Ocena brak

Turbiny parowe

Autor /Janusz Dodano /31.01.2012

Podstawową częścią roboczą turbiny jest wirnik, z zamontowanymi nań łopatkami. Znajduje się on wewnątrz obudowy z zamocowanymi łopat­kami stałymi ukierunkowującymi przepływ stru­mienia pary. Wirnik obracany jest przez parę o wysokim ciśnieniu, uderzającą w łopatki.
Para dostaje się do wnętrza obudowy turbiny dyszami. Wewnątrz rozpręża się, gwałtownie zwiększając swą objętość. Jednocześnie cząstki pary uzyskują bardzo wysoką prędkość przekra­czającą nawet kilkakrotnie prędkość dźwięku. Na przykład w trakcie rozprężania od ciśnienia 12 atmosfer do pół atmosfery para uzyskuje pręd­kość około 1100 m/s.

Duża prędkość, duża energia

Para poruszająca się z tak dużą prędkością posia­da olbrzymią energię kinetyczną, lecz przekaza­nie jej w jak największej części łopatkom wirni­ka nie jest wcale prostą sprawą. Aby przekazać jej maksymalną ilość, prędkość pary powinna być dwukrotnie większa od prędkości łopatek wirnika, jednakże zwykle trudno to uzyskać i część do­stępnej energii jest tracona. Jedną z możliwości obejścia tego problemu jest użycie paru zesta­wów łopatek obracających się na wspólnej osi. Na każdym z zestawów para rozpręża się tylko częściowo. Takie turbiny nazywamy turbinami ze stopniowaniem ciśnienia. Łopatki na każdym stopniu są tym dłuższe im bardziej jest on odda­lony od wlotu, by zapewnić odpowiednią ilość miejsca na rozprężanie pary.
W niektórych turbinach para opuszczająca ze­staw łopatek jest nakierowywana na drugi a na­wet trzeci zestaw bez możliwości dalszego roz­prężania się. Turbiny takie określa się mianem turbin ze stopniowaniem prędkości.

Podobne prace

Do góry