządzają   jednostki,   które   uprzednio   nie   prowadziły   ksiąg   rachunkowych   w   sposób   określony 
ustawą. W pozostałych jednostkach rolę inwentarza spełnia zestawienie obrotów i sald kont księgi 
głównej   oraz   zestawienia   sald   kont   ksiąg   pomocniczych   sporządzone   na   dzień   zamknięcia   ksiąg 
rachunkowych.
2.   Pozycje   inwentarza   sporządzonego   przez   jednostki,   które   nie   prowadziły   uprzednio   ksiąg 
rachunkowych,   powinny   stanowić   odpowiedniki   lub   rozwinięcia   poszczególnych   pozycji   bilansu 
otwarcia.   Składniki   aktywów   i   pasywów   wycenia   się   w   inwentarzu   według   zasad   określonych   w 
rozdziale 4.

Art. 20. 1. Do ksiąg rachunkowych miesiąca należy wprowadzić, w postaci zapisu, każdą operację 
gospodarczą, która nastąpiła w tym miesiącu.
2.   Podstawą   zapisów   w   księgach   rachunkowych   są   dowody   księgowe   stwierdzające   dokonanie 
operacji gospodarczej, zwane dalej "dowodami źródłowymi":
1)zewnętrzne obce ­ otrzymane od kontrahentów,
2)zewnętrzne własne ­ przekazywane w oryginale kontrahentom,
3)wewnętrzne ­ dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
3. Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:
1)zbiorcze ­ służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w 
dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione,
2)korygujące poprzednie zapisy,
3)zastępcze ­ wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego,
4)rozliczeniowe ­ ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.
4.   W   przypadku   uzasadnionego   braku   możliwości   uzyskania   zewnętrznych   obcych   dowodów 
źródłowych,   kierownik   jednostki   może   zezwolić   na   udokumentowanie   operacji   gospodarczej   za 
pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji. 
Nie może to jednak dotyczyć operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane 
podatkiem od towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.
5. W razie prowadzenia ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera:
1)zapisy w nich  mogą nastąpić  również za pośrednictwem urządzeń  łączności lub  magnetycznych 
nośników danych, pod warunkiem że podczas rejestracji operacji gospodarczej uzyskują one trwale 
czytelną   postać   odpowiadającą   treści   dowodu   księgowego   i   możliwe   jest   stwierdzenie   źródła 
pochodzenia każdego zapisu,
2)zapisy   mogą   być   przenoszone   między   zbiorami   danych   składającymi   się   na   księgi   rachunkowe 
prowadzone   na   komputerowych   nośnikach   danych,   pod   warunkiem   że   możliwe   jest   stwierdzenie 
źródła pochodzenia zapisów w zbiorach, w których ich dokonano pierwotnie, a odpowiedni program 
zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia danych i kompletności zapisów.

Art. 21. 1. Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
1)określenie rodzaju dowodu,
2)określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
3)opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
4)datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą ­ także datę sporządzenia 
dowodu,
5)podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki majątkowe,
6)stwierdzenie   zakwalifikowania   dowodu   do   ujęcia   w   księgach   rachunkowych   przez   wskazanie 
miesiąca księgowania oraz ­ o ile nie wynika to z techniki dokonywania zapisów ­ sposobu ujęcia 
dowodu w księgach rachunkowych wraz z podpisem osoby odpowiedzialnej za te wskazania,
7)numer identyfikacyjny dowodu.
2. Wartość może być w dowodzie pominięta, jeżeli w toku przetwarzania w rachunkowości danych 
wyrażonych w jednostkach naturalnych następuje ich wycena, potwierdzona stosownym wydrukiem.
3. Dowód księgowy opiewający na waluty obce powinien zawierać przeliczenie ich wartości na walutę 
polską   według   kursu   obowiązującego   w   dniu   przeprowadzenia   operacji   gospodarczej.   Wynik 
przeliczenia   zamieszcza   się   bezpośrednio   na   dowodzie,   chyba   że   system   przetwarzania   danych 
zapewnia automatyczne przeliczenie walut obcych na walutę polską, a wykonanie tego przeliczenia 
potwierdza odpowiedni wydruk.

4.   Jeżeli   dowód   nie   dokumentuje   przekazania   lub   przejęcia   składnika   majątkowego,   przeniesienia 
prawa własności lub użytkowania wieczystego gruntu albo nie jest dowodem zastępczym, podpisy 
osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być zastąpione znakami zapewniającymi ustalenie tych 
osób.   Podpisy  na   dokumentach   ubezpieczenia   i  emitowanych   papierach   wartościowych   mogą   być 
odtworzone mechanicznie.
5. Na żądanie organów kontroli lub biegłego rewidenta należy zapewnić wiarygodne przetłumaczenie 
na język polski treści wskazanych przez nich dowodów, sporządzonych w języku obcym.

Art.   22.   1.   Dowody   księgowe   powinny   być   rzetelne,   to   jest   zgodne   z   rzeczywistym   przebiegiem 
operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 
21,   oraz   wolne   od   błędów   rachunkowych.   Niedopuszczalne   jest   dokonywanie   w   dowodach 
księgowych wymazywania i przeróbek.
2. Błędy w dowodach źródłowych zewnętrznych obcych i własnych można korygować jedynie przez 
wysłanie kontrahentowi odpowiedniego dokumentu zawierającego sprostowanie, wraz ze stosownym 
uzasadnieniem, chyba że inne przepisy stanowią inaczej.
3. Błędy w dowodach wewnętrznych mogą być poprawiane przez skreślenie błędnej treści lub kwoty, z 
utrzymaniem czytelności  skreślonych wyrażeń lub liczb, wpisanie treści  poprawnej i  daty poprawki 
oraz złożenie podpisu osoby do tego upoważnionej. Nie można poprawiać pojedynczych liter lub cyfr.
4.   Jeżeli   jedną   operację   dokumentuje   więcej   niż   jeden   dowód   lub   więcej   niż   jeden   egzemplarz 
dowodu, kierownik jednostki ustala sposób postępowania z każdym z nich i wskazuje, który dowód lub 
jego egzemplarz będzie podstawą do dokonania zapisu.

Art. 23. 1. Zapisów w księgach rachunkowych dokonuje się w sposób trwały, ręcznie lub maszynowo, 
bez pozostawiania miejsc pozwalających na późniejsze dopiski lub zmiany. Przy prowadzeniu ksiąg 
rachunkowych przy użyciu komputera należy stosować właściwe procedury i środki chroniące przed 
zniszczeniem lub modyfikacją zapisu.
2. Zapis powinien zawierać co najmniej:
1)datę dokonania operacji,
2)określenie rodzaju i numer identyfikacyjny dowodu księgowego stanowiącego podstawę zapisu oraz 
jego datę, jeżeli różni się ona od daty dokonania operacji,
3)zrozumiały tekst, skrót lub kod opisu operacji, z tym że należy posiadać pisemne objaśnienia treści 
skrótów lub kodów,
4)kwotę zapisu.
3.   Zapisów   dotyczących   operacji   wyrażonych   w   walutach   obcych   dokonuje   się   w   sposób 
umożliwiający ustalenie kwoty operacji w walucie polskiej i obcej.
4.   Dokonane   w   księgach   rachunkowych   zapisy   systematyczne   muszą   być   powiązane   z   zapisami 
chronologicznymi   w   sposób   wynikający   ze   stosowanej   formy   i   techniki   prowadzenia   ksiąg 
rachunkowych.
5.   Zapis   w   księgach   rachunkowych   prowadzonych   przy   użyciu   komputera   musi   posiadać 
automatycznie   nadany   numer   pozycji,   pod   którą   został   wprowadzony   do   dziennika,   a   także   dane 
pozwalające na ustalenie programu wprowadzenia danych i osoby zlecającej tę czynność.

Art. 24. 1. Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco.

2.   Księgi   rachunkowe   uznaje   się   za   rzetelne,   jeżeli   dokonane   w   nich   zapisy   odzwierciedlają   stan 
rzeczywisty.
3. Księgi rachunkowe uznaje się za prowadzone bezbłędnie, jeżeli wprowadzono do nich kompletnie i 
poprawnie   wszystkie   zakwalifikowane   do   zaksięgowania   dowody   księgowe   dotyczące   operacji 
gospodarczych  dokonanych  w miesiącu,  zapewniono  ciągłość zapisów oraz bezbłędność  działania 
stosowanych procedur obliczeniowych.
4.   Księgi   rachunkowe   uznaje   się   za   sprawdzalne,   jeżeli   umożliwiają   stwierdzenie   poprawności 
dokonanych w nich zapisów, stanów (sald) oraz działania stosowanych procedur obliczeniowych, a w 
szczególności:
1)udokumentowanie zapisów pozwala na identyfikację dowodów i sposobu ich zapisania w księgach 
rachunkowych na wszystkich etapach przetwarzania danych,
2)zapisy   uporządkowane   są   chronologicznie   i   systematycznie   według   kryteriów   klasyfikacyjnych 
umożliwiających sporządzenie obowiązujących jednostkę sprawozdań finansowych i innych, deklaracji 
podatkowych oraz dokonanie rozliczeń finansowych,
3)zapewniona   jest,   w   razie   prowadzenia   ksiąg   rachunkowych   przy   użyciu   komputera   za   pomocą 
odpowiednich   wydruków,   kontrola   kompletności   i   aktualności   danych   określających   parametry 
przetwarzania danych,
4)zapewniony jest dostęp do zbiorów danych pozwalających, bez względu na stosowaną technikę, na 
uzyskanie w dowolnym czasie i za dowolnie wybrany okres jasnych i zrozumiałych informacji o treści 
zapisów dokonanych w księgach rachunkowych.
5. Księgi rachunkowe uznaje się za prowadzone bieżąco, jeżeli:
1)pochodzące   z   nich   informacje   umożliwiają   sporządzenie   w   terminie   obowiązujących   jednostkę 
sprawozdań finansowych i innych, deklaracji podatkowych oraz dokonanie rozliczeń finansowych,
2)zestawienia   obrotów   i   sald   kont   księgi   głównej   są   sporządzane   nie   później   niż   do   15   dnia 
następnego   miesiąca,  a  za  ostatni  miesiąc  roku  obrotowego   ­ nie  później  niż  do  85  dnia  po  dniu 
bilansowym,
3)zapisy   w   księgach   rachunkowych   dotyczące   operacji   gotówką,   czekami   i   wekslami   obcymi   oraz 
obrotu detalicznego i gastronomii dokonywane są w tym samym dniu, w którym zostały dokonane.

Art. 25. 1. Stwierdzone błędy w zapisach poprawia się:
1)przez   skreślenie   dotychczasowej   treści   i   wpisanie   nowej,   z   zachowaniem   czytelności   błędnego 
zapisu,   oraz   podpisanie   poprawki   i   umieszczenie   daty;   poprawki   takie   muszą   być   dokonane 
jednocześnie we wszystkich księgach rachunkowych i nie mogą nastąpić po zamknięciu miesiąca lub
2)przez   wprowadzenie   do   ksiąg   rachunkowych   dowodu   zawierającego   korekty   błędnych   zapisów, 
dokonywane tylko zapisami dodatnimi albo tylko ujemnymi.
2.   W   razie   ujawnienia   błędów   po   zamknięciu   miesiąca   lub   prowadzenia   ksiąg   rachunkowych   przy 
użyciu komputera, dozwolone są tylko korekty dokonane w sposób określony w ust. 1 pkt 2.

Rozdział 3 
Inwentaryzacja

Art. 26. 1. Jednostki przeprowadzają na ostatni dzień każdego roku obrotowego inwentaryzację:

1)środków   pieniężnych   (z   wyjątkiem   zgromadzonych   na   rachunkach   bankowych),   akcji,   obligacji, 
bonów   i   innych   papierów   wartościowych,   rzeczowych   składników   majątku   obrotowego,   środków 
trwałych, z zastrzeżeniem pkt 3, oraz maszyn i urządzeń objętych inwestycją rozpoczętą ­ drogą spisu 
ich   ilości   z   natury,   wyceny   tych   ilości,   porównania   wartości   z   danymi   ksiąg   rachunkowych   oraz 
wyjaśnienia i rozliczenia ewentualnych różnic,
2)środków   pieniężnych   zgromadzonych   na   rachunkach   bankowych,   należności,   pożyczek   i 
zobowiązań,   z   zastrzeżeniem   pkt   3,   oraz   powierzonych   kontrahentom   własnych   składników 
majątkowych ­ drogą uzyskania od banków i kontrahentów potwierdzeń prawidłowości wykazanego w 
księgach   rachunkowych   jednostki   stanu   tych   aktywów  lub   pasywów  oraz  wyjaśnienia   i   rozliczenia 
ewentualnych różnic,
3)gruntów  i  trudno   dostępnych   oglądowi  środków  trwałych,  należności  spornych   i  wątpliwych,   a  w 
bankach   również   zagrożonych,   należności   i   zobowiązań   wobec   pracowników,   z   tytułów 
publicznoprawnych, a także nie wymienionych w pkt 1 i 2 składników aktywów i pasywów ­ drogą 
porównania danych ksiąg rachunkowych z odpowiednimi dokumentami i weryfikacji realnej wartości 
tych składników.
2. Inwentaryzacją należy objąć również znajdujące się w jednostce składniki majątkowe:
1)ujęte wyłącznie w ewidencji ilościowej,
2)będące własnością innych jednostek.
Obowiązek określony  w  pkt  2 nie  dotyczy jednostek świadczących  usługi  pocztowe,  transportowe, 
spedycyjne i składowania.
3.   Termin   i   częstotliwość   inwentaryzacji,   określone   w   ust.   1,   uważa   się   za   dotrzymane,   jeżeli 
inwentaryzację:
1)składników majątku ­ z wyłączeniem środków pieniężnych, papierów wartościowych, produktów w 
toku produkcji oraz materiałów, towarów i produktów gotowych określonych w art. 17 ust. 2 pkt 4 ­ 
rozpoczęto trzy miesiące przed końcem roku obrotowego, a zakończono do 15 dnia następnego roku, 
ustalenie zaś stanu nastąpiło przez dopisanie lub odpisanie od stanu stwierdzonego drogą spisu z 
natury lub potwierdzenia salda ­ przychodów i rozchodów (zwiększeń i zmniejszeń), jakie nastąpiły 
między datą spisu lub potwierdzenia a dniem ustalenia stanu wynikającego z ksiąg rachunkowych, 
przy czym stan wynikający z ksiąg rachunkowych nie może być ustalony po dniu bilansowym,
2)zapasów   materiałów,   towarów,   produktów   gotowych   i   półproduktów   znajdujących   się   na   terenie 
strzeżonym i objętych ewidencją ilościowo­wartościową ­ przeprowadzono raz w ciągu 2 lat,
3)zapasów   towarów   i   materiałów   (opakowań)   objętych   ewidencją   wartościową   w   punktach   obrotu 
detalicznego jednostki o rozbudowanej sieci detalicznej ­ przeprowadzono raz w roku, pod warunkiem 
jednoczesnego ustalenia wartości zapasów towarów i materiałów (opakowań) w cenach nabycia lub 
zakupu,
4)środków   trwałych   oraz   maszyn   i   urządzeń   objętych   inwestycją   rozpoczętą,   znajdujących   się   na 
terenie strzeżonym ­ przeprowadzono raz w ciągu 4 lat.
4.   Inwentaryzację,   o   której   mowa   w   ust.   1,   przeprowadza   się   również   na   dzień   zakończenia 
działalności   przez   jednostkę   oraz   na   dzień   poprzedzający   postawienie   jej   w   stan   likwidacji   lub 
upadłości.   W   przypadku   połączenia   lub   podziału   jednostek,   z   wyjątkiem   spółek   akcyjnych,   strony 
mogą w drodze umowy pisemnej odstąpić od inwentaryzacji.

Art. 27. 1. Przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji należy odpowiednio udokumentować i powiązać z 
zapisami ksiąg rachunkowych.

2.  Ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym  w 
księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku obrotowego, 
na który przypadał termin inwentaryzacji.

Rozdział 4 
Wycena aktywów i pasywów oraz ustalenie wyniku finansowego

Art. 28. 1. Na dzień bilansowy aktywa i pasywa wycenia się w sposób następujący:
1)inwestycje rozpoczęte ­ według cen nabycia lub kosztów wytworzenia,
2)udziały w innych jednostkach i długoterminowe papiery wartościowe (lokaty) ­ według cen nabycia 
pomniejszonych o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości,
3)środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne ­ według cen nabycia lub kosztów wytworzenia, 
lub wartości po aktualizacji wyceny pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne (umorzeniowe),
4)zapasy   rzeczowych   składników   majątku   obrotowego   oraz   krótkoterminowe   papiery   wartościowe 
(przeznaczone do obrotu), z zastrzeżeniem pkt 5 ­ według cen nabycia lub kosztów wytworzenia nie 
wyższych od ich cen sprzedaży netto na dzień bilansowy,
5)dłużne   papiery   wartościowe   ­   według   cen   sprzedaży,   z   tym   że   różnice   między   ceną   nabycia   a 
aktualną ceną sprzedaży zalicza się do kosztów lub przychodów z operacji finansowych,
6)należności i zobowiązania, w tym również z tytułu pożyczek ­ w kwocie wymagającej zapłaty,
7)środki pieniężne, kapitały (fundusze), wyemitowane papiery wartościowe oraz pozostałe aktywa i 
pasywa ­ według wartości nominalnej.
2. Przez ceny lub koszty, o których mowa w ust. 1, rozumie się:
1)cena   nabycia   jest   to   rzeczywista   cena   zakupu   składnika   majątku,   obejmująca   kwotę   należną 
sprzedającemu (bez naliczonego podatku od towarów i usług), a w przypadku importu powiększona o 
obciążenia  o  charakterze   publicznoprawnym  oraz  powiększona   o  koszty bezpośrednio  związane  z 
zakupem i przystosowaniem składnika majątku do stanu zdatnego do używania, łącznie z kosztami 
transportu, jak też załadunku i wyładunku, a pomniejszona o zmniejszenie ceny (rabaty, opusty itp.) i 
odzyski.   Jeżeli   nie   jest   możliwe   ustalenie   ceny   nabycia   składnika   majątku,   a   w   szczególności 
otrzymanego w formie darowizny ­ jego wyceny dokonuje się według ceny sprzedaży takiego samego 
lub podobnego przedmiotu,
2)koszt wytworzenia składnika majątku we własnym zakresie obejmuje koszty bezpośrednie produkcji 
poszczególnych produktów gotowych, w toku produkcji i półproduktów oraz przypadającą na okres ich 
wytwarzania uzasadnioną część kosztów pośrednich produkcji; do kosztów wytworzenia, po których 
wycenia się aktywa, nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, to jest kosztów działania jednostki jako 
całości oraz zarządzania nią, kosztów sprzedaży produktów, towarów i innych rzeczowych składników 
majątku,  jak też pozostałych  kosztów operacyjnych  i kosztów operacji  finansowych.  Jeżeli nie  jest 
możliwe   ustalenie   kosztu   wytworzenia   składnika   majątku,   jego   wyceny   dokonuje   się   według   ceny 
sprzedaży  takiego  samego   lub   podobnego   przedmiotu,  pomniejszonej  o   przeciętnie   osiągany  przy 
sprzedaży produktów zysk, a w przypadku produktu w toku ­ także z uwzględnieniem stopnia jego 
przetworzenia,
3)cena sprzedaży netto składnika majątku stanowi możliwą do uzyskania w dniu bilansowym cenę 
sprzedaży bez należnego podatku od towarów i usług, pomniejszoną o rabaty i opusty, przypadający 
od   sprzedaży   podatek   akcyzowy   oraz   koszty   związane   z   przystosowaniem   składnika   majątku   do 
sprzedaży   i   doprowadzenia   jej   do   skutku,   a   powiększoną   o   należną   dotację   przedmiotową;   ceną 

sprzedaży jest również kurs giełdowy. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie ceny sprzedaży netto (kursu 
giełdowego)   danego   składnika   majątku,   należy   oszacować   jego   przypuszczalną   wartość   rynkową 
netto na dzień bilansowy.
3.   Cena   nabycia   i  koszt   wytworzenia   inwestycji  rozpoczętej   oraz   środków  trwałych   obejmuje   ogół 
dotyczących danej inwestycji kosztów, poniesionych przez jednostkę w czasie od dnia rozpoczęcia 
inwestycji  do  dnia   bilansowego  lub   przyjęcia   powstałych   w  wyniku   inwestycji  środków  trwałych   do 
używania, w tym również:
1)nie   podlegający   odliczeniu   podatek   od   towarów   i   usług   dotyczący   inwestycji   rozpoczętej   oraz 
środków trwałych,
2)naliczone za czas trwania inwestycji odsetki, prowizje i różnice kursowe od pożyczek, kredytów, 
przedpłat i zobowiązań służących sfinansowaniu zakupu lub budowy środków trwałych.
4.   Ubezpieczyciele   prowadzący   ubezpieczenia   na   życie   wyceniają   udziały,   środki   trwałe,   papiery 
wartościowe   i   inne   składniki   majątkowe   stanowiące   lokaty,   których   ryzyko   ponosi   ubezpieczający, 
według cen sprzedaży netto, ustalonych na dzień bilansowy. Różnice między wartością według cen 
sprzedaży   netto   a   wartością   według   cen   nabycia   lub   kosztu   wytworzenia   tych   lokat   odpowiednio 
zwiększają   lub   zmniejszają   rezerwy   techniczno­ubezpieczeniowe   na   życie,   których   ryzyko   lokaty 
ponosi ubezpieczający. Ceny sprzedaży nieruchomości określa biegły nie rzadziej niż raz na 5 lat. 
Ceną sprzedaży netto papierów wartościowych i pożyczek jest kwota, którą ubezpieczyciel powinien 
otrzymać   w   dniu   wykupu   papierów   wartościowych   lub   spłaty   pożyczki.   Jeżeli   nie   jest   możliwe 
wiarygodne  ustalenie  ceny  sprzedaży innych  lokat  niż  nieruchomości,  to  ich  wycena  następuje  po 
cenach   nabycia   lub   kosztach   wytworzenia.   Ceny  sprzedaży   nieruchomości  położonych   za   granicą 
oraz zagranicznych  udziałów, akcji i innych  papierów wartościowych  określają  notowania  giełdowe 
kraju,   w  którym  znajduje   się   nieruchomość  lub   emitowano   papiery  wartościowe,   chyba   że   są   one 
notowane na giełdach polskich.
5. W ciągu roku obrotowego ujmuje się w księgach rachunkowych:
1)zapasy rzeczowych składników majątku obrotowego oraz papiery wartościowe ­ według cen nabycia 
lub kosztów wytworzenia,
2)należności i zobowiązania, w tym również z tytułu pożyczek ­ według wartości nominalnej.
6. Przepis ust. 5 pkt 2 nie dotyczy banków.

Art.   29.   1.   Jeżeli   założenie,   że   jednostka   będzie   kontynuowała   działalność   gospodarczą,   o   której 
mowa   w   art.   5   ust.   2,   nie   jest   zasadne,   to   wycena   udziałów   w   innych   jednostkach   oraz 
długoterminowych papierów wartościowych, wartości niematerialnych i prawnych, środków trwałych, 
inwestycji   rozpoczętych,   produktów   w   toku   i   półproduktów   następuje   po   cenach   sprzedaży   netto 
możliwych do uzyskania, nie wyższych od cen nabycia lub kosztów wytworzenia, pomniejszonych o 
dotychczasowe odpisy amortyzacyjne (umorzeniowe).
2.   Wycena   po   cenach   sprzedaży   netto,   o   której   mowa   w   ust.   1,   następuje   w   szczególności   w 
przeddzień   postawienia   jednostki  w  stan   likwidacji  (jeżeli  nie   jest   ona   spowodowana   prywatyzacją 
przedsiębiorstwa państwowego) lub w stan upadłości, na koniec roku obrotowego przypadającego w 
czasie trwania postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego, a także w przeddzień przekazania, 
podziału lub sprzedaży jednostki, jeżeli odpowiednia umowa nie przewiduje przyjęcia za podstawę 
rozliczeń   wartości   majątku   ustalonej   przy   założeniu,   że   działalność   gospodarcza   będzie   przez 
jednostkę kontynuowana.
3. Wszczęcie postępowania naprawczego lub zmiana formy prawnej jednostki nie stanowi przeszkody 
do   uznania,   że   działalność   gospodarcza   będzie   kontynuowana,   jeżeli   odpowiednia   umowa   nie 
przewiduje obniżenia wartości wykazanych w bilansie aktywów i pasywów.

Art. 30. 1. Na dzień bilansowy ujmuje się wyrażone w walutach obcych:
1)udziały w innych jednostkach, długoterminowe papiery wartościowe oraz gotówkę znajdującą się w 
jednostkach prowadzących kupno i sprzedaż walut obcych ­ po kursie, po którym nastąpił ich zakup, 
jednak w wysokości nie wyższej od obowiązującego na dzień bilansowy średniego kursu ustalonego 
dla danej waluty przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego,
2)pozostałe aktywa i pasywa ­ po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ustalonym dla 
danej waluty przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.
2.  W ciągu  roku obrotowego ujmuje się w księgach rachunkowych, wyrażone  w walutach obcych, 
operacje gospodarcze dotyczące:
1)środków pieniężnych, udziałów i papierów wartościowych ­ po kursie kupna lub sprzedaży banku, z 
którego usług korzysta jednostka,
2)pozostałych aktywów i pasywów ­ po obowiązującym na dzień przeprowadzenia operacji średnim 
kursie  ustalonym  dla  danej waluty przez  Prezesa Narodowego  Banku  Polskiego,  chyba  że  dowód 
odprawy celnej wyznacza inny kurs.
3. Jeżeli aktywa i pasywa są wyrażone w walutach, dla których Prezes Narodowego Banku Polskiego 
nie   ustala   kursu,   to   ich   wartość   należy   określić   w   relacji   do   wskazanej   przez   jednostkę   waluty 
odniesienia, której kurs jest ustalany przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.
4. Różnice kursowe powstałe:
1)w   związku   z   wyceną   na   dzień   bilansowy   środków   pieniężnych,   udziałów   oraz   papierów 
wartościowych,
2)przy zapłacie wyrażonych w walutach obcych należności i zobowiązań oraz innych operacjach
zalicza się do przychodów lub kosztów operacji finansowych.
5. Nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi, dotyczącą jednej waluty, powstałą w związku 
z wyceną na dzień bilansowy innych niż środki pieniężne, udziały oraz papiery wartościowe aktywów i 
pasywów   wyrażonych   lub   wymagających   zapłaty   w   danej   walucie   obcej,   zalicza   się   do   kosztów 
operacji   finansowych.   Nadwyżkę   dodatnich   różnic   kursowych   nad   ujemnymi   zalicza   się   do 
przychodów przyszłych okresów, a w bankach ­ do wyniku z pozycji wymiany.

Art.   31.   1.   Wartość   początkową   stanowiącą   cenę   nabycia   lub   koszt   wytworzenia   środka   trwałego 
powiększają   koszty   jego   ulepszenia   (przebudowy,   rozbudowy,   rekonstrukcji,   adaptacji   lub 
modernizacji),   które   powodują,   że   wartość   użytkowa   tego   środka   po   zakończeniu   ulepszenia 
przewyższa posiadaną przy przyjęciu do używania wartość użytkową, mierzoną okresem używania, 
zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych przy pomocy ulepszonego środka trwałego, 
kosztami eksploatacji lub innymi miarami.
2.   Wartość  początkową   środków   trwałych   ­   z   wyjątkiem   gruntów   nie   służących   wydobyciu   kopalin 
metodą odkrywkową, dzieł sztuki i eksponatów muzealnych ­ zmniejszają do wartości księgowej netto 
dotychczas   dokonane   odpisy   amortyzacyjne   (umorzeniowe),   uwzględniające   postęp   techniczno­
ekonomiczny   i   zużycie   fizyczne   oraz   prawne   i   inne   ograniczenia,   wpływające   na   okres   ich 
gospodarczo uzasadnionego używania.
3. Przeznaczone do likwidacji lub wycofane z używania środki trwałe wycenia się według wartości 
księgowej netto albo w cenie sprzedaży netto, zależnie od tego, która z nich jest niższa. Wynikające 
stad różnice zalicza się do pozostałych kosztów operacyjnych.
4.   Wartość   początkowa   i   dotychczas   dokonane   od   środków   trwałych   odpisy   amortyzacyjne 
(umorzeniowe)  mogą,   na   podstawie  odrębnych   przepisów,   ulegać  aktualizacji  wyceny.   Ustalona   w 

wyniku aktualizacji wyceny wartość księgowa netto środka trwałego nie powinna być wyższa od jego 
realnej   wartości,   której   odpisanie   w   przewidywanym   okresie   jego   dalszego   używania   jest 
ekonomicznie uzasadnione, ewentualnie powiększona na dzień aktualizacji o wartość sprzedaży netto 
pozostałości środka trwałego w momencie likwidacji lub wycofania z używania.
5. Powstałą na skutek aktualizacji wyceny różnicę wartości netto środków trwałych, o której mowa w 
ust. 4, odnosi się na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny i nie może ona być przeznaczona do 
podziału. Kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny podlega zmniejszeniu o różnicę z aktualizacji wyceny 
uprzednio   zaktualizowanych   zbywanych   lub   zlikwidowanych   środków   trwałych   i   odniesieniu   na 
zwiększenie kapitału (funduszu) zapasowego lub innego o podobnym charakterze.

Art. 32. 1. Podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) stanowi aktualny plan 
amortyzacji, określający stawki i kwoty rocznych odpisów poszczególnych środków trwałych. Kwoty 
rocznych   odpisów  amortyzacyjnych   (umorzeniowych)   ustala   się   drogą   systematycznego   rozłożenia 
wartości początkowej danego środka trwałego na przewidywane lata jego używania, proporcjonalnie 
do   upływu   czasu   w   równych   ratach   (metodą   liniową)   lub   w   odniesieniu   do   mających   charakter 
produkcyjny maszyn, urządzeń, środków transportu w ratach malejących w kolejnych latach (metodą 
degresywną).   Przy   ustalaniu   stawek   kwot   odpisów   amortyzacyjnych   (umorzeniowych)   można 
uwzględniać:
1)liczbę zmian, na których pracuje środek trwały,
2)tempo postępu techniczno­ekonomicznego,
3)wydajność środka trwałego wyrażoną liczbą jego godzin pracy lub liczbą wytworzonych produktów,
4)prawne lub inne ograniczenia czasu używania środka trwałego,
5)przewidywaną przy likwidacji wartość sprzedaży netto pozostałości środka trwałego,
6)stawki wynikające z przepisów podatkowych lub opracowań branżowych.
2.   Dla   środków   trwałych   o   niskiej   jednostkowej   wartości   początkowej   można   ustalać   odpisy 
amortyzacyjne   (umorzeniowe)  w   sposób   uproszczony,   przez   dokonywanie   zbiorczych   odpisów   dla 
grup środków zbliżonych rodzajem i przeznaczeniem lub jednorazowo odpisując wartość tego rodzaju 
środków trwałych.
3. Poprawność przyjętych do planu amortyzacji okresów używania i innych danych powinna być przez 
jednostkę okresowo weryfikowana, powodując odpowiednią korektę rocznych stawek i kwot odpisów 
amortyzacyjnych (umorzeniowych), stosowanych w roku bieżącym i w następujących po weryfikacji 
latach obrotowych.
4.   Odpisów   amortyzacyjnych   (umorzeniowych)   dokonuje   się   zgodnie   z   planem   amortyzacji, 
poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przyjęto do używania 
środek   trwały,   do   końca   tego   miesiąca,   w   którym   następuje   zrównanie   wartości   odpisów 
amortyzacyjnych   (umorzeniowych)   z   jego   wartością   początkową   lub   w   którym   środek   trwały 
przeznaczono do likwidacji, sprzedano lub stwierdzono jego niedobór.
5. W razie zmiany techniki produkcji, przeznaczenia do likwidacji, wycofania z używania lub innych 
przyczyn   powodujących   trwałą   utratę   gospodarczej   przydatności   środka   trwałego,   dokonuje   się   w 
ciężar  pozostałych kosztów  operacyjnych odpowiednich, nieplanowanych odpisów amortyzacyjnych 
(umorzeniowych), doprowadzając wartość księgową netto środka trwałego do jego ceny sprzedaży 
netto. Można również dokonać nieplanowych odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od środków 
trwałych, jeżeli przewidują to odrębne przepisy.

Art.   33.   1.   Do   wyceny   wartości   niematerialnych   i   prawnych   oraz   sposobów   dokonywania   od   nich 
odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych), z zastrzeżeniem ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy 
art. 31 ust. 2 i art. 32 ust. 1­5.
2. Koszty prac rozwojowych prowadzonych przez jednostkę na własne potrzeby, poniesione przed 
podjęciem produkcji, mogą być zaliczone do wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli:
1)produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac rozwojowych 
wiarygodnie określone,
2)techniczna   przydatność   produktu   lub   technologii   została   stwierdzona   i   odpowiednio 
udokumentowana   i  na   tej  podstawie   jednostka   podjęła   decyzję   o  wytwarzaniu   tych   produktów  lub 
stosowaniu technologii,
3)koszty   prac   rozwojowych   zostaną   pokryte   spodziewanymi   przychodami   ze   sprzedaży   tych 
produktów lub zastosowania technologii.
3. Okres dokonywania odpisów od:
1)kosztów prac rozwojowych,
2)kosztów organizacji poniesionych przy założeniu lub późniejszym rozszerzeniu spółki akcyjnej
nie może przekraczać 5 lat.
4. Wartość firmy stanowi różnicę między ceną nabycia określonej jednostki lub zorganizowanej jej 
części a niższą od niej wartością rynkową składników majątkowych jednostki lub zorganizowanej jej 
części.   Jeżeli   cena   nabycia   jednostki   lub   zorganizowanej   jej   części   była   niższa   od   jej   wartości 
rynkowej, to wartość zakupionych środków trwałych, inwestycji rozpoczętych, wartości niematerialnych 
i   prawnych   oraz   zapasów   rzeczowych   składników   majątku   obrotowego   ujmuje   się   w   księgach 
rachunkowych według cen nabycia, jednak nie niższych niż ceny sprzedaży netto tych składników. 
Pozostałą z rozliczenia przy zakupie różnicę zalicza się do przychodów przyszłych okresów. Wartość 
firmy   oraz   przychody   przyszłych   okresów   odpisuje   się   przez   okres   nie   dłuższy   niż   5   lat.   W 
uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki może okres ten wydłużyć.

Art. 34. 1. Jednostki mogą wyceniać na dzień bilansowy:
1)materiały i towary oraz krótkoterminowe papiery wartościowe (przeznaczone do obrotu) ­ w cenach 
zakupu,
2)produkty w toku produkcji ­ w wysokości bezpośrednich kosztów wytworzenia lub tylko materiałów 
bezpośrednich bądź nie wyceniać ich w ogóle,
jeżeli nie zniekształca to stanu aktywów oraz wyniku finansowego jednostki. Zasady, o których mowa 
w pkt 2, nie mogą być stosowane do produkcji o przewidywanym czasie wykonania dłuższym niż trzy 
miesiące, przeznaczonej do sprzedaży lub na rzecz inwestycji rozpoczętych jednostki. Nie dotyczy to 
jednak produkcji rolnej.
2. Składniki rzeczowego majątku obrotowego mogą być w ciągu roku obrotowego ujmowane w cenach 
przyjętych do ewidencji, skorygowanych o różnice między tymi cenami a rzeczywistymi cenami ich 
nabycia,   zakupu   lub   kosztami   wytworzenia.   Nie   później   niż   na   dzień   bilansowy   należy   wartość 
wykazywanych w cenach ewidencyjnych składników rzeczowego majątku obrotowego doprowadzić do 
poziomu określonego w ust. 1 lub art. 28 ust. 1 pkt 4. Nie dotyczy to produktów gotowych, produkcji w 
toku i  półproduktów, jeżeli do ich ewidencji stosuje się koszty planowe  (normatywne), różnice  zaś 
między planowymi a rzeczywistymi kosztami wytworzenia są nieznaczne. Stosowane do wyceny na 
dzień bilansowy ceny zakupu lub planowe koszty wytworzenia nie mogą być wyższe od cen sprzedaży 
netto tych składników.
3. Wytworzone przez jednostkę filmy, oprogramowanie użytkowe komputerów, projekty typowe i inne 
produkty   wielokrotnego   użytku   wycenia   się   w   ciągu   kolejnych   36   miesięcy,   jakie   następują   od 

skierowania   tych   produktów   do   sprzedaży,   w   wysokości   nadwyżki   kosztów   ich   wytworzenia   nad 
przychodami   według   cen   sprzedaży   netto,   uzyskanymi   ze   sprzedaży   tych   produktów   w   ciągu 
kolejnych 36 miesięcy. Nie odpisane po upływie 36 miesięcy koszty wytworzenia zwiększają pozostałe 
koszty operacyjne.
4.   Wartość   stanu   końcowego   rzeczowych   składników   majątku   obrotowego,   jak   również 
krótkoterminowych papierów wartościowych (przeznaczonych do obrotu), w razie gdy ceny nabycia 
(zakupu)   lub   koszty   wytworzenia   jednakowych   lub   uznanych   za   jednakowe   ze   względu   na 
podobieństwo rodzaju  i przeznaczenie  składników majątku  są  różne,  wycenia  się  w  zależności od 
sposobu ustalania wartości ich rozchodu (zużycia, wydania do sprzedaży):
1)według cen przeciętnych, to jest ustalonych w wysokości średniej ważonej cen (kosztów) danego 
składnika majątku,
2)przyjmując, że rozchód składnika majątku wycenia się kolejno po cenach (kosztach) tych składników 
majątku, które jednostka najwcześniej nabyła (wytworzyła),
3)przyjmując,   że   rozchód   składników   majątku   wycenia   się   kolejno   po   cenach   (kosztach)   tych 
składników majątku, które jednostka najpóźniej nabyła (wytworzyła),
4)w   drodze   szczegółowej   identyfikacji   rzeczywistych   cen   (kosztów)   tych   składników   majątkowych, 
które dotyczą ściśle określonych przedsięwzięć, niezależnie od daty ich zakupu lub wytworzenia.

Art. 35. 1. Wartość rzeczowych składników majątku obrotowego, które utraciły swoje cechy użytkowe 
lub przydatność, oraz odpadów ustala się nie później niż na dzień bilansowy w cenach sprzedaży 
netto możliwych do uzyskania.
2.   Wartość   produktów   gotowych   i   towarów,   z   wyjątkiem   towarów   używanych   znajdujących   się   w 
punktach sprzedaży oraz towarów przewidzianych do wieloletniej sprzedaży, zmniejsza się stopniowo, 
uwzględniając utratę  ich  wartości rynkowej,  przez okres  nie  dłuższy niż  5 lat, poczynając od roku 
obrotowego następującego po roku, w którym je zakupiono lub wytworzono.
3. Odpisy aktualizujące:
1)wartość rzeczowych składników majątku obrotowego, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wynikające z 
wyceny według cen sprzedaży netto zamiast według cen nabycia (zakupu) lub kosztów wytworzenia ­ 
zwiększają pozostałe koszty operacyjne,
2)wartość udziałów w innych jednostkach oraz długoterminowych papierów wartościowych (lokat) ­ 
obciążają koszty operacji finansowych; jeżeli w wyniku wzrostu kursów giełdowych ceny sprzedaży 
netto długoterminowych papierów wartościowych (lokat) są wyższe od cen, po których je nabyto, to 
długoterminowe papiery wartościowe (lokaty) wykazuje się według cen ich nabycia, odnosząc różnice 
między ich dotychczasową, niższą wyceną a wartością według cen nabycia na przychody z operacji 
finansowych.

Art. 36. 1. Kapitały (fundusze) własne ujmuje się w księgach rachunkowych z podziałem na ich rodzaje 
i   według   zasad   określonych   przepisami   prawa,   postanowieniami   statutu   lub   umowy   o   utworzeniu 
jednostki.
2. Kapitał zakładowy spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, 
kapitał   akcyjny   spółek   akcyjnych   oraz   fundusz   udziałowy   spółdzielni   wykazuje   się   w   wysokości 
określonej   w   umowie   lub   statucie   i   wpisanej   w   rejestrze   handlowym.   Zadeklarowane,   lecz   nie 
wniesione wkłady kapitałowe ujmuje się jako należne wkłady na poczet kapitału.

3.   Składniki   kapitału   (funduszu)   własnego   jednostek   postawionych   w   stan   likwidacji   lub   upadłości 
należy, na dzień rozpoczęcia likwidacji lub postępowania upadłościowego, połączyć w jeden kapitał 
(fundusz) podstawowy, zmniejszając go:
1)we wszystkich jednostkach ­ o skutki wyceny, o której mowa w art. 29,
2)w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i towarzystwach ubezpieczeń wzajemnych ­ o własne 
udziały przeznaczone do sprzedaży,
3)w spółkach akcyjnych ­ o należne wkłady na poczet kapitału, o ile nie wezwano zainteresowanych 
do ich wniesienia, oraz o własne akcje przeznaczone do sprzedaży.
4.   Przepis   ust.   3   może   być   odpowiednio   stosowany   przez   jednostki   objęte   postępowaniem 
naprawczym lub układowym.

Art. 37. 1. Rezerwy ­ z uwzględnieniem art. 7 ­ tworzy się na:
1)należności   od   dłużników   postawionych   w   stan   likwidacji,   z   wyjątkiem   gdy   następuje   ona   na 
podstawie   przepisów   o   prywatyzacji   przedsiębiorstw   państwowych,   lub   w   stan   upadłości   ­   do 
wysokości   należności   nie   objętej   gwarancją   lub   innym   zabezpieczeniem   należności,   zgłoszonej 
likwidatorowi lub sędziemu komisarzowi w postępowaniu upadłościowym,
2)należności  od  dłużników   w  przypadku   oddalenia   wniosku   o   ogłoszenie   upadłości,   jeżeli  majątek 
dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego,
3)należności kwestionowane przez dłużników (sporne) oraz z których zapłatą dłużnik zalega, ocena 
zaś sytuacji gospodarczej i finansowej dłużnika wykazuje, że spłata należności w umownej kwocie w 
najbliższym   półroczu   nie   jest   prawdopodobna   ­   do   wysokości   nie   pokrytej   gwarancją   lub   innym 
zabezpieczeniem należności,
4)pewne   lub   prawdopodobne   straty   z   operacji   gospodarczych   w   toku,   a   w   szczególności   z   tytułu 
udzielonych   gwarancji,   poręczeń,   operacji   kredytowych,   skutków   toczącego   się   postępowania 
sądowego,   jeżeli   informacja   o   nich   wynika   z   właściwego   dowodu   lub   zostanie   wiarygodnie 
uzasadniona, a miarodajny szacunek tej straty jest możliwy ­ w wysokości przewidywanej kwoty straty.
2. Rezerwy na należności zalicza się do pozostałych kosztów operacyjnych, rezerwy na przewidywane 
straty   do   pozostałych   kosztów   operacyjnych   lub   kosztów   operacji   finansowych   ­   zależnie   od 
okoliczności, z którą strata się wiąże.
3. Na koniec roku obrotowego tworzy się również rezerwy ­ z uwzględnieniem art. 7 ­ na przejściową 
różnicę   z   tytułu   podatku   dochodowego   od   osób   prawnych   lub   osób   fizycznych,   spowodowaną 
odmiennością momentu uznania przychodu za osiągnięty lub kosztu za poniesiony w myśl ustawy i 
przepisów   podatkowych.   Dodatnią   różnicę   zalicza   się   do   obowiązkowych   obciążeń   wyniku 
finansowego netto jako rezerwę na podatek dochodowy. Ujemną różnicę można zaliczyć do czynnych 
rozliczeń   międzyokresowych,   jeżeli   istnieje   pewność   jej   rozliczenia   w   ciągu   następnego   roku 
obrotowego i kolejnych lat obrotowych. Przy ustalaniu dodatniej lub ujemnej różnicy należy uwzględnić 
stan rozliczeń różnic na ostatni dzień roku obrotowego.
4. Należności umorzone, przedawnione lub nieściągalne, powstałe straty oraz zobowiązania z tytułu 
podatku dochodowego od osób prawnych lub osób fizycznych ­ zmniejszają utworzone uprzednio na 
te cele rezerwy.
5. Nie wykorzystane rezerwy zwiększają bieżąco, nie później jednak niż na dzień bilansowy, pozostałe 
przychody operacyjne lub przychody z operacji finansowych.
6.   Banki   zaliczają   do   kosztów   także   rezerwy   na   ryzyko   związane   z   działalnością   bankową,   a 
zwłaszcza na:
1)należności zagrożone,
2)gwarancje zagrożone,

w   wysokości   zapewniającej   bezpieczeństwo   tej   działalności,   przy   uwzględnieniu   posiadanych 
zabezpieczeń.

Art. 38. 1. Ubezpieczyciele zaliczają do kosztów operacyjnych rezerwy techniczno­ubezpieczeniowe, 
które  powinny zapewnić pełne  pokrycie  bieżących  i  przyszłych  zobowiązań,  jakie  mogą  wynikać z 
umów ubezpieczeniowych.
2. Rezerwy techniczno­ubezpieczeniowe ustala się nie później niż na dzień bilansowy.

Art.   39.   1.   Jednostki   dokonują   czynnych   rozliczeń   międzyokresowych   kosztów,   jeżeli   wydatki   lub 
zużycie   składników   majątkowych   dotyczą   miesięcy   następujących   po   miesiącu,   w   którym   je 
poniesiono.
2. Jednostki dokonują biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów w wysokości przypadających na 
bieżący miesiąc:
1)ściśle   oznaczonych   świadczeń   wykonanych   na   rzecz   jednostki,   lecz   jeszcze   nie   stanowiących 
zobowiązania,
2)prawdopodobnych kosztów, których kwota bądź data powstania zobowiązania z ich tytułu nie są 
jeszcze znane, a w szczególności z tytułu napraw gwarancyjnych i rękojmi za sprzedane, złożone 
produkty   długotrwałego   użytku.   Świadczenia   zaliczane   do   biernych   rozliczeń   międzyokresowych 
kosztów   i   zasady   ustalania   ich   wysokości   powinny   być   uzasadnione   ryzykiem   gospodarczym   i 
zwyczajami handlowymi.
3. Odpisy czynnych i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów mogą następować stosownie do 
upływu   czasu   lub   wielkości   świadczeń.   Czas   i   sposób   rozliczenia   powinien   być   uzasadniony 
charakterem rozliczanych kosztów, z zachowaniem zasady ostrożnej wyceny.
4. Jeżeli zgodnie z umową wartość otrzymanych finansowych składników majątkowych jest niższa od 
zobowiązania   zapłaty   za   nie,   w   tym   również   z   tytułu   emitowanych   przez   jednostkę   papierów 
wartościowych, to różnica stanowi czynne rozliczenie międzyokresowe kosztów, które odpisuje się w 
koszty operacji finansowych w równych ratach, w ciągu okresu, na jaki zaciągnięto zobowiązanie.
5.   Przewidywane,   lecz   nie   poniesione   wydatki   objęte   biernymi   rozliczeniami   międzyokresowymi 
zmniejszają bieżąco koszty,  nie później niż do końca roku obrotowego  następującego po  roku  ich 
ustalenia.

Art. 40. Dotacje, subwencje i dopłaty do inwestycji oraz prac rozwojowych ujmuje się jako przychody 
przyszłych okresów w wysokości kwot rzeczywiście otrzymanych na nabycie lub wytworzenie środków 
trwałych albo finansowanie prac rozwojowych, jeżeli stosownie do innych ustaw nie zwiększają one 
funduszy własnych. Ujęte na przychodach przyszłych okresów kwoty zwiększają stopniowo pozostałe 
przychody   operacyjne,   równolegle   do   odpisów   amortyzacyjnych   (umorzeniowych)   od   środków 
trwałych lub kosztów prac rozwojowych sfinansowanych z tych źródeł.

Art. 41. 1. Przychody przyszłych okresów ­ z uwzględnieniem art. 7 ­ ujmuje się w wysokości:
1)otrzymanej od kontrahentów zapłaty przyszłych świadczeń,
2)kwot   podwyższających   należności   lub   roszczenia   ­   na   które   uprzednio   utworzono   rezerwę   ­   do 
czasu ich otrzymania (zapłaty) lub odpisania,

3)nadwyżki dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi, ustalonej przy wycenie na dzień bilansowy 
innych niż środki pieniężne i krótkoterminowe papiery wartościowe (przeznaczone do obrotu) aktywów 
i pasywów wyrażonych w walutach obcych ­ do czasu ich rozliczenia lub odpisania,
4)nie rozliczonej różnicy wartości firmy, o której mowa w art. 33 ust. 4,
5)dotacji, subwencji i dopłat, o których mowa w art. 40.
2. Przepis ust. 1 pkt 3 nie ma zastosowania do banków.
3. Banki wykazują jako przychody przyszłych okresów również należne im odsetki skapitalizowane 
oraz od należności zagrożonych ­ do czasu ich otrzymania (zapłaty) lub odpisania.

Art.   42.   1.   W   jednostkach   innych   niż   banki   i   ubezpieczyciele   na   wykazywany   w   księgach 
rachunkowych wynik finansowy netto (zysk/strata) składają się:
1)wynik działalności operacyjnej (w tym na operacjach finansowych),
2)wynik na operacjach nadzwyczajnych,
3)obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych lub 
osób fizycznych i płatności z nim zrównanych na podstawie odrębnych przepisów.
2. Wynik działalności operacyjnej stanowi różnicę między sumą należnych przychodów ze sprzedaży 
produktów, towarów i innych składników majątku wyrażonych w rzeczywistych cenach sprzedaży, z 
uwzględnieniem   dotacji,   opustów,   rabatów   i   innych   zwiększeń   lub   zmniejszeń,   bez   podatku   od 
towarów i usług, oraz zrealizowanych pozostałych przychodów operacyjnych a wartością sprzedanych 
produktów, towarów i innych składników majątku wycenionych w kosztach wytworzenia lub cenach 
nabycia (zakupu), powiększoną o przypadające od sprzedaży podatki obciążające sprzedawcę oraz o 
całość poniesionych od początku roku obrotowego kosztów ogólnego zarządu, sprzedaży produktów, 
towarów i innych składników majątku oraz pozostałych kosztów operacyjnych.
3.   Wynik   na   operacjach   finansowych   stanowi   różnicę   między   należnymi   przychodami   z   operacji 
finansowych,   a   w   szczególności   z   posiadania   udziałów   w   innych   jednostkach,   papierów 
wartościowych,   odsetek   od   pożyczek   i   należności,   w   tym   także   odsetek   za   zwłokę   w   zapłacie,   z 
rozwiązania rezerwy, otrzymania dyskonta, zysków ze sprzedaży papierów wartościowych, uzyskania 
dodatnich   różnic   kursowych,   oprocentowania   lokat   i   rachunków   bankowych   a   kosztami   operacji 
finansowych,   na   które   składają   się   w   szczególności   odsetki,   w   tym   także   za   zwłokę   w   zapłacie, 
prowizje od pożyczek i zobowiązań, płacone dyskonto, straty na sprzedaży papierów wartościowych, 
ujemne różnice kursowe, z wyjątkiem odsetek, prowizji,  dodatnich i ujemnych różnic kursowych, o 
których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2.
4.   Wynik   na   operacjach   nadzwyczajnych   stanowi   różnicę   między   zrealizowanymi   zyskami 
nadzwyczajnymi a poniesionymi stratami nadzwyczajnymi.

Art. 43. 1. W bankach na wykazywany w księgach rachunkowych wynik finansowy netto (zysk/strata) 
składają się:
1)wynik z działalności operacyjnej (w tym na działalności bankowej),
2)wynik na operacjach nadzwyczajnych,
3)obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i 
płatności z nim zrównanych na podstawie odrębnych przepisów.
2.   Wynik   na   działalności   bankowej   obejmuje:   wynik   z   tytułu   odsetek,   prowizji,   przychody   z   akcji, 
udziałów   i   innych   papierów   wartościowych,   wynik   na   operacjach   finansowych,   wynik   z   pozycji 
wymiany.

3. Wynik z działalności operacyjnej obejmuje wynik na działalności bankowej skorygowany o różnicę 
między pozostałymi przychodami operacyjnymi a pozostałymi kosztami operacyjnymi, koszty działania 
banku, amortyzację środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wynik na wartości 
rezerw z aktualizacji.
4. Do wyniku na operacjach nadzwyczajnych stosuje się przepis art. 42 ust. 4.

Art.   44.   1.   U   ubezpieczycieli   na   wykazywany   w   księgach   rachunkowych   wynik   finansowy   netto 
(zysk/strata) składają się:
1)wynik techniczny ubezpieczeń,
2)różnica między innymi przychodami operacyjnymi a innymi kosztami operacyjnymi,
3)wynik na operacjach nadzwyczajnych,
4)obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i 
płatności z nim zrównanych na podstawie odrębnych przepisów.
2.   Wynik   techniczny   ubezpieczeń   stanowi   różnicę   między   należnymi   przychodami   ze   składek   a 
wypłaconymi   świadczeniami   i   zmianami   stanu   rezerw   techniczno­ubezpieczeniowych   na   pokrycie 
przyszłych   świadczeń   (z   uwzględnieniem   udziału   reasekuratorów   w   przychodach   ze   składek   i 
wypłatach   świadczeń)  oraz  kosztami   działalności  ubezpieczeniowej.   Jeżeli  wyniki  finansowe   lokaty 
funduszu ubezpieczeniowego są:
1)wkalkulowane w składkę jako jej obniżenie,
2)uwzględniane przy obliczaniu rezerw techniczno­ubezpieczeniowych metodami matematycznymi,
3)rozliczane z ubezpieczonym stosownie do umów ubezpieczenia
­to przychody z tych lokat i koszty ich obsługi, łącznie z wynikiem ze sprzedaży lokat, wpływają na 
wynik techniczny ubezpieczeń.
3. Na różnicę między innymi przychodami operacyjnymi a innymi kosztami operacyjnymi składa się w 
szczególności różnica między:
1)przychodami   z   lokat   rzeczowych   i   finansowych   a   kosztami   ich   obsługi,   łącznie   z   wynikiem   ze 
sprzedaży lokat w części, w której nie wpływa ona na wynik techniczny ubezpieczeń,
2)przychodami i kosztami z tytułu pełnienia czynności komisarza awaryjnego,
3)zrealizowanymi   pozostałymi   przychodami   operacyjnymi   a   poniesionymi   pozostałymi   kosztami 
operacyjnymi.
4. Do wyniku na operacjach nadzwyczajnych stosuje się przepisy art. 42 ust. 4.

Rozdział 5 
Sprawozdania finansowe jednostki

Art. 45. 1. Sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym 
mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny dzień bilansowy.
2. Sprawozdanie finansowe składa się z:
1)bilansu,
2)rachunku zysków i strat,
3)informacji dodatkowej
­sporządzonych według wzorów stanowiących załączniki do ustawy.

3. Sprawozdanie finansowe dla jednostek określonych w art. 64 ust. 1 obejmuje również sprawozdanie 
z przepływu środków pieniężnych.
4. Do rocznego sprawozdania finansowego dołącza się sprawozdanie z działalności jednostki w roku 
obrotowym, jeżeli obowiązek jego sporządzania wynika z ustawy lub odrębnych przepisów.

Art.   46.   1.   W   bilansie   wykazuje   się   stany   aktywów   i   pasywów   na   dzień   zamknięcia   ksiąg 
rachunkowych poprzedniego i bieżącego roku obrotowego.
2.   Wykazana   w   aktywach   bilansu   wartość   poszczególnych   grup   składników   majątku   wynika   z   ich 
wartości księgowej, pomniejszonej o:
1)dotychczas   dokonane   odpisy   amortyzacyjne   (umorzeniowe)   środków   trwałych   oraz   wartości 
niematerialnych i prawnych,
2)odpisy   aktualizujące   wartość   udziałów   w   innych   jednostkach,   rzeczowych   składników   majątku 
obrotowego oraz papierów wartościowych, o których mowa w art. 35 ust. 3,
3)rezerwy   wyrażające   prawdopodobne   zmniejszenie   należności   i   roszczeń   wobec   ostrożnej   ich 
wyceny. Rezerwy, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, wykazuje się w oddzielnej pozycji 
pasywów.
3. Jeżeli w myśl odrębnych przepisów w ciągu roku dokonywane są odpisy z wyniku finansowego 
bieżącego roku obrotowego, to należy je wykazać ze znakiem ujemnym w odrębnej pozycji pasywów 
"Kapitał (fundusz) własny", pod pozycją "Wynik finansowy netto roku obrotowego".
4. Zakładowy fundusz świadczeń socjalnych oraz inne fundusze tworzone na podstawie odrębnych 
przepisów, nie zaliczone do kapitałów (funduszów) własnych, wykazuje się w pasywach bilansu w 
grupie zobowiązań jako fundusze specjalne.
5. Składniki aktywów i pasywów bilansu wykazuje się w kolejności i sposób określony:
1)dla innych jednostek niż banki i ubezpieczyciele ­ w załączniku nr 1 do ustawy,
2)dla banków ­ w załączniku nr 2 do ustawy,
3)dla ubezpieczycieli ­ w załączniku nr 3 do ustawy.

Art.   47.   1.   W   rachunku   zysków   i   strat   wykazuje   się   oddzielnie   przychody,   koszty,   zyski   i   straty 
nadzwyczajne   oraz   obowiązkowe   obciążenia   wyniku   finansowego   za   bieżący   i   poprzedni   rok 
obrotowy.
2. Przychody, koszty, straty i zyski oraz obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego wykazuje się w 
kolejności i w sposób określony:
1)dla innych jednostek niż banki i ubezpieczyciele ­ w załączniku nr 4 do ustawy,
2)dla banków ­ w załączniku nr 5 do ustawy,
3)dla ubezpieczycieli ­ w załączniku nr 6 do ustawy.

Art. 48. 1. W informacji dodatkowej podaje się nie ujęte w bilansie oraz rachunku zysków i strat dane 
oraz   wyjaśnienia   niezbędne   do   tego,   aby   sprawozdanie   finansowe   przedstawiało   rzetelnie   i   jasno 
sytuację majątkową i finansową, wynik finansowy oraz rentowność jednostki, a w szczególności:
1)objaśnienia   stosowanych   metod   wyceny   i   sporządzenia   sprawozdania   finansowego   oraz 
przedstawienie przyczyn ich ewentualnych zmian w stosunku do roku poprzedzającego,
2)uzupełniające dane o aktywach i pasywach bilansu oraz elementach rachunku zysków i strat,
3)wszelkie inne znaczące informacje niezbędne do zrozumienia pozycji bilansowych oraz rachunku 
zysków i strat,

4)proponowany podział zysku lub pokrycia straty,
5)podstawowe informacje dotyczące pracowników i organów jednostki.
2.   Szczegółowy   wykaz   informacji   dodatkowych,   podawanych   przez   inne   jednostki   niż   banki   i 
ubezpieczyciele, określa załącznik nr 7 do ustawy.
3. Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych sporządza się w sposób określony:
1)dla innych jednostek niż banki i ubezpieczyciele ­ w załączniku nr 8 do ustawy,
2)dla banków ­ w załączniku nr 9 do ustawy,
3)dla ubezpieczycieli ­ w załączniku nr 10 do ustawy z podziałem na przepływy środków pieniężnych z 
działalności   operacyjnej,   inwestycyjnej   i   finansowej,   uwzględniając   wszystkie   wpływy   i   rozchody 
środków   pieniężnych   jednostki   lub   grupy   kapitałowej,   o   której   mowa   w   rozdziale   6,   z   wyjątkiem 
wpływów i rozchodów będących rezultatem zakupu lub sprzedaży środków pieniężnych.

Art. 49. 1. Zarządy spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, 
spółek   akcyjnych   oraz   spółdzielni   sporządzają   wraz   z   rocznym   sprawozdaniem   finansowym 
sprawozdanie z działalności jednostki w roku obrotowym.
2.   Sprawozdanie   z   działalności   jednostki   w   roku   obrotowym   powinno   obejmować   informacje   w 
szczególności o:
1)ważniejszych   zdarzeniach,   w   tym   również   inwestycjach,   mających   istotny   wpływ   na   działalność 
jednostki, które nastąpiły w roku obrotowym lub są przewidywane w dalszych latach,
2)przewidywanym rozwoju jednostki,
3)ważniejszych osiągnięciach w dziedzinie badań i rozwoju technicznego,
4)aktualnej i przewidywanej sytuacji finansowej.

Art. 50. 1. Pozycje bilansu oraz rachunku zysków i strat mogą być wykazywane ze szczegółowością 
większą niż określona w załącznikach nr 1­6 do ustawy, stosownie do potrzeb i wielkości jednostki. W 
przypadku gdy informacje dotyczące poszczególnych pozycji bilansu oraz rachunku zysków i strat nie 
wystąpiły w jednostce zarówno w roku obrotowym, jak i za rok poprzedzający rok obrotowy, to przy 
sporządzaniu bilansu oraz rachunku zysków i strat pozycje te pomija się.
2. Jednostka, która w roku obrotowym, za który sporządza sprawozdanie finansowe, nie osiągnęła 
dwóch z następujących trzech wielkości:
1)średnioroczne zatrudnienie ­ 50 osób,
2)suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego ­ równowartość w walucie polskiej 1.000.000 
EURO (8),
3)przychód   netto   ze   sprzedaży  towarów   i  produktów  oraz  operacji  finansowych   ­  równowartość  w 
walucie polskiej 2.000.000 EURO (9)
może   sporządzić   uproszczony   bilans   oraz   rachunek   zysków   i   strat,   wykazując   w   nich   tylko   dane 
dotyczące  pozycji  oznaczonych  w załącznikach  do  ustawy  literami  i  cyframi  rzymskimi.   Informację 
dodatkową sporządza się odpowiednio w formie uproszczonej.
3. Przepisów ust. 2 nie stosuje się do banków i ubezpieczycieli.

Art.   51.   1.   Sprawozdania   finansowe   jednostek,   w   których   skład   wchodzą   wewnętrzne   jednostki 
organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, obejmują:

1)odrębne  sprawozdanie  finansowe  każdego   wyodrębnionego  organizacyjnie   oddziału  (zakładu),   w 
tym   także   tego,   który   swoje   rzeczowe   lub   pieniężne   składniki   majątku   wydzielił   innym   oddziałom 
(zakładom),
2)łączne sprawozdanie finansowe jednostki.
2. W łącznym sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, będ

Podobne prace

Do góry