Ocena brak

USTAWA o prawie autorskim i prawach pokrewnych

Autor /patrycja Dodano /28.03.2011

Wymagany Adobe Flash Player wesja 10.0.0 lub nowsza.

praca w formacie txt USTAWA o prawie autorskim i prawach pokrewnych

Transkrypt

USTAWA
z dnia 4 lutego 1994 r.
o prawie autorskim i prawach pokrewnych1)
(tekst jednolity)

Rozdział 1 
Przedmiot prawa autorskiego
Art. 1. 1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej 
o   indywidualnym   charakterze,   ustalony   w   jakiejkolwiek   postaci,   niezależnie   od 
wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
  1)   wyrażone   słowem,   symbolami   matematycznymi,   znakami   graficznymi   (literackie, 
publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
  2)   plastyczne;
  3)   fotograficzne;
  4)   lutnicze;
  5)   wzornictwa przemysłowego;
  6)   architektoniczne, architektoniczno­urbanistyczne i urbanistyczne;
  7)   muzyczne i słowno­muzyczne;
  8)   sceniczne, sceniczno­muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
  9)   audiowizualne (w tym filmowe).
21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną 
odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.
3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał 
postać nieukończoną.
4. Ochrona   przysługuje   twórcy   niezależnie   od   spełnienia   jakichkolwiek 
formalności.
Art. 2. 1. Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenieprzeróbka
adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu 
pierwotnego.
2. Rozporządzanie   i   korzystanie   z   opracowania   zależy   od   zezwolenia   twórcy 
utworu pierwotnego (prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu 
pierwotnego   wygasły.   W   przypadku   baz   danych   spełniających   cechy   utworu 
zezwolenie twórcy jest konieczne także na sporządzenie opracowania.

1

3. Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat 
od   jego   udzielenia   opracowanie   nie   zostało   rozpowszechnione.   Wypłacone   twórcy 
wynagrodzenie nie podlega zwrotowi.
4. Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym 
utworem.
5. Na   egzemplarzach   opracowania   należy   wymienić   twórcę   i   tytuł   utworu 
pierwotnego.
orzeczenia sądów
Art. 3. Zbiory,   antologie,   wybory,   bazy   danych   spełniające   cechy   utworu   są 
przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile 
przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla 
praw do wykorzystanych utworów.
Art. 4. Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego:
  1)   akty normatywne lub ich urzędowe projekty;
  2)   urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;
  3)   opublikowane opisy patentowe lub ochronne;
  4)   proste informacje prasowe.
Art. 5. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:
  1)   których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub
11)    (1)  których   twórca   jest   obywatelem   państwa   członkowskiego   Unii   Europejskiej   lub 
państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) ­ stron 
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub
  2)   które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub
  3)   które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub
  4)   które są chronione na podstawie  umów  międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich 
ochrona wynika z tych umów.
Art. 6. 1. W rozumieniu ustawy:
  1)   utworem   opublikowanym   jest   utwór,   który   za   zezwoleniem   twórcy   został 
zwielokrotniony i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie;
  2)   opublikowaniem   równoczesnym   utworu   jest   opublikowanie   utworu   na   terytorium 
Rzeczypospolitej   Polskiej   i   za   granicą   w   okresie  trzydziestu   dni   od   jego  pierwszej 
publikacji;
  3)   utworem   rozpowszechnionym   jest   utwór,   który   za   zezwoleniem   twórcy   został   w 
jakikolwiek sposób udostępniony publicznie;

2

  4)   nadawaniem   utworu   jest   jego   rozpowszechnianie   drogą   emisji   radiowej   lub 
telewizyjnej, prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny) lub w 
sposób przewodowy;
  5)   reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie 
nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji radiowej lub 
telewizyjnej   oraz   równoczesnego   i   integralnego   przekazywania   tego   programu   do 
powszechnego odbioru;
  6)   wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału albo 
egzemplarzy drogą przeniesienia ich własności dokonanego przez uprawnionego lub 
za jego zgodą;
  7)   najmem   egzemplarzy   utworu   jest   ich   przekazanie   do   ograniczonego   czasowo 
korzystania w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;
  8)   użyczeniem   egzemplarzy   utworu   jest   ich   przekazanie   do   ograniczonego   czasowo 
korzystania, niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści 
majątkowej;
  9)   odtworzeniem utworu jest jego udostępnienie bądź przy pomocy nośników dźwięku, 
obrazu lub dźwięku i obrazu, na których utwór został zapisany, bądź przy pomocy 
urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego, w którym utwór 
jest nadawany;
  10)  technicznymi zabezpieczeniami są wszelkie technologie, urządzenia lub ich elementy
których   przeznaczeniem   jest   zapobieganie   działaniom   lub   ograniczenie   działań 
umożliwiających   korzystanie   z   utworów   lub   artystycznych   wykonań   z   naruszeniem 
prawa;
  11)  skutecznymi   technicznymi   zabezpieczeniami   są   techniczne   zabezpieczenia 
umożliwiające   podmiotom   uprawnionym   kontrolę   nad   korzystaniem   z   chronionego 
utworu   lub   artystycznego   wykonania   poprzez   zastosowanie   kodu   dostępu   lub 
mechanizmu   zabezpieczenia,   w   szczególności   szyfrowania,   zakłócania   lub   każdej 
innej   transformacji   utworu   lub   artystycznego   wykonania   lub   mechanizmu   kontroli 
zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;
  12)  informacjami   na   temat   zarządzania   prawami   są   informacje   identyfikujące   utwór, 
twórcę, podmiot praw autorskich lub informacje o warunkach eksploatacji utworu, o ile 
zostały one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane w związku z jego 
rozpowszechnianiem, w tym kody identyfikacyjne.
2. Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, 
należy przez to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy 
zastosowaniu średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, 
ustaloną   przy   zastosowaniu   średniego  kursu   euro   oraz  średniego   kursu   tej   waluty 
ogłoszonego   przez   Narodowy   Bank   Polski   w   dniu   poprzedzającym   dokonanie 
czynności.
3

Art. 61.   (2)  1. Rozpowszechnianiem   utworu   na   terytorium   Rzeczypospolitej 
Polskiej, drogą emisji radiowej lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny jest 
jego   rozpowszechnianie   poprzez   wprowadzenie   przez   organizację   radiową   lub 
telewizyjną i na jej odpowiedzialność, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do drogi 
przekazu prowadzącej do satelity i z powrotem na Ziemię.
2. Jeżeli   rozpowszechnianie   utworu   drogą   emisji   radiowej   lub   telewizyjnej 
prowadzonej w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii 
Europejskiej,   które   nie   zapewnia   poziomu   ochrony   określonego   w   rozdziale   II 
dyrektywy  Rady  nr  93/83/EWG  z   dnia  27   września   1993  r.   w   sprawie  koordynacji 
niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych 
w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz. WE 
L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 
134) oraz gdy:
  1)   sygnał  przekazujący  utwór  jest  przesyłany  do   satelity  za   pośrednictwem  ziemskiej 
stacji nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że 
utwór   został   rozpowszechniony   na   terytorium   Rzeczypospolitej   Polskiej   przez 
operatora tej stacji;
  2)   sygnał  przekazujący  utwór  jest  przesyłany  do   satelity  za   pośrednictwem  ziemskiej 
stacji nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii 
Europejskiej, a rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie organizacji radiowej 
lub telewizyjnej mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej 
oraz główne przedsiębiorstwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że 
utwór   został   rozpowszechniony   na   terytorium   Rzeczypospolitej   Polskiej   przez   tę 
organizację.
3. W   przypadku   gdy   sygnał   przekazujący   utwór   jest   kodowany   w   sposób 
uniemożliwiający jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, 
w rozumieniu ust. 1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia przez organizację 
radiową lub telewizyjną, lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.
4. Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które 
na mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. ­ Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 
Nr   171,   poz.   1800,   z   późn.   zm.)   są   przeznaczone   dla   celów   emisji   sygnałów 
przeznaczonych   do   publicznego   odbioru   lub   dla   zamkniętej   komunikacji   pomiędzy 
dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu tych przypadkach musi odbywać 
się w porównywalnych warunkach.
Art. 7. Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, 
przewidują   dalej   idącą   ochronę,   niż   to   wynika   z   ustawy,   do   nieopublikowanych 
utworów   obywateli   polskich   albo   do   utworów   opublikowanych   po   raz   pierwszy   na 
4

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej   albo   opublikowanych   po   raz   pierwszy   w   języku   polskim   ­   stosuje   się 
postanowienia tych umów.
Rozdział 2 
Podmiot prawa autorskiego
Art. 8. 1. Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
2. Domniemywa  się,  że   twórcą   jest  osoba,  której  nazwisko  w  tym  charakterze 
uwidoczniono  na  egzemplarzach  utworu  lub  której   autorstwo  podano  do   publicznej 
wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
3. Dopóki   twórca   nie   ujawnił   swojego   autorstwa,   w   wykonywaniu   prawa 
autorskiego  zastępuje  go   producent  lub   wydawca,  a   w   razie   ich   braku   ­   właściwa 
organizacja
 
zbiorowego
 
zarządzania
 
prawami
 
autorskimi.
Art. 9. 1. Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, 
że   wielkości   udziałów   są   równe.   Każdy   ze   współtwórców   może   żądać   określenia 
wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
2. Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części 
utworu   mającej   samodzielne   znaczenie,   bez   uszczerbku   dla   praw   pozostałych 
współtwórców.
3. Do wykonywania prawa autorskiego do całości  utworu potrzebna jest zgoda 
wszystkich współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców 
może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich 
współtwórców.
4. Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa 
autorskiego   do   całości   utworu.   Uzyskane   świadczenie   przypada   wszystkim 
współtwórcom, stosownie do wielkości ich udziałów.
5. Do   autorskich   praw  majątkowych  przysługujących   współtwórcom  stosuje  się 
odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.
Art. 10. Jeżeli   twórcy   połączyli   swoje   odrębne   utwory   w   celu   wspólnego 
rozpowszechniania,   każdy   z   nich   może   żądać   od   pozostałych   twórców   udzielenia 
zezwolenia   na   rozpowszechnianie   tak   powstałej   całości,   chyba   że   istnieje   słuszna 
podstawa odmowy, a umowa nie stanowi inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2­4 stosuje się 
odpowiednio.

5

Art. 11. Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do 
encyklopedii lub publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do 
poszczególnych części mających samodzielne znaczenie ­ ich twórcom. Domniemywa 
się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.
Art. 12. 1. Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca
którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku 
pracy,   nabywa   z   chwilą   przyjęcia   utworu   autorskie   prawa   majątkowe   w   granicach 
wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.
2. Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi 
do   rozpowszechniania   utworu   przeznaczonego   w   umowie   o   pracę   do 
rozpowszechnienia, twórca może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin 
na   rozpowszechnienie   utworu   z   tym  skutkiem,  że   po   jego  bezskutecznym  upływie 
prawa uzyskane przez pracodawcę wraz z własnością przedmiotu, na którym utwór 
utrwalono,   powracają   do   twórcy,   chyba   że   umowa   stanowi   inaczej.   Strony   mogą 
określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania utworu.
3. Jeżeli   umowa   o   pracę   nie   stanowi   inaczej,   z   chwilą   przyjęcia   utworu 
pracodawca   nabywa   własność   przedmiotu,   na   którym   utwór   utrwalono.
Art. 13. Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od 
dostarczenia   utworu   o   jego   nieprzyjęciu   lub   uzależnieniu   przyjęcia   od   dokonania 
określonych zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że 
utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.
Art. 14. 1. Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej 
przysługuje   pierwszeństwo   opublikowania   utworu   naukowego   pracownika,   który 
stworzył ten utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy 
przysługuje prawo do wynagrodzenia. Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w 
ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia utworu nie zawarto z twórcą umowy o wydanie 
utworu   albo   jeżeli   w   okresie   dwóch   lat   od   daty   jego   przyjęcia   utwór   nie   został 
opublikowany.
2. Instytucja   naukowa   może,   bez   odrębnego   wynagrodzenia,   korzystać   z 
materiału naukowego zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępniać 
ten utwór osobom trzecim, jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia utworu lub 
zostało postanowione w umowie.
Art. 15. Domniemywa   się,   że   producentem   lub   wydawcą   jest   osoba,   której 
nazwisko lub nazwę uwidoczniono w tym charakterze  na  przedmiotach,  na  których 

6

utwór   utrwalono,   albo   podano   do   publicznej   wiadomości   w   jakikolwiek   sposób   w 
związku z rozpowszechnianiem utworu.
Art. 15a. Uczelni   w   rozumieniu  przepisów  o   szkolnictwie   wyższym   przysługuje 
pierwszeństwo   w   opublikowaniu   pracy   dyplomowej   studenta.   Jeżeli   uczelnia   nie 
opublikowała pracy dyplomowej w ciągu 6 miesięcy od jej obrony, student, który ją 
przygotował, może ją opublikować, chyba że praca dyplomowa jest częścią utworu 
zbiorowego.
Rozdział 3 
Treść prawa autorskiego
Oddział 1
Autorskie prawa osobiste
Art. 16. Jeżeli   ustawa   nie   stanowi   inaczej,   autorskie   prawa   osobiste   chronią 
nieograniczoną  w  czasie  i   niepodlegającą  zrzeczeniu  się   lub  zbyciu  więź   twórcy  z 
utworem, a w szczególności prawo do:
  1)   autorstwa utworu;
  2)   oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go 
anonimowo;
  3)   nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;
  4)   decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;
  5)   nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
Oddział 2
Autorskie prawa majątkowe
Art. 17. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do 
korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do 
wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
Art. 171. Opracowanie   lub   zwielokrotnienie   bazy   danych   spełniającej   cechy 
utworu, dokonane przez legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga 
zezwolenia autora bazy danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do zawartości 
bazy   danych   i   normalnego   korzystania   z   jej   zawartości.   Jeżeli   użytkownik   jest 
7

upoważniony   do   korzystania   tylko   z   części   bazy   danych,   niniejsze   postanowienie 
odnosi się tylko do tej części.
Art. 18. 1. Autorskie   prawa   majątkowe   nie   podlegają   egzekucji,   dopóki   służą 
twórcy. Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
2. Po   śmierci   twórcy,   spadkobiercy   mogą   sprzeciwić   się   egzekucji   z   prawa 
autorskiego   do   utworu   nieopublikowanego,   chyba   że   sprzeciw   byłby   niezgodny   z 
ujawnioną wolą twórcy co do rozpowszechniania utworu.
3. Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, art. 191, art. 20 ust. 
2­4, art. 201, art. 30 ust. 2 oraz art. 70 ust. 3, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani 
egzekucji. Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
Art. 19. 1. Twórcy  i   jego   spadkobiercom,   w   przypadku   dokonanych   zawodowo 
odsprzedaży   oryginalnych   egzemplarzy   utworu   plastycznego   lub   fotograficznego, 
przysługuje prawo do wynagrodzenia stanowiącego sumę poniższych stawek:
  1)   5   %   części   ceny   sprzedaży,   jeżeli   ta   część   jest   zawarta   w   przedziale   do 
równowartości 50.000 euro, oraz
  2)   3   %   części   ceny   sprzedaży,   jeżeli   ta   część   jest   zawarta   w   przedziale   od 
równowartości 50.000,01 euro do równowartości 200.000 euro, oraz
  3)   1   %   części   ceny   sprzedaży,   jeżeli   ta   część   jest   zawarta   w   przedziale   od 
równowartości 200.000,01 euro do równowartości 350.000 euro, oraz
  4)   0,5   %   części   ceny   sprzedaży,   jeżeli   ta   część   jest   zawarta   w   przedziale   od 
równowartości 350.000,01 euro do równowartości 500.000 euro, oraz
  5)   0,25   %   części   ceny   sprzedaży,   jeżeli   ta   część   jest   zawarta   w   przedziale 
przekraczającym równowartość 500.000 euro
­ jednak nie wyższego niż równowartość 12.500 euro.
2. Przepisu   ust.   1   nie   stosuje   się   w   przypadku   ceny   sprzedaży   niższej   niż 
równowartość 100 euro.
3. Oryginalnymi egzemplarzami utworu w rozumieniu ust. 1 są:
  1)   egzemplarze wykonane osobiście przez twórcę;
  2)   kopie uznane za oryginalne egzemplarze utworu, jeżeli zostały wykonane osobiście, w 
ograniczonej ilości, przez twórcę lub pod jego nadzorem, ponumerowane, podpisane 
lub w inny sposób przez niego oznaczone.
Art. 191. Twórcy i  jego spadkobiercom  przysługuje  prawo  do wynagrodzenia  w 
wysokości   5   %   ceny   dokonanych   zawodowo   odsprzedaży   rękopisów   utworów 
literackich i muzycznych.

8

Art. 192. 1. Odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 191 jest każda sprzedaż 
następująca po pierwszym rozporządzeniu egzemplarzem przez twórcę.
2. Zawodową  odsprzedażą   w  rozumieniu  art.  19  ust.  1   i   art.  191  są   wszystkie 
czynności   o   charakterze   odsprzedaży   dokonywane,   w   ramach   prowadzonej 
działalności,   przez   sprzedawców,   kupujących,   pośredników   oraz   inne   podmioty 
zawodowo zajmujące się handlem dziełami sztuki lub rękopisami utworów literackich i 
muzycznych.
Art. 193. 1. Do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 191, 
jest obowiązany sprzedawca, o którym mowa w art. 192 ust. 2, a gdy działa na rzecz 
osoby   trzeciej,   zawodowo   zajmującej   się   handlem   dziełami   sztuki   lub   rękopisami 
utworów literackich i muzycznych, odpowiada z nią solidarnie.
2. Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w ust. 
1. Z obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.
3. Twórca   utworu,   o   którym   mowa   w   art.   19   ust.   1   i   art.   191,   oraz   jego 
spadkobiercy mogą domagać się od osób wymienionych w ust. 1 udzielenia informacji 
oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia należnego wynagrodzenia 
z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza lub rękopisu utworu przez okres 3 lat 
od dnia dokonania odsprzedaży.
Art. 194. Ceny   sprzedaży   określone   w   art.   19   ust.   1   i   art.   191  są   cenami   po 
odliczeniu  podatku  od   towarów  i   usług   należnego  z   tytułu   dokonanej  odsprzedaży 
oryginalnego egzemplarza lub rękopisu utworu.
Art. 195. Przepisy  art.   19­194  stosuje   się   także   do   oryginalnych   egzemplarzy   i 
rękopisów utworów innych niż wymienione w art. 5, których twórcy w dniu dokonania 
odsprzedaży mają miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 20. 1. Producenci i importerzy:
  1)   magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń,
  2)   kserokopiarek,   skanerów   i   innych   podobnych   urządzeń   reprograficznych 
umożliwiających pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego 
utworu,
  3)   czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku osobistego, 
utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, przy użyciu urządzeń wymienionych w pkt 
1 i 2
­ są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z ust. 5, organizacjom zbiorowego 
zarządzania,   działającym   na   rzecz   twórców,   artystów   wykonawców,   producentów 

9

fonogramów i wideogramów oraz wydawców, opłat w wysokości nieprzekraczającej 3 
% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.
2. Z   kwoty   uzyskanej   z   tytułu   opłat   ze   sprzedaży   magnetofonów   i   innych 
podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada:
  1)   50 % ­ twórcom;
  2)   25 % ­ artystom wykonawcom;
  3)   25 % ­ producentom fonogramów.
3. Z   kwoty   uzyskanej   z   tytułu   opłat   ze   sprzedaży   magnetowidów   i   innych 
podobnych urządzeń oraz związanych z nimi czystych nośników przypada:
  1)   35 % ­ twórcom;
  2)   25 % ­ artystom wykonawcom;
  3)   40 % ­ producentom wideogramów.
4. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz 
związanych z nimi czystych nośników przypada:
  1)   50 % ­ twórcom;
  2)   50 % ­ wydawcom.
5. Minister   właściwy   do   spraw   kultury   i   ochrony   dziedzictwa   narodowego   po 
zasięgnięciu   opinii   organizacji   zbiorowego   zarządzania   prawami   autorskimi   lub 
prawami   pokrewnymi,   stowarzyszeń   twórców,   artystów   wykonawców,   organizacji 
producentów fonogramów, producentów wideogramów oraz wydawców, jak również 
organizacji producentów lub importerów urządzeń i czystych nośników wymienionych 
w   ust.   1,   określa,   w   drodze   rozporządzenia:   kategorie   urządzeń   i   nośników   oraz 
wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, kierując się zdolnością urządzenia i nośnika 
do zwielokrotniania utworów, jak również ich przeznaczeniem do wykonywania innych 
funkcji   niż   zwielokrotnianie   utworów,   sposób   pobierania   i   podziału   opłat   oraz 
organizacje   zbiorowego   zarządzania   prawami   autorskimi   lub   prawami   pokrewnymi 
uprawnione do ich pobierania.
Art. 201. 1. Posiadacze urządzeń reprograficznych, którzy prowadzą działalność 
gospodarczą   w   zakresie  zwielokrotniania  utworów  dla   własnego  użytku   osobistego 
osób trzecich, są obowiązani do uiszczania, za pośrednictwem organizacji zbiorowego 
zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, opłat w wysokości do 3 % 
wpływów z tego tytułu na rzecz twórców oraz wydawców, chyba że zwielokrotnienie 
odbywa  się   na   podstawie  umowy  z   uprawnionym.  Opłaty  te   przypadają   twórcom  i 
wydawcom w częściach równych.
2. Minister   właściwy   do   spraw   kultury   i   ochrony   dziedzictwa   narodowego,   po 
zasięgnięciu   opinii   organizacji   zbiorowego   zarządzania   prawami   autorskimi   lub 
prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców oraz wydawców, a także opinii właściwej 
izby gospodarczej określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa 
10

w ust. 1, uwzględniając proporcje udziału w zwielokrotnianych materiałach utworów 
zwielokrotnianych dla własnego użytku osobistego, sposób ich pobierania i podziału 
oraz   wskazuje   organizację   lub   organizacje   zbiorowego   zarządzania   prawami 
autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich pobierania.
Art. 21. 1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane 
drobne utwory muzyczne, słowne i słowno­muzyczne wyłącznie na podstawie umowy 
zawartej z organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, chyba że prawo 
do   nadania   utworów   zamówionych   przez   organizację   radiową   lub   telewizyjną 
przysługuje jej na podstawie odrębnej umowy.
2. Twórca   może   w   umowie   z   organizacją   radiową   lub   telewizyjną   zrzec   się 
pośrednictwa organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o którym mowa 
w ust. 1. Zrzeczenie to wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.
21. Przepisy   ust.   1   i   2   stosuje   się   odpowiednio   do   publicznego   udostępniania 
utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez 
siebie wybranym.
3. (uchylony).
4. (uchylony).
Art. 211. 1. Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach kablowych 
utwory nadawane w programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na 
podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami 
autorskimi.
2. W przypadku sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w ust. 1, 
stosuje się przepis art. 108 ust. 5.
Art. 22. 1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno przy pomocy własnych 
środków i dla własnych nadań utrwalać utwory w celu zgodnego z prawem korzystania 
z nich.
2. Utrwalenia,   o   których   mowa   w   ust.   1,   powinny   być   zniszczone   w   terminie 
miesiąca od dnia wygaśnięcia uprawnienia do nadania utworu.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń dokonanych przy przygotowywaniu 
własnych audycji i programów mających wyjątkowy charakter dokumentalny, i które 
zostaną umieszczone w archiwum.
Oddział 3
Dozwolony użytek chronionych utworów

11

Art. 23. 1. Bez   zezwolenia   twórcy   wolno   nieodpłatnie   korzystać   z   już 
rozpowszechnionego utworu w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie 
upoważnia   do   budowania   według   cudzego   utworu   architektonicznego   i 
architektoniczno­urbanistycznego oraz do korzystania z elektronicznych baz danych 
spełniających   cechy   utworu,   chyba   że   dotyczy   to   własnego   użytku   naukowego 
niezwiązanego z celem zarobkowym.
2. Zakres   własnego   użytku   osobistego   obejmuje   korzystanie   z   pojedynczych 
egzemplarzy   utworów   przez   krąg   osób   pozostających   w   związku   osobistym,   w 
szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.
Art. 231. Nie   wymaga   zezwolenia   twórcy   przejściowe   lub   incydentalne 
zwielokrotnianie   utworów,   niemające   samodzielnego   znaczenia   gospodarczego,   a 
stanowiące integralną i podstawową część procesu technologicznego oraz mające na 
celu wyłącznie umożliwienie:
  1)   przekazu  utworu  w  systemie  teleinformatycznym  pomiędzy  osobami  trzecimi  przez 
pośrednika lub
  2)   zgodnego z prawem korzystania z utworu.
Art. 24. 1. Wolno   rozpowszechniać   za   pomocą   anteny   zbiorowej   oraz   sieci 
kablowej   utwory   nadawane   przez   inną   organizację   radiową   lub   telewizyjną   drogą 
satelitarną albo naziemną, jeżeli następuje to w ramach równoczesnego, integralnego i 
nieodpłatnego   rozpowszechniania   programów   radiowych   lub   telewizyjnych   i 
przeznaczone   jest   do   oznaczonego   grona   odbiorców   znajdujących   się   w   jednym 
budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50 gospodarstw domowych.
2. Posiadacze   urządzeń   służących   do   odbioru   programu   radiowego   lub 
telewizyjnego mogą za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te 
były umieszczone w miejscu ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie 
korzyści majątkowych.
3. (uchylony).
4. (utracił moc).
Art. 25. 1. Wolno   rozpowszechniać   w   celach   informacyjnych   w   prasie,   radiu   i 
telewizji:
  1)   już rozpowszechnione:
a)  sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,
b)  aktualne artykuły na tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba że  zostało 
wyraźnie zastrzeżone, że ich dalsze rozpowszechnianie jest zabronione,
c)  aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie,
  2)   krótkie wyciągi ze sprawozdań i artykułów, o których mowa w pkt 1 lit. a i b;
12

  3)   przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych;
  4)   mowy wygłoszone na publicznych zebraniach i rozprawach; nie upoważnia to jednak 
do publikacji zbiorów mów jednej osoby;
  5)   krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.
2. Za  korzystanie  z utworów,  o  których mowa  w ust.  1  pkt 1  lit.  b  i  c,  twórcy 
przysługuje prawo do wynagrodzenia.
3. Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w 
oryginale, jak i w tłumaczeniu.
4. Przepisy   ust.   1­3   stosuje   się   odpowiednio   do   publicznego   udostępniania 
utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez 
siebie wybranym, z tym że jeżeli wypłata wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, nie 
nastąpiła   na   podstawie   umowy  z   uprawnionym,   wynagrodzenie   jest   wypłacane   za 
pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub 
prawami pokrewnymi.
Art. 26. Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać utwory 
udostępniane  podczas  tych wydarzeń, jednakże  w  granicach uzasadnionych  celem 
informacji.
Art. 27. Instytucje   naukowe   i   oświatowe   mogą,   w   celach   dydaktycznych   lub 
prowadzenia własnych badań, korzystać z rozpowszechnionych utworów w oryginale i 
w   tłumaczeniu   oraz   sporządzać   w   tym   celu   egzemplarze   fragmentów 
rozpowszechnionego utworu.
Art. 28. Biblioteki, archiwa i szkoły mogą:
  1)   udostępniać   nieodpłatnie,   w   zakresie   swoich   zadań   statutowych,   egzemplarze 
utworów rozpowszechnionych;
  2)   sporządzać  lub   zlecać   sporządzanie  egzemplarzy  rozpowszechnionych  utworów  w 
celu uzupełnienia, zachowania lub ochrony własnych zbiorów;
  3)   udostępniać   zbiory   dla   celów   badawczych   lub   poznawczych   za   pośrednictwem 
końcówek   systemu   informatycznego   (terminali)   znajdujących   się   na   terenie   tych 
jednostek.
Art. 29. 1. Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki 
rozpowszechnionych utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym 
wyjaśnianiem, analizą krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości.
2. Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione 
drobne utwory lub fragmenty większych utworów w podręcznikach i wypisach.

13

21. Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione 
drobne utwory lub fragmenty większych utworów w antologiach.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 21, twórcy przysługuje prawo do 
wynagrodzenia.
Art. 30. 1. Ośrodki   informacji   lub   dokumentacji   mogą   sporządzać   i 
rozpowszechniać własne opracowania dokumentacyjne oraz pojedyncze egzemplarze, 
nie większych niż jeden arkusz wydawniczy, fragmentów opublikowanych utworów.
2. Twórca albo właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi 
lub prawami pokrewnymi jest uprawniona do pobierania od ośrodków, o których mowa 
w ust. 1, wynagrodzenia za odpłatne udostępnianie egzemplarzy fragmentów utworów.
Art. 301. Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 28, art. 29 
ust. 2 i 3 i art. 30.
Art. 31. Wolno   nieodpłatnie   wykonywać   publicznie   rozpowszechnione   utwory 
podczas   ceremonii   religijnych,   imprez   szkolnych   i   akademickich   lub   oficjalnych 
uroczystości   państwowych,   jeżeli   nie   łączy   się   z   tym   osiąganie   pośrednio   lub 
bezpośrednio   korzyści   majątkowych   i   artyści   wykonawcy   nie   otrzymują 
wynagrodzenia, z wyłączeniem imprez reklamowych, promocyjnych lub wyborczych.
Art. 32. 1. Właściciel   egzemplarza   utworu   plastycznego   może   go   wystawiać 
publicznie, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.
2. W   razie   podjęcia   decyzji   o   zniszczeniu   oryginalnego   egzemplarza   utworu 
plastycznego   znajdującego   się   w   miejscu   publicznie   dostępnym,   właściciel   jest 
obowiązany   złożyć   twórcy   utworu   lub   jego   bliskim   ofertę   sprzedaży,   jeżeli 
porozumienie   się   z   nim,   celem   złożenia   oferty,   jest   możliwe.   Górną   granicę   ceny 
określa   wartość   materiałów.   Jeżeli   sprzedaż   nie   jest   możliwa,   właściciel   jest 
obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie kopii bądź ­ zależnie od rodzaju utworu ­ 
stosownej dokumentacji.
Art. 33. Wolno rozpowszechniać:
  1)   utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w 
ogrodach, jednakże nie do tego samego użytku;
  2)   utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea, galerie, sale 
wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach publikowanych dla promocji 
tych   utworów,   a   także   w   sprawozdaniach   o   aktualnych   wydarzeniach   w   prasie   i 
telewizji, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji;

14

  3)   w encyklopediach i atlasach ­ opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne, o ile 
nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne 
do   przezwyciężenia   przeszkody.   Twórcy   przysługuje   wówczas   prawo   do 
wynagrodzenia.
Art. 331. Wolno   korzystać   z   już   rozpowszechnionych   utworów   dla   dobra   osób 
niepełnosprawnych, jeżeli to korzystanie odnosi się bezpośrednio do ich upośledzenia, 
nie ma zarobkowego charakteru i jest podejmowane w rozmiarze wynikającym z natury 
upośledzenia.
Art. 332. Wolno korzystać z utworów dla celów bezpieczeństwa publicznego lub 
na   potrzeby   postępowań   administracyjnych,   sądowych   lub   prawodawczych   oraz 
sprawozdań z tych postępowań.
Art. 333. Wolno   w   celu   reklamy   wystawy   publicznej   lub   publicznej   sprzedaży 
utworów   korzystać   z   egzemplarzy   utworów   już   rozpowszechnionych,   w   zakresie 
uzasadnionym promocją wystawy lub sprzedaży, z wyłączeniem innego handlowego 
wykorzystania.
Art. 334. Wolno   korzystać   z   utworów   w   związku   z   prezentacją   lub   naprawą 
sprzętu.
Art. 335. Wolno korzystać z utworu w postaci obiektu budowlanego, jego rysunku, 
planu lub innego ustalenia, w celu odbudowy lub remontu obiektu budowlanego.
Art. 34. Można   korzystać   z   utworów   w   granicach   dozwolonego   użytku   pod 
warunkiem wymienienia imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy i źródła 
powinno   uwzględniać   istniejące   możliwości.   Twórcy   nie   przysługuje   prawo   do 
wynagrodzenia, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 35. Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu 
lub godzić w słuszne interesy twórcy.
Rozdział 4 
Czas trwania autorskich praw majątkowych
Art. 36. Z   zastrzeżeniem  wyjątków  przewidzianych  w  ustawie,   autorskie  prawa 
majątkowe gasną z upływem lat siedemdziesięciu:
15

  1)   od   śmierci   twórcy,   a   do   utworów  współautorskich   ­   od   śmierci   współtwórcy,  który 
przeżył pozostałych;
  2)   w   odniesieniu   do   utworu,   którego   twórca   nie   jest   znany   ­   od   daty   pierwszego 
rozpowszechnienia, chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości 
autora lub jeżeli autor ujawnił swoją tożsamość;
  3)   w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują z mocy 
ustawy innej osobie niż twórca ­ od daty rozpowszechnienia utworu, a gdy utwór nie 
został rozpowszechniony ­ od daty jego ustalenia;
  4)   w   odniesieniu   do   utworu   audiowizualnego   ­   od   śmierci   najpóźniej   zmarłej   z 
wymienionych   osób:   głównego   reżysera,   autora   scenariusza,   autora   dialogów, 
kompozytora muzyki skomponowanej do utworu audiowizualnego.
Art. 37. Jeżeli   bieg   terminu   wygaśnięcia   autorskich   praw   majątkowych 
rozpoczyna się od rozpowszechnienia utworu, a utwór rozpowszechniono w częściach, 
odcinkach,   fragmentach   lub   wkładkach,   bieg   terminu   liczy   się   oddzielnie   od   daty 
rozpowszechnienia każdej z wymienionych części.
Art. 38. (uchylony).
Art. 39. Czas  trwania  autorskich  praw  majątkowych  liczy  się   w   latach  pełnych 
następujących po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg 
terminów określonych w art. 36 i art. 37.
Art. 40. 1. Producenci   lub   wydawcy   egzemplarzy   utworów   literackich, 
muzycznych,   plastycznych,   fotograficznych   i   kartograficznych,   niekorzystających   z 
ochrony   autorskich   praw   majątkowych,   są   obowiązani   do   przekazywania   na   rzecz 
Funduszu, o którym mowa w art. 111, wpłaty wynoszącej od 5 % do 8 % wpływów 
brutto ze sprzedaży egzemplarzy tych utworów. Dotyczy to wydań publikowanych na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
11. Producenci i wydawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, za okresy 
kwartalne w terminie do końca miesiąca następującego po zakończeniu kwartału, w 
którym   uzyskano   wpływy   ze   sprzedaży.   Jeżeli   wysokość   wpłaty   nie   przekracza 
wyrażonej   w   złotych   równowartości   kwoty   1.000   euro,   możliwe   jest   rozliczanie   w 
innych regularnych okresach, nie dłuższych jednak niż rok obrotowy.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do egzemplarzy chronionych opracowań 
utworów niekorzystających z ochrony autorskich praw majątkowych.
3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, 
w drodze rozporządzenia, wysokość procentu, o którym mowa w ust. 1.
Rozdział 5 
16

Przejście autorskich praw majątkowych
Art. 41. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
  1)   autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub 
na podstawie umowy;
  2)   nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że 
umowa stanowi inaczej.
2. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie 
z   utworu,   zwana   dalej   "licencją",   obejmuje   pola   eksploatacji   wyraźnie   w   niej 
wymienione.
3. Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich 
utworów określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.
4. Umowa   może   dotyczyć   tylko   pól   eksploatacji,   które   są   znane   w   chwili   jej 
zawarcia.
5. Twórca   utworu   wykorzystanego   lub   włączonego   do   utworu   audiowizualnego 
oraz   utworu   wchodzącego   w   skład   utworu   zbiorowego,   po   powstaniu   nowych 
sposobów eksploatacji utworów, nie może bez ważnego powodu odmówić udzielenia 
zezwolenia na korzystanie z tego utworu w ramach utworu audiowizualnego lub utworu 
zbiorowego na polach eksploatacji nieznanych w chwili zawarcia umowy.
Art. 42. Jeżeli   autorskie   prawa   majątkowe   jednego   ze   współtwórców   miałyby 
przypaść Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na 
pozostałych   przy   życiu   współtwórców   lub   ich   następców   prawnych,   stosownie   do 
wielkości ich udziałów.
Art. 43. 1. Jeżeli   z   umowy   nie   wynika,   że   przeniesienie   autorskich   praw 
majątkowych lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo 
do wynagrodzenia.
2. Jeżeli   w   umowie   nie   określono   wysokości   wynagrodzenia   autorskiego, 
wysokość wynagrodzenia określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa 
oraz korzyści wynikających z korzystania z utworu.
Art. 44. W   razie   rażącej   dysproporcji   między   wynagrodzeniem   twórcy   a 
korzyściami nabywcy autorskich  praw  majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może 
żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia przez sąd.
Art. 45. Jeżeli   umowa   nie   stanowi   inaczej,   twórcy   przysługuje   odrębne 
wynagrodzenie za korzystanie z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.
17

Art. 46. Jeżeli   umowa  nie   stanowi   inaczej,   twórca   zachowuje   wyłączne   prawo 
zezwalania   na   wykonywanie   zależnego   prawa   autorskiego,   mimo   że   w   umowie 
postanowiono o przeniesieniu całości autorskich praw majątkowych.
Art. 47. Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania 
z utworu, twórca ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym zakresie 
do   dokumentacji   mającej   istotne   znaczenie   dla   określenia   wysokości   tego 
wynagrodzenia.
Art. 48. 1. Jeżeli   wynagrodzenie   twórcy   jest   określone   procentowo   od   ceny 
sprzedaży   egzemplarzy  utworu,   a   cena   ta   ulega   podwyższeniu,   twórcy   należy   się 
umówiony procent od egzemplarzy sprzedanych po podwyższonej cenie.
2. Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od 
przystąpienia do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. 
Strony mogą przedłużyć ten termin.
Art. 49. 1. Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien 
on być zgodny z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.
2. Następca   prawny,   choćby   nabył   całość   autorskich   praw   majątkowych,   nie 
może, bez zgody twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane 
oczywistą koniecznością, a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić. 
Dotyczy to odpowiednio utworów, których czas ochrony autorskich praw majątkowych 
upłynął.
Art. 50. Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
  1)   w   zakresie   utrwalania   i   zwielokrotniania   utworu   ­   wytwarzanie   określoną   techniką 
egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego 
oraz techniką cyfrową;
  2)   w   zakresie   obrotu   oryginałem   albo   egzemplarzami,   na   których   utwór   utrwalono   ­ 
wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;
  3)   w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 ­ publiczne 
wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a 
także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego 
dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
Art. 51. 1. (utracił moc).
2. (utracił moc).

18

3. Wprowadzenie   do   obrotu   oryginału   albo   egzemplarza   utworu   na   terytorium 
Europejskiego Obszaru Gospodarczego wyczerpuje prawo do zezwalania na dalszy 
obrót takim egzemplarzem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem jego 
najmu lub użyczenia.
Art. 52. 1. Jeżeli   umowa   nie   stanowi   inaczej,   przeniesienie   własności 
egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie 
powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.
3. Nabywca   oryginału   utworu   jest   obowiązany   udostępnić   go   twórcy   w   takim 
zakresie,  w  jakim  jest  to   niezbędne  do  wykonywania  prawa  autorskiego.  Nabywca 
oryginału może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz 
wynagrodzenia za korzystanie.
Art. 53. Umowa   o   przeniesienie   autorskich   praw   majątkowych   wymaga 
zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Art. 54. 1. Twórca  jest   obowiązany  dostarczyć   utwór  w   terminie  określonym  w 
umowie, a jeżeli termin nie został oznaczony ­ niezwłocznie po ukończeniu utworu.
2. Jeżeli   twórca   nie   dostarczył   utworu  w   przewidzianym  terminie,  zamawiający 
może wyznaczyć twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od 
umowy, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić.
Art. 55. 1. Jeżeli   zamówiony   utwór   ma   usterki,   zamawiający   może   wyznaczyć 
twórcy odpowiedni termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od 
umowy   odstąpić   lub   żądać   odpowiedniego   obniżenia   umówionego   wynagrodzenia, 
chyba   że   usterki   są   wynikiem   okoliczności,   za   które   twórca   nie   ponosi 
odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo do otrzymanej części 
wynagrodzenia, nie wyższej niż 25 % wynagrodzenia umownego.
2. Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać 
naprawienia poniesionej szkody.
3. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.
4. Jeżeli   zamawiający   nie   zawiadomi   twórcy   w   terminie   sześciu   miesięcy   od 
dostarczenia   utworu   o   jego   przyjęciu,   nieprzyjęciu   lub   uzależnieniu   przyjęcia   od 
dokonania   określonych   zmian   w   wyznaczonym   w   tym   celu   odpowiednim   terminie, 
uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.
Art. 56. 1. Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na 
swoje istotne interesy twórcze.
19

2. Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa w 
ust. 1, twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek zaoferować 
to korzystanie nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni 
termin.
3. Jeżeli   odstąpienie   od   umowy  lub   jej   wypowiedzenie   następuje   po   przyjęciu 
utworu,  skuteczność  odstąpienia  lub  wypowiedzenia  może   być   przez  drugą   stronę 
umowy uzależniona od zabezpieczenia kosztów poniesionych przez nią w związku z 
zawartą   umową.   Nie   można   jednak   żądać   zwrotu   kosztów,   gdy   zaniechanie 
rozpowszechniania   jest   następstwem   okoliczności,   za   które   twórca   nie   ponosi 
odpowiedzialności.
4. Przepisu   ust.   1   nie   stosuje   się   do   utworów   architektonicznych   i 
architektoniczno­urbanistycznych,   audiowizualnych   oraz   utworów   zamówionych   w 
zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.
Art. 57. 1. Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który 
zobowiązał się do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w 
umówionym terminie, a w jego braku ­ w ciągu dwóch lat od przyjęcia utworu, twórca 
może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć i domagać się naprawienia szkody po 
bezskutecznym upływie dodatkowego terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.
2. Jeżeli   wskutek   okoliczności,   za   które   nabywca   lub   licencjobiorca   ponosi 
odpowiedzialność,   utwór   nie   został   udostępniony   publiczności,   twórca   może   się 
domagać,   zamiast   naprawienia   poniesionej   szkody,   podwójnego   wynagrodzenia   w 
stosunku do określonego w umowie o rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja 
jest niewyłączna.
3. Przepisów   ust.   1   i   2   nie   stosuje   się   do   utworów   architektonicznych   i 
architektoniczno­urbanistycznych.
Art. 58. Jeżeli   publiczne   udostępnienie   utworu   następuje   w   nieodpowiedniej 
formie albo ze zmianami, którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po 
bezskutecznym   wezwaniu   do   zaniechania   naruszenia   odstąpić   od   umowy   lub   ją 
wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia określonego umową.
Art. 59. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy 
lub wypowiadając ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała 
z tytułu umowy.
Art. 60. 1. Korzystający   z   utworu   jest   obowiązany   umożliwić   twórcy   przed 
rozpowszechnieniem utworu przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione 
w związku z nadzorem zmiany w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od 
20

twórcy   niezależnych,  koszty  ich   wprowadzenia  obciążają   nabywcę  autorskich  praw 
majątkowych lub licencjobiorcę.
2. Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie, 
uważa się, że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.
3. Jeżeli   ustawa   lub   umowa   nie   stanowią   inaczej,   za   wykonanie   nadzoru 
autorskiego nie przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.
4. Twórcy  utworu  plastycznego   przysługuje   prawo   do   sprawowania  odpłatnego 
nadzoru autorskiego.
5. Sprawowanie   nadzoru   autorskiego   nad   utworami   architektonicznymi   i 
architektoniczno­urbanistycznymi regulują odrębne przepisy.
Art. 61. Jeżeli   umowa   nie   stanowi   inaczej,   nabycie   od   twórcy   egzemplarza 
projektu   architektonicznego   lub   architektoniczno­urbanistycznego   obejmuje   prawo 
zastosowania go tylko do jednej budowy.
Art. 62. 1. Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o 
których publikację zawarł odrębną umowę.
2. Umowa   o   zbiorowe   wydanie   utworów   nie   obejmuje   prawa   publikacji 
poszczególnych utworów, chyba że postanowiono w niej inaczej.
Art. 63. Jeżeli umowa  obejmuje  sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do 
udostępnienia   publiczności,   twórcy   należą   się   egzemplarze   autorskie   w   liczbie 
określonej w umowie.
Art. 64. Umowa  zobowiązująca   do   przeniesienia   autorskich   praw   majątkowych 
przenosi na nabywcę, z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z 
utworu  na   określonym  w   umowie  polu  eksploatacji,  chyba  że   postanowiono  w  niej 
inaczej.
Art. 65. W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że 
twórca udzielił licencji.
Art. 66. 1. Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu 
lat na terytorium państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w 
umowie postanowiono inaczej.
2. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie 
umowy licencyjnej wygasa.

21

Art. 67. 1. Twórca   może   udzielić   upoważnienia   do   korzystania   z   utworu   na 
wymienionych w umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu 
tego korzystania.
2. Jeżeli   umowa   nie   zastrzega   wyłączności   korzystania   z   utworu   w   określony 
sposób (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę 
upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji 
(licencja niewyłączna).
3. Jeżeli   umowa  nie   stanowi   inaczej,  licencjobiorca   nie   może   upoważnić   innej 
osoby do korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.
4. Jeżeli   umowa   nie   stanowi   inaczej,   uprawniony   z   licencji   wyłącznej   może 
dochodzić   roszczeń   z   tytułu   naruszenia   autorskich   praw   majątkowych,   w   zakresie 
objętym umową licencyjną.
5. Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem 
nieważności.
Art. 68. 1. Jeżeli   umowa   nie   stanowi   inaczej,   a   licencji   udzielono   na   czas 
nieoznaczony, twórca może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w 
ich braku na rok naprzód, na koniec roku kalendarzowego.
2. Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego 
terminu, za udzieloną na czas nieoznaczony.
Rozdział 6 
Przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych
Art. 69. Współtwórcami utworu audiowizualnego  są   osoby, które  wniosły wkład 
twórczy   w   jego   powstanie,   a   w   szczególności:   reżyser,   operator   obrazu,   twórca 
adaptacji   utworu   literackiego,   twórca   stworzonych   dla   utworu   audiowizualnego 
utworów muzycznych lub słowno­muzycznych oraz twórca scenariusza.
Art. 70. 1. Domniemywa  się,  że   producent  utworu  audiowizualnego  nabywa  na 
mocy umowy o stworzenie utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu 
wyłączne   prawa   majątkowe   do   eksploatacji   tych   utworów   w   ramach   utworu 
audiowizualnego jako całości.
2.  (3) (utracił moc).
21.   (4)  Współtwórcy   utworu   audiowizualnego   oraz   artyści   wykonawcy   są 
uprawnieni do:
  1)   wynagrodzenia   proporcjonalnego   do   wpływów   z   tytułu   wyświetlania   utworu 
audiowizualnego w kinach;
22

  2)   stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu egzemplarzy utworów audiowizualnych i 
ich publicznego odtwarzania;
  3)   stosownego wynagrodzenia z tytułu nadawania utworu w telewizji lub poprzez inne 
środki publicznego udostępniania utworów;
  4)   stosownego   wynagrodzenia   z   tytułu   reprodukowania   utworu   audiowizualnego   na 
egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego.
3.   (5)  Korzystający z utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o którym 
mowa   w   ust.   21,   za   pośrednictwem   właściwej   organizacji   zbiorowego   zarządzania 
prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
4. Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego 
za   granicą   lub   zagranicznego   utworu   audiowizualnego   w   Rzeczypospolitej   Polskiej 
może być ustalone ryczałtowo.
Art. 71. Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać 
tłumaczeń na różne wersje językowe.
Art. 72. Twórca   utworu   zamówionego   do   utworu   audiowizualnego   może,   po 
upływie pięciu lat od przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie 
tego utworu w innym utworze audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do 
rozpowszechnienia utworu audiowizualnego z jego utworem. Strony mogą skrócić ten 
termin.
Art. 73. Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku 
do ostatecznej wersji utworu audiowizualnego.
Rozdział 7 
Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych
Art. 74. 1. Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile 
przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
2. Ochrona   przyznana   programowi   komputerowemu   obejmuje   wszystkie   formy 
jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu 
komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
3. Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika 
w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile 
umowa nie stanowi inaczej.
4. Autorskie   prawa   majątkowe   do   programu   komputerowego,   z   zastrzeżeniem 
przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
23

  1)   trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w 
części   jakimikolwiek   środkami   i   w   jakiejkolwiek   formie;   w   zakresie,   w   którym   dla 
wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu 
komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody 
uprawnionego;
  2)   tłumaczenia,   przystosowywania,   zmiany   układu   lub   jakichkolwiek   innych   zmian   w 
programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
  3)   rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego 
kopii.
Art. 75. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 
4 pkt 1 i 2 nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z 
programu   komputerowego  zgodnie   z   jego   przeznaczeniem,  w   tym   do   poprawiania 
błędów przez osobę, która legalnie weszła w jego posiadanie.
2. Nie wymaga zezwolenia uprawnionego:
  1)   sporządzenie  kopii  zapasowej,  jeżeli   jest  to   niezbędne  do  korzystania  z  programu 
komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana 
równocześnie z programem komputerowym;
  2)   obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu 
poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza 
programu  komputerowego,  jeżeli,  będąc do  tych czynności  upoważniona, dokonuje 
ona   tego   w   trakcie   wprowadzania,   wyświetlania,   stosowania,   przekazywania   lub 
przechowywania programu komputerowego;
  3)   zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2, 
jeżeli   jest   to   niezbędne   do   uzyskania   informacji   koniecznych   do   osiągnięcia 
współdziałania   niezależnie   stworzonego   programu   komputerowego   z   innymi 
programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
a)  czynności   te   dokonywane   są   przez   licencjobiorcę   lub   inną   osobę   uprawnioną   do 
korzystania   z   egzemplarza   programu   komputerowego   bądź   przez   inną   osobę 
działającą na ich rzecz,
b)  informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne 
dla osób, o których mowa pod lit. a,
c)  czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które 
są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być:
  1)   wykorzystane   do   innych   celów   niż   osiągnięcie   współdziałania   niezależnie 
stworzonego programu komputerowego;
  2)   przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania 
niezależnie stworzonego programu komputerowego;
24

  3)   wykorzystane   do   rozwijania,   wytwarzania   lub   wprowadzania   do   obrotu   programu 
komputerowego   o   istotnie   podobnej   formie   wyrażenia   lub   do   innych   czynności 
naruszających prawa autorskie.
Art. 76. Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.
Art. 77. Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3­5, 
art. 20, art. 23, art. 231, art. 27, art. 28, art. 30, art. 331­335, art. 49 ust. 2, art. 56, art. 60 
i art. 62.
Art. 771. Uprawniony   może   domagać   się   od   użytkownika   programu 
komputerowego zniszczenia posiadanych przez niego środków technicznych (w tym 
programów   komputerowych),   których   jedynym   przeznaczeniem   jest   ułatwianie 
niedozwolonego usuwania lub obchodzenia technicznych zabezpieczeń programu.
Art. 772. Ochrona   przyznana   bazom   danych   spełniającym   cechy   utworu   nie 
obejmuje   programów   komputerowych   używanych   do   sporządzenia   lub   obsługi   baz 
danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.
Rozdział 8 
Ochrona autorskich praw osobistych
Art. 78. 1. Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym 
działaniem, może żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia 
może także żądać, aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności 
potrzebnych   do   usunięcia   jego   skutków,   w   szczególności   aby   złożyła   publiczne 
oświadczenie o odpowiedniej treści i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd 
może   przyznać   twórcy   odpowiednią   sumę   pieniężną   tytułem   zadośćuczynienia   za 
doznaną   krzywdę   lub   ­   na   żądanie   twórcy   ­   zobowiązać   sprawcę,   aby   uiścił 
odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.
2. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę 
autorskich   praw   osobistych   zmarłego   może   wystąpić   małżonek,   a   w   jego   braku 
kolejno: zstępni, rodzicerodzeństwo, zstępni rodzeństwa.
3. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są uprawnione 
w tej samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.
4. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2, 
może   również   wystąpić   stowarzyszenie   twórców   właściwe   ze   względu   na   rodzaj 

25

twórczości lub organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami 
pokrewnymi, która zarządzała prawami autorskimi zmarłego twórcy.
Rozdział 9 
Ochrona autorskich praw majątkowych
Art. 79.  (6) 1. Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, 
może żądać od osoby, która naruszyła te prawa:
  1)   zaniechania naruszania;
  2)   usunięcia skutków naruszenia;
  3)   naprawienia wyrządzonej szkody:
a)  na zasadach ogólnych albo
b)  poprzez   zapłatę   sumy   pieniężnej   w   wysokości   odpowiadającej   dwukrotności,   a   w 
przypadku gdy naruszenie jest zawinione ­ trzykrotności stosownego wynagrodzenia, 
które   w   chwili   jego   dochodzenia   byłoby   należne   tytułem   udzielenia   przez 
uprawnionego zgody na korzystanie z utworu;
  4)   wydania uzyskanych korzyści.
2. Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać:
  1)   jednokrotnego   albo   wielokrotnego   ogłoszenia   w   prasie   oświadczenia   odpowiedniej 
treści   i   w   odpowiedniej   formie   lub   podania   do   publicznej   wiadomości   części   albo 
całości orzeczenia sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie 
określonym przez sąd;
  2)   zapłaty przez osobę, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, odpowiedniej sumy 
pieniężnej,   nie   niższej   niż   dwukrotna   wysokość   uprawdopodobnionych   korzyści 
odniesionych przez sprawcę z dokonanego naruszenia, na rzecz Funduszu, o którym 
mowa   w   art.   111,   gdy   naruszenie   jest   zawinione   i   zostało   dokonane   w   ramach 
działalności gospodarczej wykonywanej w cudzym albo we własnym imieniu, choćby 
na cudzy rachunek.
3. Sąd może nakazać osobie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej 
wniosek i  za zgodą  uprawnionego, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, 
zapłatę   stosownej   sumy   pieniężnej   na   rzecz   uprawnionego,   jeżeli   zaniechanie 
naruszania   lub   usunięcie   skutków   naruszenia   byłoby   dla   osoby   naruszającej 
niewspółmiernie dotkliwe.
4. Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego 
o bezprawnie wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach użytych do ich 
wytworzenia,   w   szczególności   może   orzec   o   ich   wycofaniu   z   obrotu,   przyznaniu 
uprawnionemu na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd 
uwzględnia wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.
26

5. Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością 
osoby, która naruszyła autorskie prawa majątkowe.
6. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia 
technicznych   zabezpieczeń   przed   dostępem,   zwielokrotnianiem   lub 
rozpowszechnianiem utworu, jeżeli działania te mają na celu bezprawne korzystanie z 
utworu.
7. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany 
bez   upoważnienia   jakichkolwiek   elektronicznych   informacji   na   temat   zarządzania 
prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, a także świadomego rozpowszechniania 
utworów z bezprawnie usuniętymi lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.
Art. 80.   (7) 1. Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie autorskich praw 
majątkowych miejsca, w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje 
się jego majątek, także przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie później niż w 
terminie 3 dni od dnia złożenia w sądzie, wniosek mającego w tym interes prawny:
  1)   o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;
  2)   o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i 
udostępnienia określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o 
których mowa w art. 79 ust. 1;
  3)   o   zobowiązanie   innej   niż   naruszający   osoby   do   udzielenia   informacji,   które   mają 
znaczenie   dla   roszczeń,   określonych   w   art.   79   ust.   1,   o   pochodzeniu,   sieciach 
dystrybucji, ilości i cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa majątkowe, 
jeżeli:
a)  stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa majątkowe, lub
b)  stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających autorskie prawa majątkowe, lub
c)  stwierdzono,  że   świadczy  ona   usługi   wykorzystywane   w   działaniach   naruszających 
autorskie prawa majątkowe, lub
d)  została   przez   osobę   określoną   w   lit.   a,   b   lub   c   wskazana   jako   uczestnicząca   w 
produkcji, wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających 
autorskie prawa majątkowe,
a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub 
innej korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów 
będących w dobrej wierze.
2. Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, 
zapewnia   zachowanie   tajemnicy   przedsiębiorcy   i   innych   tajemnic   ustawowo 
chronionych.
3. Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto 
według przepisów  Kodeksu postępowania cywilnego  mógłby jako świadek odmówić 
zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.
27

4. W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o 
zabezpieczeniu dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.
5. Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd 
rozpoznaje w terminie 7 dni.
6. Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio  art. 733,  art. 742  i  art. 
744­746 Kodeksu postępowania cywilnego.
Rozdział 10 
Ochrona wizerunku, adresata korespondencji i tajemnicy źródeł informacji
Art. 81. 1. Rozpowszechnianie   wizerunku   wymaga   zezwolenia   osoby   na   nim 
przedstawionej.   W   braku   wyraźnego   zastrzeżenia   zezwolenie   nie   jest   wymagane, 
jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.
2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
  1)   osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez 
nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych;
  2)   osoby   stanowiącej   jedynie   szczegół   całości   takiej   jak   zgromadzenie,   krajobraz
publiczna impreza.
Art. 82. Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej 
woli,   rozpowszechnianie   korespondencji,   w   okresie   dwudziestu   lat   od   jej   śmierci, 
wymaga   zezwolenia   małżonka,   a   w   jego   braku   kolejno   zstępnych,   rodziców   lub 
rodzeństwa.
Art. 83. Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim 
przedstawionej oraz rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia 
osoby, do której została skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1; 
roszczeń tych nie można dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.
Art. 84. 1. Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek 
zachowania   w   tajemnicy   źródeł   informacji   wykorzystanych   w   utworze   oraz 
nieujawniania związanych z tym dokumentów.
2. Ujawnienie   tajemnicy   jest   dozwolone   za   zgodą   osoby,   która   powierzyła 
tajemnicę, lub na podstawie postanowienia właściwego sądu.
Rozdział 11 
Prawa pokrewne
28

Oddział 1
Prawa do artystycznych wykonań
Art. 85. 1. Każde   artystyczne   wykonanie   utworu   lub   dzieła   sztuki   ludowej 
pozostaje   pod   ochroną   niezależnie   od   jego   wartości,   przeznaczenia   i   sposobu 
wyrażenia.
2. Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania 
aktorów,  recytatorów,  dyrygentów,  instrumentalistów,  wokalistów,  tancerzy  i   mimów 
oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
Art. 86. 1. Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami 
ustawy, wyłączne prawo do:
  1)   ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:
a)  wskazywania  go   jako   wykonawcy,  z  wyłączeniem  przypadków,  gdy  pominięcie  jest 
zwyczajowo przyjęte,
b)  decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości 
albo posłużenia się pseudonimem,
c)  sprzeciwiania   się   jakimkolwiek   wypaczeniom,   przeinaczeniom   i   innym   zmianom 
wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
  2)   korzystania   z   artystycznego   wykonania   i   rozporządzania   prawami   do   niego   na 
następujących polach eksploatacji:
a)  w zakresie utrwalania i zwielokrotniania ­ wytwarzania określoną techniką egzemplarzy 
artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,
b)  w   zakresie   obrotu   egzemplarzami,   na   których   artystyczne   wykonanie   utrwalono   ­ 
wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,
c)  w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w 
lit. b) ­ nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za 
pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania 
utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego 
dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
2. Artyście   wykonawcy   służy   prawo   do   wynagrodzenia   za   korzystanie   z 
artystycznego   wykonania   lub   za   rozporządzanie   prawami   do   takiego   wykonania 
określone w umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
3. W   przypadku   nadawania,   reemitowania   lub   odtwarzania   artystycznego 
wykonania za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy 
przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

29

Art. 87. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z 
producentem   utworu   audiowizualnego   umowy   o   współudział   w   realizacji   utworu 
audiowizualnego  przenosi  na   producenta   prawa  do   rozporządzania  i   korzystania   z 
wykonania, w ramach tego utworu audiowizualnego, na wszystkich znanych w chwili 
zawarcia umowy polach eksploatacji.
Art. 88. Prawo   artysty   wykonawcy   nie   narusza   prawa   autorskiego   do 
wykonywanego utworu.
Art. 89. Prawo,  o   którym  mowa  w   art.   86   ust.   1   pkt  2   oraz  ust.   2,   wygasa  z 
upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym artystyczne wykonanie 
ustalono. Jeżeli jednak w tym czasie nastąpiła publikacja utrwalenia tego wykonania 
lub jego publiczne odtworzenie, okres ochrony liczy się od tych zdarzeń, a gdy miały 
miejsce obydwa ­ od tego z nich, które miało miejsce wcześniej.
Art. 90. Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które:
  1)   dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej lub
1   (8)
  1 )     dokonane zostały przez obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub 
państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) ­ stron 
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub
  2)   zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
  3)   zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
  4)   są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona 
wynika z tych umów.
Art. 91. Domniemywa   się,   że   kierownik   zespołu   jest   umocowany   do 
reprezentowania   praw   do   zespołowego   artystycznego   wykonania.   Domniemanie   to 
stosuje się odpowiednio do części artystycznego wykonania mających samodzielne 
znaczenie.
Art. 92. Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8­10, 12, 
18, 21, 211, 41­45, 47­49, 52­55, 57­59, 62­68, 71 i 78.
Art. 93. Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy 
art. 15a oraz art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Oddział 2

30

Prawa do fonogramów i wideogramów
Art. 94. 1. Fonogramem jest pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej wykonania 
utworu albo innych zjawisk akustycznych.
2. Wideogramem   jest   pierwsze   utrwalenie   sekwencji   ruchomych   obrazów,   z 
dźwiękiem lub bez, niezależnie od tego, czy stanowi ono utwór audiowizualny.
3. Domniemywa się, że producentem fonogramu lub wideogramu jest osoba, pod 
której nazwiskiem lub firmą (nazwą) fonogram lub wideogram został po raz pierwszy 
sporządzony.
4. Bez   uszczerbku   dla   praw   twórców   lub   artystów   wykonawców,  producentowi 
fonogramu   lub   wideogramu   przysługuje   wyłączne   prawo   do   rozporządzania   i 
korzystania z fonogramu lub wideogramu w zakresie:
  1)   zwielokrotniania określoną techniką;
  2)   wprowadzenia do obrotu;
  3)   najmu oraz użyczania egzemplarzy;
  4)   publicznego udostępniania fonogramu lub wideogramu w taki sposób, aby każdy mógł 
mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
5. W   przypadku  nadawania,  reemitowania   lub   odtwarzania  wprowadzonego  do 
obrotu fonogramu lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego 
wynagrodzenia.
Art. 95.   (9)  Prawo,   o   którym   mowa   w   art.   94   ust.   4   i   5,   wygasa   z   upływem 
pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym fonogram lub wideogram został 
sporządzony.
2. Jeżeli   w   okresie,   o   którym   mowa   w   ust.   1,   fonogram  został   opublikowany, 
prawo,  o   którym  mowa  w  art.  94  ust.  4   i   5,  wygasa  z  upływem  pięćdziesięciu  lat 
następujących po roku, w którym fonogram został opublikowany.
3. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram nie został opublikowany i 
jeżeli w tym okresie został rozpowszechniony, prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 
5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym fonogram 
został rozpowszechniony.
4. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, wideogram został opublikowany lub 
rozpowszechniony, prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem 
pięćdziesięciu   lat   następujących  po  roku,   w   którym  miało   miejsce  pierwsze  z   tych 
zdarzeń.
Art. 951. 1. Do fonogramów stosuje się odpowiednio przepis art. 21 ust. 1, chyba 
że nadawanie odbywa się na podstawie umowy z uprawnionym.
2. Do fonogramów i wideogramów stosuje się odpowiednio przepisy art. 211.
31

Art. 96. Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów:
  1)   których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania 
lub siedzibę, lub
1
1 )  których producent ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce 
zamieszkania lub siedzibę, lub
  2)   które są chronione na podstawie  umów  międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich 
ochrona wynika z tych umów.
Oddział 3
Prawa do nadań programów
Art. 97. Bez uszczerbku dla praw twórców, artystów wykonawców, producentów 
fonogramów i wideogramów, organizacji radiowej lub telewizyjnej przysługuje wyłączne 
prawo do rozporządzania i korzystania ze swoich nadań programów w zakresie:
  1)   utrwalania;
  2)   zwielokrotniania określoną techniką;
  3)   nadawania przez inną organizację radiową lub telewizyjną;
  4)   reemitowania;
  5)   wprowadzania do obrotu ich utrwaleń;
  6)   odtwarzania w miejscach dostępnych za opłatą wstępu;
  7)   udostępniania ich utrwaleń w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w 
miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
Art. 98. Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat 
następujących po roku pierwszego nadania programu.
Art. 99. Przepisy ustawy stosuje się do nadań programów:
  1)   organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej lub
  2)   organizacji   radiowej   i   telewizyjnej,   która   ma   siedzibę   na   terytorium   Europejskiego 
Obszaru Gospodarczego;
  3)   które są chronione na podstawie  umów  międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich 
ochrona wynika z tych umów.
Oddział 31
Prawa do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych
32

Art. 991. Wydawcy, który jako pierwszy w sposób zgodny z prawem opublikował 
lub w inny sposób rozpowszechnił utwór,  którego czas ochrony już  wygasł, a jego 
egzemplarze nie były jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje wyłączne prawo do 
rozporządzania tym utworem i korzystania z niego na wszystkich polach eksploatacji 
przez okres dwudziestu pięciu lat od daty pierwszej publikacji lub rozpowszechnienia.
Art. 992. Temu,   kto   po   upływie   czasu   ochrony   prawa   autorskiego   do   utworu 
przygotował  jego  wydanie  krytyczne lub  naukowe,  niebędące utworem,  przysługuje 
wyłączne prawo do rozporządzania takim wydaniem i korzystania z niego w zakresie, o 
którym mowa w art. 50 pkt 1 i 2, przez okres trzydziestu lat od daty publikacji.
Art. 993. Przepisy art. 991 i art. 992 stosuje się odpowiednio do utworów i tekstów, 
które ze względu na czas ich powstania lub charakter nigdy nie były objęte ochroną 
prawa autorskiego.
Art. 994. Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o którym mowa w art. 991 i w art. 992, 
stosuje się odpowiednio przepisy art. 37 i art. 39.
Art. 995. 1. Przepisy ustawy stosuje się do pierwszych wydań:
  1)   których wydawca ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania 
lub siedzibę lub
  2)   których wydawca ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce 
zamieszkania lub siedzibę, lub
  3)   które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich 
ochrona wynika z tych umów.
2. Przepisy ustawy stosuje się do wydań naukowych i krytycznych, które:
  1)   zostały dokonane przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej lub
  2)   zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
  3)   zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
  4)   są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona 
wynika z tych umów.
Oddział 4
Postanowienia wspólne dotyczące praw pokrewnych

33

Art. 100. Wykonywanie   praw   do   artystycznych   wykonań,   fonogramów, 
wideogramów, nadań programów, a także pierwszych wydań oraz wydań naukowych i 
krytycznych, podlega odpowiednio ograniczeniom wynikającym z przepisów art. 23­35.
Art. 101.   (10)  Do   artystycznych   wykonań,   fonogramów,   wideogramów,   nadań 
programów,   pierwszych   wydań   oraz   wydań   naukowych   i   krytycznych   stosuje   się 
odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4, art. 6, art. 61, art. 8 ust. 2, art. 22, art. 39, art. 51, 
art. 79 i art. 80.
Art. 102. 1. Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, 
poza   oznaczeniami   dotyczącymi   autorstwa   i   artystycznego   wykonawstwa,   tytułami 
utworów   oraz   datą   sporządzenia,   nazwisko   lub   firmę   (nazwę)   producenta   oraz,   w 
wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji radiowej lub telewizyjnej.
2. Domniemywa się, że egzemplarze niespełniające wymogów określonych w ust. 
1 zostały sporządzone bezprawnie.
Art. 103. Spory   dotyczące   praw   pokrewnych   należą   do   właściwości   sądów 
okręgowych.
Rozdział 12 
Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami 
pokrewnymi
Art. 104. 1. Organizacjami   zbiorowego   zarządzania   prawami   autorskimi   lub 
prawami   pokrewnymi,   zwanymi   dalej   "organizacjami   zbiorowego   zarządzania",   w 
rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia zrzeszające twórców, artystów wykonawców, 
producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne, których statutowym zadaniem jest 
zbiorowe   zarządzanie   i   ochrona   powierzonych   im   praw   autorskich   lub   praw 
pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy.
2. Do   organizacji,   o   których   mowa   w   ust.   1,   stosuje   się  przepisy  prawa   o 
stowarzyszeniach, z tym że:
  1)   członkiem organizacji może być również osoba prawna;
  2)   podjęcie   przez   organizacje   działalności   określonej   w   ustawie   wymaga   zezwolenia 
ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;
  3)   nadzór   nad   organizacjami   sprawuje   minister   właściwy   do   spraw   kultury   i   ochrony 
dziedzictwa narodowego.

34

3. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udziela 
zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, organizacjom dającym rękojmię należytego 
zarządzania powierzonymi prawami.
4. W   przypadku   stwierdzenia   naruszenia   zakresu   udzielonego   zezwolenia, 
minister   właściwy   do   spraw   kultury   i   ochrony   dziedzictwa   narodowego   wzywa 
organizację   do   usunięcia   naruszenia   w   wyznaczonym   terminie   z   zagrożeniem 
cofnięcia zezwolenia.
5. Zezwolenie,   o   którym   mowa   w   ust.   2   pkt   2,   może   być   cofnięte,   jeżeli 
organizacja:
  1)   nie   wykonuje   należycie   obowiązków   w   zakresie   zarządzania   powierzonymi   jej 
prawami autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony;
  2)   narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia.
6. Decyzja   ministra   właściwego   do   spraw   kultury   i   ochrony   dziedzictwa 
narodowego o udzieleniu lub o cofnięciu zezwolenia na podjęcie wykonywania przez 
organizacje   zbiorowego   zarządzania   uprawnień   określonych   w   ust.   1   podlega 
ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
Art. 105. 1. Domniemywa   się,   że   organizacja   zbiorowego   zarządzania   jest 
uprawniona   do   zarządzania   i   ochrony   w   odniesieniu   do   pól   eksploatacji   objętych 
zbiorowym   zarządzaniem   oraz   że   ma   legitymację   procesową   w   tym   zakresie.   Na 
domniemanie to nie można się powołać, gdy do tego samego utworu lub artystycznego 
wykonania rości sobie tytuł więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania.
2. W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może się 
domagać   udzielenia   informacji   oraz   udostępnienia   dokumentów   niezbędnych   do 
określenia wysokości dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.
Art. 106. 1. Organizacja   zbiorowego   zarządzania   jest   obowiązana   do 
jednakowego traktowania praw swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie 
reprezentowanych w zakresie zarządzania tymi prawami lub dochodzenia ich ochrony.
2. Organizacja   zbiorowego   zarządzania   nie   może,   bez   ważnych   powodów
odmówić   zgody  na   korzystanie  z   utworów  lub   artystycznych  wykonań  w  granicach 
wykonywanego przez siebie zarządu.
3. Organizacja   zbiorowego   zarządzania   nie   może,   bez   ważnych   powodów, 
odmówić   podjęcia   zarządzania   prawem   autorskim   lub   prawem   pokrewnym. 
Zarządzanie to wykonuje zgodnie ze swoim statutem.
Art. 107. Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja 
zbiorowego zarządzania, organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest organizacja, 
do której należy twórca lub artysta wykonawca, a gdy twórca lub artysta wykonawca 
35

nie   należy  do   żadnej  organizacji  albo   nie   ujawnił   swojego  autorstwa  ­   organizacja 
wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego, o której mowa w art. 108 ust. 1.
Art. 108. 1. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego 
powołuje   Komisję   Prawa   Autorskiego,   zwaną   dalej   "Komisją",   składającą   się   z 
czterdziestu arbitrów powoływanych w odpowiedniej proporcji spośród kandydatów, o 
których mowa w ust. 2.
2. Kandydatów   na   członków   Komisji   przedstawiają   organizacje   zbiorowego 
zarządzania,   stowarzyszenia   twórców,   artystów   wykonawców,   producentów, 
organizacje zrzeszające podmioty zajmujące się zawodowo korzystaniem z utworów 
oraz   organizacje   radiowe   i   telewizyjne,   w   terminie   wyznaczonym   przez   ministra 
właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Informację o terminie 
ogłasza się w drukowanych dziennikach prasowych.
3.  (11) (utracił moc).
4. Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 3, stosuje 
się   odpowiednio   przepisy  Kodeksu   postępowania   administracyjnego.   Od   orzeczeń 
Komisji  wydanych  w   tym   trybie   służy   odwołanie  do   ministra   właściwego   do   spraw 
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
5. Komisja w składzie trzyosobowym wyznaczonym z grona arbitrów po jednym 
przez każdą ze stron oraz superarbitra wybranego przez tak wyznaczonych arbitrów 
rozstrzyga spory dotyczące stosowania tabel, o których mowa w ust. 3, oraz spory 
związane z zawarciem umowy, o której mowa w art. 211 ust. 1. Jeżeli jedna ze stron 
nie wyznaczy arbitra albo arbitrzy nie wyznaczą superarbitra, zostaną oni wyznaczeni 
przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
6. Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 5, stosuje 
się   odpowiednio   przepisy  Kodeksu   postępowania   cywilnego  o   postępowaniu  przed 
sądem polubownym.
7. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia Komisji, o którym mowa w ust. 5, może 
w   terminie   14   dni   od   dnia   doręczenia   rozstrzygnięcia   wnieść   powództwo   do 
właściwego sądu okręgowego.
8. Arbitrom za udział w posiedzeniach Komisji przysługuje wynagrodzenie.
9. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, 
w   drodze   rozporządzenia,   szczegółowe   zasady   i   tryb   działania   Komisji,   wysokość 
wynagrodzenia,   o   którym  mowa   w   ust.   8,   wysokość   opłat   za   postępowanie   przed 
Komisją oraz zasady ich wnoszenia.
Art. 109. Postanowienia umowne mniej korzystne dla twórców, niż wynikałoby to 
z   tabel,   o   których   mowa   w   art.   108   ust.   3,   są   nieważne,   a   ich   miejsce   zajmują 
odpowiednie postanowienia tych tabel.
36

Art. 110. Wysokość   wynagrodzeń   dochodzonych   w   zakresie   zbiorowego 
zarządzania   przez   organizacje   zbiorowego   zarządzania   powinna   uwzględniać 
wysokość wpływów osiąganych z korzystania z utworów i artystycznych wykonań, a 
także charakter i zakres korzystania z tych utworów i wykonań artystycznych.
akty wykonawcze z dzienników urzędowych
Rozdział 121 
Kontrola produkcji nośników optycznych
Art. 1101. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego 
sprawuje   kontrolę   w   zakresie   produkcji   i   zwielokrotniania   nośników   optycznych,   w 
szczególności w celu zapewnienia ich zgodności z udzielonymi przez uprawnionych, 
na podstawie niniejszej ustawy, upoważnieniami.
Art. 1102. Przedsiębiorca   prowadzący   działalność   gospodarczą   w   zakresie,   o 
którym mowa w art. 1101, jest obowiązany do stosowania kodów indentyfikacyjnych we 
wszystkich   urządzeniach   i   ich   elementach,   podczas   procesu

Podobne prace

Do góry