Ocena brak

Ujemne strony interwencjnalizmu

Autor /Ziemowit95 Dodano /14.12.2011

Interwencjonizm państwowy, polityka aktywnego oddziaływania państwa na przebiegprocesów gospodarczych. Przeciwieństwo liberalizmu gospodarczego. Zwolennicyinterwencjonizmu wskazują na trzy główne jego cele: ograniczenie bezrobocia do poziomuuznanego za niezbędny, a nawet korzystny dla gospodarki, pobudzenie popytu globalnego,którego niedostateczny poziom uznaje się za jedną z przyczyn wahań koniunkturalnych orazpodniesienie tempa wzrostu gospodarczego. Do głównych narzędzi pozwalających realizowaćpolitykę interwencjonizmu należą:

1) podejmowanie przez państwo przedsięwzięć inwestycyjnych pozwalających zwiększyćzatrudnienie bez wzrostu podaży dóbr i usług (np. roboty publiczne);

2) dotacje do nierentownych przedsiębiorstw lub ich nacjonalizacja;Politykamterwencjonizmu wynikała z analizy doświadczeń ZSRR, który w okresie 1930-1933 jakojedyny kraj zwiększył produkcję. Teoretyczną podstawę dla przeniesienia doświadczeńradzieckich do państw kapitalistycznych stworzył John Keynes: naukowo uzasadnił celowośćwłączania się państwa w procesy gospodarcze. Doświadczenia W. Kryzysu podważyły wiaręw samoczynne zdolności regulacyjne gospodarki rynkowej, rządy dążyły do kreowaniadodatkowego popytu poprzez:

1. Środki bezpośrednie, tj. prowadzenie na dużą skalę robót publicznych i rozbudowainfrastruktury miała zwiększyć popyt na dobra inwestycyjne oraz za pośrednictwemwzrostu zatrudnienia także i na dobra konsumpcyjne:

M rozbudowa infrastruktury (np. zagospodarowanie doliny rzeki Tennessee w USA- budowa wielu elektrowni wodnych, regulacja żeglugi i zapobieżenie powodziom)

- - M zamówienia wojskowe (Niemcy)

- M wzrost konsumpcji ludności i ochrona poszczególnych jej grup (np. rolników) poprzez skup państwowy, płacenie "postojowego" miało prowadzić do redystrybucji dochodów i wzrostu konsumpcji właśnie — r

- M mutację tych dwóch, tzn jedno i drugie (Polska, gdzie starano się spowodować wzrost konsumpcji ludności oraz uzbroić armię)

2. Środki pośrednie: kontrolowane zwiększenie ilości pieniądza w obiegu, obniżenie stopy procentowej, progresywne opodatkowanie wysokich dochodów oraz zwiększanie świadczeń społecznych na rzecz najuboższych miały zwiększyć popyt, rentowność inwestycji oraz zniechęcić do oszczędzania.

W państwach faszystowskich rządy ściśle kontrolowały handel zagraniczny i zagraniczne obroty pieniężne. Interwencjonizm zakładał, że gospodarka w okresie wychodzenia z załamania gospodarczego w celu zapobiegnięcia wystąpienia kolejnego kryzysu albo ostatecznego załamania się gospodarki wymaga nadzoru rządu nad bankami, kredytem, inwestycjami i produkcją w celu zapewnienia wzrostu wytwórczości i zatrudnienia oraz poprawawienia opłacalności procesów gospodarczych. Oznaczał zerwanie z polityką deflacyjną oraz utrzymywaniem stałości waluty, dopuszczał deficyty budżetowe, kontrolowaną inflację oraz powolną deprecjację waluty. Występowała także ingerencja w międzynarodowe stosunki gospodarcze, tzn. Wprowadzanie wysokich stawek celnych, operowanie subsydiami, różnorodnych zakazów importu i eksportu, określane wspólnym mianem działań protekcjonistycznych.

Spowodowane było chęcią ochrony własnego rynku przed obcą, nie zawsze uczciwą konkurencją. Stosowano także dumping, czyli sprzedawano towary za granicą poniżej kosztów wytworzenia w kraju (Polska sprzedawała cukier za 1/4 ceny z rynku wewnętrznego, podobnie robiły Niemcy).

Podobne prace

Do góry