Ocena brak

Trasy kanałów

Autor /Darek Dodano /31.01.2012

Przeprowadzenie kanału przez wysokie wzgórze jest skomplikowane. Pojawia się bowiem poważny problem z zaopatrzeniem najwyższego stopnia kanału w odpowiednia ilość wody, by skompen­sować jej ubytek zachodzący wskutek śluzowania statków. Każdy statek przepływający przez kanał „spuszcza" z najwyższego stopnia dwie komory wody: jedną przy śluzowaniu na najwyższy po­ziom, a drugą przy opuszczaniu tego poziomu z drugiej strony. Problem jest o tyle skompliko­wany, że zapotrzebowanie na wodę występuje w miejscu, do którego szczególnie trudno ją dostar­czyć. Jeśli na szczycie wzgórza nie ma żadnego odpowiednio wydajnego źródła wody, to musi ona być pompowana z dołu, aby skompensować nie­uniknione ubytki.
Pierwszym kanałem z kaskadą śluz był Canal de Briare zbudowany we Francji pomiędzy Loarą i Sekwaną. Miał on 34 km długości, na których wybudowano 40 śluz umożliwiających pokonanie 81 metrów różnicy poziomów pomiędzy najniższym i najwyższym punktem trasy. Jego konstruk­torem był Hugues Cosnier, a kanał zaczął przyno­sić duże zyski od razu po otwarciu w 1642 roku. Obiekt ten był pierwowzorem dla następnego ambitnego projektu - Canal du Midi zbudowanego pod kierownictwem Pierre Paula Riqueta w latach 1671-85. Prowadził on z Tuluzy od rzeki Garonny (uchodzącej do Zatoki Biskajskiej) do Morza Śródziemnego. Kanał ma 240 kilometrów długości i 189 metrów różnicy wzniesień, która jest po­konywana dzięki 99 śluzom. Aby zapewnić stały i odpowiedni dopływ wody na najwyższy poziom kanału, Riquet zbudował także ponad 64 kanały zasilające oraz wzniósł dużą zaporę w St Ferreol w Masywie Centralnym.

Podobne prace

Do góry