Ocena brak

Turnieje rycerskie

Autor /Ronald Dodano /08.11.2011

Mroki Średniowiecza, a więc stulecia od VI do X, to w Europie upadek państw i ludów, zarazy dziesiątkujące populacje, ciągłe wojny, grasujące bandy, ogólne zdziczenie i tak już surowych obyczajów. Gdy cywilizacja i kultura antyczna odchodziły w przeszłość, ich zagładę przypieczętowały najazdy Gotów, Longobardów, Wandalów, obracające w gruzy warowne miasta i w perzynę siedziby wiejskie, a na opustoszałych terenach miejsce ludzi zajęły niedźwiedzie i wilki. Czytamy o tym w Edykcie longobardzkiego króla Rothara z 643 roku, przechowywanym dziś w klasztornej bibliotece w Sankt Gallen (Szwajcaria).

Za czasów Karola Wielkiego w Europie następuje renesans gospodarki i szeroko pojmowanej kultury. Od IX wieku obserwujemy narodziny nowych państw, a także nowych form kulturalnych. Wkrótce także na ziemiach polskich - podobnie jak w innych krajach środkowej i zachodniej Europy - typowym sposobem na zapełnienie wolnego czasu przedstawicieli stanu rycerskiego będą gry i zabawy turniejowe. Istnienie stanu rycerskiego związane było z pojawieniem się nazw rodowych.

Nazwa rodowa, czyli zawołanie (łac. proclamatio), była nadrzędna w stosunku do godła herbowego (łac. clenodio). Zawołanie i znak herbowy były elementami identyfikującymi grupę rycerzy należących do danego herbu, zwłaszcza w Polsce, o czym powiem później. Elementy te wykorzystywane były zarówno na polach bitewnych, jak i w turniejach rycerskich. Tyrocinum - zapisane w niemieckim poemacie epickim Gesta Friderici z początku drugiej ćwierci XII wieku - jako gra rycerska pojawiło się już w czasach pierwszej wyprawy krzyżowej.

Okazało się bowiem, że wspólnie spędzany przez rycerzy różnych narodowości czas w okresie organizowania krucjat stanowił znakomitą okazję do rozgrywania turniejów. Na gruncie europejskim pokojowe ćwiczenia militarne między rycerzami przeradzały się w następnych wiekach w wielkie igrzyska przepojone symboliką i erotyzmem. Roger z Hoveden, kronikarz angielski i dziejopis czynów Ryszarda I Lwie Serce (1189-1199), poświadczył, że turnieje miały charakter wojskowych ćwiczeń, pozbawionych jednak ducha wrogości. Urządzane były dla wykazania sprawności i zamanifestowania męstwa, często przed wybrankami serca. Pierwszy turniej niemiecki, opisywany przez kronikarza Ottona z Fryzyngii, urządzili książęta z dynastii staufijskiej pod murami Würzburga w 1127 roku.

Podobne prace

Do góry