Ocena brak

Uprawa manioku na świecie - Uprawa Manioku

Autor /Tytus Dodano /30.09.2011

Plantacje manioku rozciągają się pomiędzy 30 stopniem szerokości geograficznej północnej, a 30 stopniem szerokości geograficznej południowej, czyli w strefie, gdzie temperatura nie spada poniżej 0 stopni Celsjusza (jest to uprawa wrażliwa na przymrozki), a średnia temperatura roczna wynosi około 20 stop. . Roślina ta najlepiej udaje się na terenach niżu tropikalnego, ale może też rosnąć na wyżynach położonych od 1500 do 1800 m.n.p.m..

W państwach strefy tropikalne istnieją najdogodniejsze warunki do uprawy manioku . Odpowiadają mu w szczególności gleby o dużej miąższości, raczej lekkie, lekko kwaśne i dobrze odwadniane. Maniok najlepiej rośnie więc na równinach blisko morza (przeważnie na sawannie). Wymaga opadów określanych w tej strefie klimatycznej jako średnie lub średnio obfite (od 500 do 5000 mm rocznie). Nie jest wrażliwy na silne wiatry i nie wymaga ocienienia. Mimo to znosi warunki zbliżone do środowiska lasu deszczowego, np. w rejonach Aszanti w Ghanie wypiera kolokazję jadalną Colocasia antiquarum Schott, w Nigerii w rejonie Jbo wypiera pochrzyn skrzydlaty, ponieważ maniok jest łatwiejszy w uprawie, a zbiór może być zmechanizowany.

Maniok nie rośnie zbyt dobrze na glebach ciężkich i bagnistych, gdzie korzenie jego maja tendencję do gnicia. Również zbyt wielkie opady powodują zachwianie równowagi między aparatem asymilacyjnym a korzeniami i bulwami korzeniowymi na korzyść liści (co zdarza się często na obszarze lasu deszczowego). W tym ostatnim regionie, wraz z nadejściem pory siewu, zwykle najpierw sadzi się w jeszcze ciepły po wypaleniu pola popiół kłącza bananowca. Po kilku dniach, gdy roślina wzejdzie sieje się orzeszki ziemne i kukurydzę. Następnie przychodzi kolej na maniok. Sadzonki (fragmenty łodygi 15-20 cm długości ) umieszcza się w glebie na ukos, przy czy pączek śpiący winien być nad ziemią, a 1/3 lub 1/2 sadzonki winna być umieszczona w glebie (rozmnażanie wegetatywne). Maniok wykazuje dużą żywotność i wykształca pędy z pączków śpiących nawet po trzymaniu odciętych łodyg w warunkach zupełnej suszy przez kilka miesięcy.

Najszybciej dojrzewa na takim polu kukurydza (3-4 miesiące), potem orzeszki ziemne (4-5 miesięcy). Po 5 miesiącach między bujnymi już łodygami i liśćmi manioku wyrastają wielkie liście bananowców (maniok będzie miał ok. 2,5 m wysokości, a bananowe ok. 6 m ). Zaczyna się zbiór liści manioku. Są one powszechnie spożywane w wielu częściach Afryki Wschodniej jako dodatek (przyprawa) do potraw sporządzonych z bulw korzeniowych. Zawierają one bowiem wysoki procent białka - 7,2 kg na 100kg świeżych liści. Białka te są w 70-80 % przyswajalne przez człowieka (wartość biologiczna 44-57%). Jednakże zbiór liści ponad wszelką dopuszczalną granicę wpływa ujemnie na plony bulw korzeniowych. Mimo to, ustalono że zbiór liści z hektara może osiągnąć aż 20 t. rocznie, co odpowiada 1400 kg białka. Wartość liści jako pokarmu dla człowieka jest nadal lekceważona z wyjątkiem Zairu, gdzie problem ten włączono do narodowego programu doświadczalnego, zwanego "Programme National Manioc -PRONAM " . Ma on dwóch sponsorów: rząd Zairu i Międzynarodowy Instytut Rolnictwa Tropikalnego (JTTA) w Nigerii.

Największe plantacje manioku znajdują się na wyspach: Jawie i Madurże (954000 ha), gdzie zarówno przeróbka surowcowa jak i eksport półproduktów znajdują się w rękach kapitalistów holenderskich. Ponadto duże plantacje manioku znajdują się w Brazylii (skąd roślina ta pochodzi), na Madagaskarze, w Indiach, Indonezji, Ameryce Północnej, Zachodniej Afryce Równikowej (57 % światowego areału upraw i 44 % zbiorów), w Sudanie, Wietnamie, na wyspach Filipińskich i w Peru.

Areał uprawy wykazuje od pewnego czasu tendencje zwyżkową z ok. 10 mln. ton średnio w latach 1961-1965 do 17,5 mln ton w 1994 r.. Plony zwiększyły się w tym czasie z 78 q/ha do 104 q/ha. W konsekwencji zbiory ogólne wzrosły z 78 mln ton do 154 mln ton czyli o 95 %.

Podobne prace

Do góry