Ocena brak

Ustanie małżeństwa

Autor /Klaudiusz Dodano /18.11.2011

Mimo, ze Rzymianie traktowali małżeństwo jako związek trwały, to jednak była możliwość jego rozwiązania.

Najważniejszą i najbardziej naturalną przyczyną rozwiązania małżeństwa była śmierć jednego z małżonków. Poza tym związek wygasał przy długotrwałym zaginięciu jednego z małżonków (np. 5 lat w prawie poklasycznym). Rozpad małżeństwa powodowało również capitis deminutio maximautrata wolności (iustum matrimonium -> contubernium) oraz capitis deminutio media – utrata obywatelstwa i conubium (iustum matrimonium -> matrimonium iuris gentium).

Z woli stron kres małżeństwu kładł rozpad affectio maritalis (woli pozostania w związku mającym charakter małżeństwa) jako niezbędnego wymogu jego istnienia. Rozpad taki następował w wyniku rozwodu. Była to czynność prywatna. Istniały dwa rodzaje rozwodów: divortiumrozejście się za porozumieniem obu małżonków; repudiumjednostronne odtrącenie drugiego małżonka. Przy repudium w małżeństwie cum manu uprawnienie to miał tylko mąż, w sine manu – obydwie strony były uprawnione.

Formą takiego odtrącenia (przy repudium) było:

a) oświadczenie woli przesłane drugiej stronie przez posłańca;

b) w prawie poklasycznym – przez list rozwodowy (libellus repudii).

Zerwać związek małżeński mógł również zwierzchnik familijny jednego z małżonków (przede wszystkim w małżeństwie sine manu).

Jeżeli dokonano rozwodu, a związek był związkiem cum manu, kobieta mogła żądać od byłego męża zniesienia manus. Dokonywało się to przez osobny akt prawny: confarreatio -> difarreatio; coëmptio i usus -> remancipatio.

Podobne prace

Do góry