Ocena brak

Ustawa o cytowaniu

Autor /Donat Dodano /17.11.2011

Prywatne zbiory prawa, kompendia nie rozwiązywały trudności, przed którymi stawała praktyka sądowa okresu dominatu. Treść pism jurystów klasycznych stanowiła prawo obowiązujące i mogła znaleźć zastosowanie w procesie. Trudności rosły wtedy, gdy strony powoływały się na sprzeczne ze sobą poglądy prawników. Problemom tym usiłowała zaradzić konstytucja raweńska Walentyniana III z 426r. n.e., czyli ustawa o cytowaniu. Konstytucja przyznaje w praktyce sądowej moc obowiązującą pismom tylko 5 prawników.

Ci wyróżnieni prawnicy to: Gaius, Ulpian, Modestyn, Papinian, Paulus. Jeżeli opinie wyróżnionych prawników były zgodne, wiązały sędziego, przy różnicy zdań musiał iść za zdaniem większości. W przypadku równości głosów przeważał pogląd najważniejszego prawnika, tj. Papiniana. Ustawa o cytowaniu nie rozwiązywała w zupełności problemu niestabilności prawa. Rozwiązaniem skutecznym miała być dopiero kodyfikacja Justyniana.

Podobne prace

Do góry