Ocena brak

Typy wizerunków politycznych

Autor /Stas Dodano /16.07.2011

Typy wizerunków politycznych wg S. Albouya:

  • Zwykły człowiek działania koncyliacyjne, umiar, podkreśla swoje społeczne korzenie i brak dystansu na linii polityk-wyborca, np. W. Frasyniuk,

  • Amant ma przyciągać atrakcyjną powierzchownością i dynamizmem charakterystycznym dla młodych ludzi, świeżość, romantyzm, np. A. Krzaklewski,

Założyć należy, iż image osoby publicznej jest zazwyczaj pochodną stylu uprawiania przez nią polityki. W przypadku polskiej sceny politycznej podstawowe typy wizerunków można określić jako pochodne dwóch odmiennych stylów uprawiania polityki:

  • konfliktowy: nastawiony na spór i walkę przy użyciu mniej lub bardzie wyrafinowanych form zdobywania poparcia,

  • koncyliacyjny: polityk dąży do współpracy, potrafi budować, działa na rzecz powszechnie akceptowanej zgody

  • Strategie każdego podmiotu powinny być nakierowane w taki sposób, aby w zestawieniu znaleźli się kandydaci odpowiadający różnym typom wizerunku np. wojowniczy Kaczyński i spokojny Ujazdowski,

  • Istotną kwestią jest fakt, iż wiele elementów wizerunku jest wyuczanych,

  • Wizerunek konfliktowy i koncyliacyjny są weberowskimi typami idealnymi, zazwyczaj nie jest tak, że polityk nastawiony jest na spór lub zgodę.

INNE TYPY:

  • Szarak - człowiek niczym się niewyróżniający i niepodkreślający swej wyjątkowości. Kreacja ta nie jest tożsama z kreacja zwykłego człowieka- szarak to np. poseł, o którym nikt nie słyszał, nie bierze czynnego udziału w kreowaniu polityki ugrupowania np. większość parlamentarzystów LPR; oparty na antykreacji: jestem jednym z was, ale najlepiej będzie dla mnie jak nie będziecie na mnie zwracać uwagi; nie wymaga się od niego samodzielnego myślenia, ma swoja obecnością w masie innych szaraków uwierzytelniać decyzje podejmowane przez partyjnych liderów, pozycja szaraka jest niekiedy odskocznią do dalszej kariery dzięki umiejętnemu zaistnieniu w kręgach elit partyjnych lub na arenie medialnej, np. R. Beger czy A. Błochowaik,

  • Ekscentryk - skupia na sobie uwagę mediów i opinii publicznej dzięki niekonwencjonalnym zachowaniom, przemyślanej polityce prowokacji, ma poruszyć wyborców, zmusić do działania, przysparzając swemu ugrupowaniu nowych zwolenników, wizerunek ten nie pojawia się zwykle na politycznej arenie w czystej postaci- jest on zazwyczaj podporządkowany jakiejś innej dominancie politycznego image danej osoby, np. G. Kołodko- to główna rola eksperta, ale styl, w jakim uprawia politykę, bywa niekiedy ekscentryczny, inny przykład do J. Korwin-Mikke- odbierany jako ekscentryk przez to co mówi i jak wygląda,

  • Idol - podobny do herosa, tylko, że idol pojawia się wczasach stabilizacji i stagnacji; jest kompetentny, rzeczowy, ale ma tez wizje polityki i stara się ja realizować za pomocą dostępnych mu środków, jest wyalienowany ze społeczeństwa, nieco odległy, niedostępny, stosuje autokratyczne metody uprawiania polityki, charyzmatyczny, np. A. Lepper, Z. Gilowska, A Kwaśniewski,

  • Błazen - zbyt daleko posunięta swoboda i brak odpowiedzialności, polityk taki trafia się w życiu partyjnym na ogół rzadko, choć pełniona przez niego funkcja jest istotna dla podtrzymania istniejącego systemu-rozładowuje napięcie i umożliwia uprawianie poważnej polityki w sposób relatywnie bezkompromisowy, działa jako wentyl bezpieczeństwa: poprzez swoją śmieszność daje wytchnienie od prawdziwych problemów. Np. J. Urban – jego konferencje były swoistym show politycznym; obecnie partie uciekają zazwyczaj od umieszczania właśnie polityka-błazna w szaragach swych elit partyjnych, błazen może w nieodpowiedzialny sposób zniszczyć poważny wizerunek danego ugrupowania lub jedynie część wizerunku, np. R. Beger i kurwiki w oczach lub A. Błochowiak i „pedały”, w tym samym czasie partia SLD przedstawiała Sejmowi projekt ustawy proponującej uznanie związków homoseksualnych .

  • Luzak - stoi w centrum politycznej rywalizacji, jednak podchodzi do rzeczywistości w sposób zdystansowany, nieco ironiczny i dozwalający na niestandardowe rozwiązania, przyjecie takiej postawy pozwala na wygłaszanie złośliwych uwag, żartowanie, komentowanie dokonań innych polityków z dystansem i w nieco przewrotny sposób, jednak uwagi te powinny mieścić się w granicach politycznej poprawności, jest odpowiedzialny Np., Z. Gilowska, R. Kalisz, D. Tusk- w ich wizerunku powaga jest podszyta często ironia, jednak w sytuacjach z założenia poważnych potrafią oni przybrać odpowiedni ton.

Podobne prace

Do góry