Ocena brak

Ubiór narodowy polski

Autor /Dobiegniewa Dodano /08.11.2012

Charakterystyczne dla
szlachty poi., naśladowane przez mieszczan a nawet
chłopów, formy męskich ubiorów, ich dodatków, fryzur
i zarostu, kształtujące się od 2 poł. XVI w., ustalone
i powszechnie noszone od 2 poł. XVII do kon.
XVIII w., występujące jednostkowo i okazjonalnie w
XIX i 1 poł. XX w.

U.n.p. powstał z połączenia niektórych
form ubiorów zachodnioeur. i wsch. (gl. pers.,
tur., tatar, i rus.), niekiedy przejmowanych za pośrednictwem
Węgier.

Do podstawowych elementów u.n.p.,
których szczegóły kroju, rodzaj i kolor materiału oraz
ozdoby ulegały zmianom, należały: —> żupan, —> kontusz
(zastępowane niekiedy w XVIII i XIX w. przez
czamarę) —> pas kontuszowy, różnego rodzaju długie
spodnie i buty z cholewami, specjalnego fasonu
czapki ( -> kołpak, -> rogatywka), okrycia wierzchnie
( -> delia, -» ferezja). Uzupełnieniem u.n.p. była noszona przy nim broń oraz biżuteria, a od poł. XVII w.
także krótka, podgolona fryzura i zarost (wąsy, często
brody).

U.n.p. był obok nar. ubioru węg., wyjątkowym
w Europie XVI-XVIII w. przejawem mody nar.
wśród wyższych warstw społeczeństwa, ściśle związanym
z poi. tradycjami kulturowo-obyczajowymi,
ustrojem społ.-polit. i wojnami ze Wschodem.

Podobne prace

Do góry