Ocena brak

US NAVY - marynarka wojenna Stanów Zjed­noczonych

Autor /wawel Dodano /02.03.2011

Trzonem amerykańskiej marynarki wojennej w 1939 r. było 15 pancer­ników, 5 lotniskowców, 18 krążow­ników ciężkich, 19 krążowników lekkich; ogółem siły morskie dys­ponowały 372 okrętami bojowymi o łącznej wyporności 1 227 290 t, wśród których było wiele jednostek starych. Okręty wybudowane w okresie międzywojennym były lepiej uzbrojone, opancerzone i dys­ponowały większym zasięgiem niż okręty europejskich potęg mor­skich. W szeregach marynarki słu­żyło 110 tys. marynarzy, w rezerwie było 53 600 żołnierzy; piechota morska liczyła 17 500 żołnierzy.

Lotnictwo morskie dysponowało ok. 3 tys. samolotów, wśród których były samoloty specjalnie przystoso­wane do startów z lotniskowców (np. Douglas *Devastator), a stan liczebny personelu wynosił 10 926 pilotów i osób z obsługi technicz­nej. Plany rozbudowy marynarki wynikające z uchwalonej w lipcu 1940 r. tzw. ustawy marynarki dwóch oceanów (Two Oceans Navy Bill) przewidywały wybudowanie 7 pancerników, 18 lotniskowców, 27 krążowników, 115 niszczycieli i 42 okrętów podwodnych o łącznej wy­porności 1 350 000 t; wkrótce po przystąpieniu Stanów Zjednoczo­nych do wojny plany te zostały zwiększone.

Głównym teatrem działań marynarki Stanów Zjednoczonych był Pacyfik. Straty, jakie Flota Pacyfiku poniosła w wyniku japońskiego ataku na *Pe-arl Harbor 7 grudnia 1941 r., przej­ściowo ograniczyły siłę marynarki Stanów Zjednoczonych, jednakże nie wyeliminowały jej z dalszej walki. Z 8 uszkodzonych pancerników tylko dwa nie nadawały się do remontu, re­szta w 1942 i 1943 r. powróciła na morze, silniej uzbrojona i lepiej wypo­sażona; ponadto ocalały najcenniejsze jednostki - lotniskowce, które w chwili ataku były daleko od portu. Marynarka wojenna Stanów Zjedno­czonych zaczęła w połowie 1942 r. odzyskiwać przewagę na Pacyfiku po bitwach na Morzu *Koralowym i o *Midway; źródłem jej siły były możliwości przemysłu stoczniowego zdolnego dostarczyć w 1942 r. 21 lot­niskowców różnych typów, w 1943 r. - 36, w 1944 r. - 44 lotniskowce.

Na innych teatrach działań mary­narka odgrywała mniej decydują­cą, ale ważną rolę. Blisko współ­pracując z brytyjską marynarką wojenną (*Royal Navy), chroniła atlantyckie linie żeglugowe i eskor­towała konwoje dowożące do Wiel­kiej Brytanii i Związku Radzieckie­go miliony ton materiałów wojen­nych (*Lend-Lease). W 1942 r. utworzono VIII Flotę z zadaniem przeprowadzenia inwazji na Afrykę Północną (*„Torch"); XII Flota do­konała inwazji na północną Fran­cję. Stan liczebny personelu wzrósł z 486 226 osób w grudniu 1941 r. do 4 064 445 w sierpniu 1945 r. (łącznie z piechotą morską i od­działami ochrony wybrzeża). W czasie działań wojennych mary­narka amerykańska straciła 2 pan­cerniki, 7 lotniskowców, 6 lotni­skowców eskortowych, 6 krą­żowników ciężkich, 4 lekkie,5 krążowników minowych i stawia-czy min, 81 niszczycieli, 12 eskor-towców i 54 okręty podwodne.

Piechota morska będąca integralną częścią marynarki wojennej podlega­ła administracyjnemu zarządowi I Marinę Amphibious Corps (IMAĆ) utworzonemu w październiku 1942 r.; organ ten zajmował się planowaniem operacji desantowych, ale nie dowo­dził jednostkami na polu walki. Szko­leniem zajmował się początkowo V Amphibious Corps (VAC), jednak­że od końca 1942 r. przejął bezpośre­dnie dowodzenie operacjami z udzia­łem amfibii. We wrześniu 1944 r. utworzono główne dowództwo Fleet Marinę Force, Pacific (dowódca gen. Holland Smith), które kierowało wszystkimi działaniami piechoty morskiej.

W 1945 r. Marinę Corps li­czyły 485 833 żołnierzy, z których 125 tys. (w tym 10 412 pilotów) słu­żyło w lotnictwie piechoty morskiej. Szczególne znaczenie lotnictwa ma­rynarki wojennej w wojnie na Pacyfi­ku spowodowało jego szybką rozbu­dowę: od lipca 1940 r. do września 1945 r. lotnistwo morskie otrzymało ok. 50 tys. samolotów, a liczebność personelu wzrosła do 437 524 osób.

Podobne prace

Do góry