Ocena brak

Trzecia i czwarta sesja

Autor /Titussss Dodano /01.05.2013

W przerwie przed trzecią sesją szczególnej wymowy ekumenicznej nabrała pielgrzymka Pawła VI doZiemi Świętej i spotkanie ż patriarchą Atenagorasem, a także ogłoszenie encykliki Ecclesiam suam odialogu i Kościele. Opinia publiczna zaniepokoiła się wszakże poleceniem papieskim, by streścić prawiepołowę schematów, pozostałych do przedyskutowania na soborze. Ekscytowały ją także trudności co donowego ujęcia schematu o Kościele i schematu o Objawieniu oraz sprzeciw krajów arabskich wobecprojektu deklaracji o Żydach.

Trzecia sesja (14.09. – 21.11.1964), otwarta w nastroju niepewności i niepokoju co do dalszych losówsoboru, zaczęła się mszą świętą koncelebrowaną, co było widomym znakiem realizacji soborowej Konstytucjio liturgii. Na tej sesji przyjęto ważne dokumenty, opublikowane przez papieża w dniu jej zakończenia:Konstytucję dogmatyczną o Kościele i Dekret o ekumenizmie. Omówiono, w pewnym napięciu,schemat o pasterskich Obowiązkach biskupów, a burzliwie wprost dyskutowano nad schematem oKościołach katolickich wschodnich. Po uwzględnieniu uwag i zastrzeżeń przyjęto go 2110 głosami, przy39 przeciwnych, a papież w tym samym dniu (21 XI) dokonał jego promulgacji.

Dyskusje nad dalszymi schematami: o wolności religijnej, o Żydach, o religiach niechrześcijańskich, oapostolacie świeckich, o kapłanach, o zakonnikach, o seminariach, o wychowaniu chrześcijańskim, omałżeństwie, wykazały nieraz znaczne braki w ujęciach czy ich powierzchowność. Największe oczekiwaniawzbudzał tzw. schemat trzynasty (O Kościele w świecie współczesnym), gdyż miał stanowić kulminacyjnypunkt duszpasterskiego soboru, a nie przewidywano go w okresie przygotowawczym. W dyskusjinad nim natrafiono na szczególnie obolałe problemy współczesnego świata, jak regulacja urodzin,użycie bomby atomowej, granice prawa własności, obowiązki narodów bogatych wobec TrzeciegoŚwiata, postanowiono więc zasięgnąć opinii wyspecjalizowanych w tych zagadnieniach ekspertówświeckich i dokonać zmian w schemacie.

Jako ustępstwo wobec integrystycznej mniejszości z niezadowoleniem przyjęła część progresywnej większościtakie decyzje papieskie, jak dodanie do Konstytucji dogmatycznej o Kościele noty wyjaśniającejrelację między kolegialnością biskupów a prymatem papieskim, wprowadzenie do przyjętego przez sobór Dekretu o ekumenizmie pewnych poprawek, ocenianych jako nieprzyjazne względem braci odłączonych,ogłoszenie Maryi Matką Kościoła wyłącznie z własnej inicjatywy papieża.

Papież na ostatnim posiedzeniu trzeciej sesji zapowiedział kilka ważnych reform w centralnych władzachKościoła, zwłaszcza ustanowienie Synodu Biskupów. Po sesji odbył (2-5.12.1964) podróż do Bombaju izetknął się bezpośrednio z problemami Trzeciego Świata.

Czwarta i ostatnia sesja soboru (14.09. – 8.12.1965) podjęła dyskusję nad przepracowanym przez jezuitęamerykańskiego J. C. Muraya schematem o wolności religijnej. Wobec ostrej opozycji mniejszościpapież musiał podjąć interwencję. W czasie tej sesji udał się do Nowego Jorku (4 X) iż trybuny OrganizacjiNarodów Zjednoczonych wygłosił wezwanie do pokoju: nigdy więcej jedni przeciw drugim, nigdy więcej!

Schemat Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym, przyjęty przez część ojcówsoboru jeszcze za przedwczesny, a przez inną część za zbyt nieśmiały, oddano arcybiskupowi GabrielowiGarrone do ostatecznego zredagowania: Schemat o misjach, ekumenicznie ujęty, przyjęto po kilkugwałtownych wystąpieniach. Schemat o kapłanach nie wywołał większej dyskusji, gdyż gruntownie goprzepracowano. Poruszenie natomiast wzbudziła decyzja Pawła VI, że sprawę celibatu wyjmuje spodobrad soboru. Na tej sesji kolejno (28 X, 18 XI, 7 XII) ogłoszono jedenaście dokumentów soborowych.

Na zakończenie soboru odbyły się uroczystości, ale bez triumfalizmu: pożegnanie (4 XII) obserwatorówsoborowych w bazylice św. Pawła Za Murami, w której papież odprawił mszę świętą z chrześcijanaminiekatolikami; ogłoszenie (6 XII) reformy Świętego Oficjum, przekształconego według soborowych postulatówi nazwanego Kongregacją Doktryny. Wiary; zniesienie ekskomunik (7 XII) między Rzymem iKonstantynopolem, przy zastosowaniu formuły bardzo ewangelicznej; ogłoszenie soborowego przesłania(messagio) do przywódców politycznych, do uczonych i artystów, do kobiet, do biednych i cierpiących,do robotników, do młodzieży; uroczyste zamknięcie (8 XII) soboru na Placu św. Piotra, w obecnościojców soborowych, 81 delegacji rządowych, przedstawicieli dziewięciu organizacji międzynarodowych i tłumu wiernych.

Podobne prace

Do góry