Ocena brak

Tragedia antyczna a dramat szekspirowski

Autor /Anna Dodano /09.03.2011

Chodzi głównie o zasady działania fatum, z czego wypływa, niż o samą budowę

 

Tragedia antyczna:

 

  • FATUM, czyli bohaterowie tragedii są uwikłani w konflikt miedzy własnymi racjami a siłami wyższymi: losem, prawami historii, interesem społecznym, normami moralnymi, itp. O ich losie decyduje przeznaczenie

  • KONFLIKT TRAGICZNY- konflikt racji (miłość i posłuszeństwo prawom boskim kolidują z racją stanu). Konflikt tragiczny polega na istnieniu przeciwstawnych, równorzędnych racji

  • IRONIĘ TRAGICZNĄ - losy bohatera układają się tak, że popełnia on nieszczęśliwe zbłądzenie (Arystoteles). Bohater nie wie, że popełnia zbrodnię, lub czyn niegodny. Takie przeciwieństwo między samoświadomością bohatera a jego rzeczywistą sytuacją nazywamy właśnie ironię tragiczną.

  • TRAGIZM - kategoria estetyczna. Wywołuje tę jakość szczególny sposób konstrukcji losów bohaterów, usytuowanych w konflikcie tragicznym. Bohater niezależnie od siły charakteru, szlachetnych intencji, sprowadza na siebie zgubę, śmierć lub klęskę swoich idei.

  • BUDOWANIE TRWOGI -poprzez konflikt tragiczny i ironię tragiczną. Trwogę bowiem budzi tylko nieszczęście człowieka, który jest do nas podobny.

  • POSTACIE są symbolami pewnych postaw, idei. Kreon to racja stanu, Antygona to religia i miłość do brata Starcie uczucia , rozumu i siły wyższej z wolnością człowieka (Antygona). Każda postać tragedii antycznej cierpi (Kreon, Antygona, Hajmon - syn Kreona i narzeczony Antygony).

 

(na podstawie tekstu :"Rozwój tragedii antycznej. Jej cechy i funkcje", niestety nie znam nazwiska autora.)

 

Dramat szekspirowski:

 

  • Jego twórczość odchodzi od klasycznych założeń dramatu

  • brak jedności akcji, miejsca i czasu

  • wielowątkowość

  • BRAK FATUM - ludzkie namiętności, człowiek decyduje sam o sobie, jest targany sprzecznymi myślami i uczuciami

  • silna psychologizacja postaci

  • zachwianie decorum (dopasowania odpowiedniego języka do odpowiedniej treści)

  • indywidualizacja języka

  • elementy ludowe i fantastyczne

  • wiele punktów kulminacyjnych (w Antyku był tylko jeden wieńczący cały dramat)

  • stopniowanie napięcia

  • wprowadzenie rozbudowanej scenografii (w Antyku były dopiero zaczątki)

  • didaskalia (teksty poboczne - nowość)

  • podział na akty i sceny

  • ograniczenie roli chóru

  • pojawienie się (!) kobiet jako aktorek (w końcu :) )

  • grano bez masek i koturnów, wprowadził także NISKICH aktorów

  • przemieszane kategorie estetyczne, np. tragizm z liryzmem

  • bohaterów cechował swoisty apsychologizm (zmienność i łatwość poddawania się skrajnie emocjonalnym stanom - od miłości do nienawiści, od wierności do zdrady)

  • współbieżność losów ludzkich i historii.

  • wprowadzenie zjawisk atmosferycznych (burze, chmury, wiatry i błyskawice)

  • konstrukcja jego sztuk jest utrzymana w stylu tzw. dramatu elżbietańskiego

 

Podobne prace

Do góry