Ocena brak

Urazowe zwichnięcie rzepki

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Do urazowego zwichnięcia może dojść z powodu urazu bezpośredniego (np. kopnięcie w przyśrodkową część rzepki), a także przy wewnętrznej rotacji uda względem goleni (stopa oparta na podłożu), z jednoczesnym koślawieniem i silnym skurczem mięśnia czworogłowego. W tym drugim przypadku, nawet po pierwszym epizodzie zwichnięcia, możemy podejrzewać pewne zaburzenie w obrębie stawu kolanowego

0    charakterze dysplazji. Mechanizm zwichnięcia zwykle daje się ustalić na podstawie wywiadu. Rzepka w ponad 90% ulega zwichnięciu do boku. Możliwe jest jednak zwichnięcie rzepki do przyśrodka, ku górze, a nawet ku dołowi z wkleszczeniem jej do szczeliny stawu udowo-piszczelowego.

Objawy kliniczne. W badaniu ortopedycznym stwierdza się obrzęk i najczęściej krwiak stawu kolanowego. Przemieszczenie rzepki występuje jedynie w przypadkach braku samoistnej repozycji. Palpacyj-na tkliwość troczków przyśrodkowych rzepki potwierdza podejrzenie bocznego zwichnięcia rzepki.

Test obronny (apprehension test) z reguły jest dodatni. Zakres ruchów kolana jest wyraźnie ograniczony z powodu bólu. Trzeba wykonać porównawcze badanie drugiego stawu, ze szczególnym uwzględnieniem położenia i toru ruchu rzepki.

Badania dodatkowe. Rutynowe rtg stawu kolanowego a-p i boczne należy uzupełnić radiogramem osiowym rzepki w projekcji Merchanla. Poza nieprawidłową lokalizacją rzepki względem kłykci kości udowej można się spodziewać współistniejących złamań chrzęstno-kostnych.

Leczenie. Obecność krwiaka w stawie kolanowym nakazuje wykonanie artroskopii. Pozwala to na ocenę chrząstki w obrębie stawu rzepkowo-udowego

1    podjęcie decyzji co do leczenia ewentualnych złamań chrzęstnych lub chrzęstno-kostnych, spowodowanych zwichnięciem rzepki. W niektórych przypadkach możliwa jest artroskopowa naprawa zerwanych troczków przyśrodkowych rzepki.

Brak krwiaka w stawie przy braku cech ewidentnej wiotkości stawu (badamy drugie kolano i szukamy cech wiotkości uogólnionej) stawia znak zapytania przy diagnozie zwichnięcia rzepki.

Przy pierwszym epizodzie zwichnięcia, braku uszkodzeń chrząstki stawowej i braku ewidentnych cech anatomicznych sprzyjających ponownym zwichnięciom leczenie zachowawcze wydaje się wystarczające. Unieruchomienie w ortezie lub opatrunku gipsowym w wyproście stosuje się przez około 4 tygodnie. Wcześnie rozpoczyna się ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy, a zwłaszcza jego głowę przyśrodkową.

Obecność fragmentu chrzęstno-kostnego o rozmiarach usprawiedliwiających jego stabilizację stanowi wskazanie do artrotomii i następnie naprawy rozerwanych przyśrodkowych troczków rzepki. Postępowanie pooperacyjne jest podobne do leczenia zachowawczego zwichnięcia rzepki. Cennym uzupełnie-mtmlactaowczago \ub pooperacyjnego są ćwiczenia propriocepcyjne oraz stosowanie ortezy z pelotą stabilizującą rzepkę, zwłaszcza od strony zwichnięcia. Realne zagrożenie po urazowym zwichnięciu rzepki stanowią jej nawrotowe zwichnięcia, zwłaszcza przy sprzyjających im nieprawidłowościach anatomicznych.

 

Podobne prace

Do góry