Ocena brak

Ujście przedsionkowo-komorowe prawe

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

Ujście przedsionkowo-komorowe prawe (ostium atrioventriculare dextrum), które z przedsionka prawego wiedzie do komory prawej, leży na podstawie komory; ma ono kształt zaokrąglony, choć nie jest ściśle koliste.

W stanie całkowitego rozkurczu u mężczyzny mierzy ono w obwodzie średnio około 12 cm, u kobiety około 10,5 cm. Wielkość normalna dozwala na wprowadzenie końców trzech palców ręki; jest ono nieco większe od ujścia lewego. W prawidłowym położeniu serca ze wszystkich ujść leży najniżej; w stosunku do lewego ujścia żylnego nieco do przodu od niego.

Ujście przedsionkowo-komorowe prawe, jak wiemy, zamyka zastawka przed-sionkowo-komorowa prawa albo trójdzielna (valua atrioientricularis dextra s. tri-cuspidalis). W opisowym położeniu serca trzy płatki tej zastawki usadowione są: z przodu — płatek przedni (cuspis anterior), z tyłu — płatek tylny (cuspis posUrior) oraz przyśrodkowo — płatek przyśrodkowy albo przegrodowy (cuspis medialis s. septalis); w topograficznym położeniu serca płatek przedni leży przyśrodkowo, tylny — bocznie i przyśrodkowy — z tyłu. Płatki przedni i tylny mają swe przyczepy końcowe na wolnych ścianach komory; są to więc płatki brzeżne. Przedni jest największy; przyczepia się do przedniej ściany komory i zwiesza się między właściwą przestrzenią komory prawej (drogą dopływową) a jej stożkiem tętniczym (drogą odpływową). Płatek tylny przyczepia się do tylnej ściany komory, zaś płatek przyśrodkowy (przegrodowy) do przegrody międzykomorowej. Przyczepy początkowe wszystkich trzech płatków wychodzą z pierścienia włóknistego położonego w ujściu między przedsionkiem a komorą. Powierzchnia przedsionkowa płatków jest lśniąca i gładka; powierzchnia komorowa szorstka i guzkowata z powodu przyczepów strun ścięgnistych. Powyższe trzy piątki są to płatki główne, oprócz nich bardzo często występują dodatkowe płatki Pośrednie.

Podobne prace

Do góry