Ocena brak

Unici a Stolica Apostolska

Autor /Nunilona Dodano /26.04.2013

Po Benedykcie XIV pozostała doktryna antylatynizująca, w praktyce jednak misjonarze europejscy naBliskim Wschodzie nie tylko prowadzili misje łacińskie, ale Rzym w dążeniu do unifikacji zacierał nierazgranice między nią a latynizacją unitów. W celu lepszego poznania wspólnego dziedzictwa wiary, a niedla latynizującego działania, Pius VI posłał (1787) do wszystkich unickich patriarchów na Wschodzie,pod panowaniem tureckim, arabskie tłumaczenie Katechizmu rzymskiego.

Latynizacja podsycała wrogość prawosławnych do Kościoła katolickiego i do unitów, bo widzieli ichoderwanych nie tylko od władzy patriarchów ortodoksyjnych, ale też wykorzenionych z rodzimej kultury.Lazarysta Arnauld Bossu, mianowany (1762) wikariuszem apostolskim w Aleppo dla katolików obrządkułacińskiego (Europejczyków i autochtonów) w Syrii, Palestynie i na Cyprze, otrzymał jednocześnie odStolicy Apostolskiej zwierzchnictwo nad klasztorem unickich zakonnic melchickich w Kesroanie. Posługiwaniesię duchownymi łacińskimi w działalności wśród unitów było spowodowane dotkliwym brakiemkleru unickiego. Jego przygotowaniem zajmowały się głównie kolegia rzymskie, dlatego po wojnach napoleońskichPius VII dbał o ich odnowę.

Szczególną trudność sprawiało rozwiązywanie problemów jurysdykcyjnych, złożonych i różnorodnych wposzczególnych krajach. Biskupi uniccy bronili się przed ograniczaniem ich władzy, a tymczasem rozwijającasię w pierwszej połowie XIX wieku centralizacja rzymska zmierzała na Bliskim Wschodzie douniformizmu, połączonego z latynizacją. Delegat apostolski, lazarysta L. Gandolfi, choć był tylko przełożonymmisji łacińskiej, faktycznie rządził ówczesnymi hierarchami unickich Kościołów. W warunkachich wewnętrznych konfliktów wydawało się to być uzasadnione, gdy jednak następny delegat apostolski,biskup Losana, szedł tą samą drogą, Kongregacja Rozkrzewiania Wiary musiała mu przypomnieć (1831)instrukcję, która ograniczała jego władzę względem hierarchów unickich.

Jedność wiary między Stolicą Apostolską a Kościołami unickimi chciano zaznaczyć w unifikacji niektórychform liturgicznych. Zaczęto od kalendarza gregoriańskiego. Maronici przyjęli go już w 1606 roku,ale inne Kościoły zachowywały kalendarz juliański, według którego tradycyjnie obchodzono święta kościelne.Na skutek zachęty delegatów apostolskich, patriarcha jakobicki Michał Dżarweh wprowadził(1836) kalendarz gregoriański, a po nim to samo uczynił patriarcha chaldejski.

W centralistycznych tendencjach rzymskich przeszkodę stanowił urząd patriarchy, który nie był honorowymtytułem, jak na Zachodzie: w Wenecji czy Lizbonie. Najtrudniejszą zaś sprawą była kwestia zatwierdzaniawyboru patriarchy przez papieża, najwięcej też wywoływała konfliktów. Gdy patriarchą melchickimwybrano Maksyma III Mazluma, w Rzymie zwlekano z nadaniem mu paliusza. Nie zważając nato, wyświęcił biskupa na wakującą stolicę w swym patriarchacie. Przeciw temu protestował delegat apostolski,w Rzymie zaś zdecydowano się (1835) nadać mu paliusz, lecz wydano (1837) postanowienie, żekażdy patriarcha unicki, na wzór metropolitów łacińskich, musi czekać na zatwierdzenie wyboru i uzyskaniepaliusza, zanim rozpocznie pełnienie swej władzy.

Biskupstwa unickie w Europie podlegały wprost Stolicy Apostolskiej. Pius VI uznał prawa grekokatolikóww południowych Włoszech i ustanowił (1784) dla nich drugie biskupstwo na Sycylii. Osobne biskupstwopowstało dla unitów obrządku bizantyjskiego w Bośni.

Rzym zabiegał o wznowienie Kościoła unickiego w Etiopii. Pius VI wyświęcił biskupa (1788) EtiopczykaTobiasa Egziabehiera, który pracował w ogromnie trudnych warunkach i przeniósł się (1797) do Kairu.Trzeba więc było podjąć misyjną działalność w dogodniejszych warunkach, gdy ustało prześladowanie.Prowadząc ją Justyn de Jacobis (zm. 1860, błogosławiony), założył w 1839 roku apostolski wikariat.

Podobne prace

Do góry