Ocena brak

Umocnienie zobowiązań

Autor /Donat Dodano /17.11.2011

Normalną gwarancją wykonania obowiązku dłużnika była ochrona procesowa (za wyjątkiem zobowiązań naturalnych). Jednym z zabezpieczeń wierzytelności było rzeczowe prawo zastawu. Dodatkowymi zabezpieczeniami ze strony dłużnika był:

a) ustanowienie kary umownej,

b) wręczenie zadatku,

c) ponowne przyrzeczenie zapłaty długu własnego.

Najbardziej ulubioną formą umocnienia zobowiązań było w Rzymie poręczenie za dług cudzy. Obok właściwego poręczenia stypulacyjnego istniały jeszcze inne urządzenia spełniające podobne funkcje, mianowicie w prawie cywilnym zlecenie kredytowe, w prawie pretorskim – przyrzeczenie zapłaty długu cudzego oraz gwarancja bankiera.

Poręczenie stypulacyjne (adpromissio) – przyjęcie odpowiedzialności za cudzy dług poprzez stypulację dokonaną między wierzycielem a poręczycielem. Istniały trzy odmiany takiego poręczenia stypulacyjnego:

  • sponsio – najstarsza, dostępna tylko dla obywateli rzymskich

  • fideipromissio – otwarta także dla peregrynów. Podobnie jak sponsio – zabezpieczały tylko długi zaciągnięte w drodze stypulacji, nie przechodziły na dziedziców poręczycieli i wygasały po upływie dwóch lat

  • fideiussio – powstała najpóźniej (pod koniec republiki), powszechnie dostępna, zabezpieczała nie tylko długi pochodzące ze stypulacji, ale i z innych źródeł, przechodziła na dziedziców poręczyciela i nie gasła z upływem czasu.

Intercesja (intercessio) – wszelkiego rodzaju przyjęcie odpowiedzialności za dług cudzy. Do tak rozumianego pojęcia intercesji należy zaliczyć przede wszystkim poręczenie, ale ponadto należało tu także:

a) zabezpieczenie cudzego długu zastawem,

b) przyjęcie obowiązku współdłużnika solidarnego,

c) przejęcie na siebie długu cudzego 

d) zaciągnięcie zobowiązania własnego dla kogoś innego.

Podobne prace

Do góry