Ocena brak

Turnieje rycerskie - Typy walk turniejowych

Autor /Ronald Dodano /08.11.2011

Jdnym z najstarszych typów walk turniejowych była gra zespołowa określana we Francji i Anglii francuską nazwą m(breve)lée. Rycerze zgrupowani w dwie drużyny starali się ograniczyć pole walki przez zamknięcie szerokiej początkowo przestrzeni szrankami. Drużynom pod własnymi chorągwiami przewodzili książęta, hrabiowie i baronowie królestwa. Do m(breve)lée nierzadko wprowadzano broń ostrą. Inną kategorią gry drużynowej lub w parach było buhurt (fr.). Tu rycerze walczyli na broń stępioną (np. miecze) lub obuchową (maczugi rycerskie). Rozgrywki tego typu najczęściej miały charakter pokazów zręcznościowych.

W Europie Zachodniej pojedynki rozgrywane były między innymi w dwóch podstawowych kategoriach: na kopie o grotach ostrych (fr. jouste (integral) outrance, niem. Rennen) oraz na kopie z grotami stępionymi, ewentualnie zakończonymi żelazną koronką (fr. jouste (integral) plaisance, niem. Gestech). W Anglii, Niderlandach i północnych Niemczech na widowisko to rozsyłano zaproszenia już od 1230 roku. Również w czternastowiecznym Gdańsku rozgrywano gonitwy turniejowe "na tępe" na Długim Targu przed Dworem Artusa. Świadectwem tych gonitw były cztery komplety turniejowych zbroi "kolczych" wraz z tarczami, naczółkami końskimi, jakie zawieszono przed kilkuset laty nad Ławą Bractwa św. Rajnolda w tym Dworze.

Jeśli się zważy, że turnieje gdańskie odbywały się każdego roku do późnych lat XVI stulecia, że w różnych krajach europejskich elementy gier rycerskich wkomponowane zostały w barokowe i rokokowe karuzele dworskie, a w XIX wieku pisarstwo Waltera Scotta rozbudziło w Szkocji i Anglii głębokie zainteresowanie kulturą Średniowiecza, to możemy śmiało powiedzieć, że idea gier turniejowych okazała się ponadczasowa.

Nie dziwmy się więc, że i dziś w Polsce liczne bractwa rycerskie nawiązują do starych tradycji turniejowych. Na zamkach w Golubiu-Dobrzyniu, Chojnastach, Bolkowie, Gniewie nad Wisłą, Sztumie i w miastach Gdańsku, Warszawie, Płocku odbywają się pokazy strzelania z łuku i kuszy, a umiejętność władania kopią i mieczem konkuruje ze sprawnością jeździecką i wspinaczką na mury "obleganych" twierdz. Współcześni rycerze sięgają po dawne symbole, uczą się heraldyki, poszukują genealogicznych korzeni. Ten renesans gotyku trwa i się rozwija. Dlaczego więc nie wyjść naprzeciw tym zainteresowaniom?

Podobne prace

Do góry