Ocena brak

Towar jako przedmiot produkcji, handlu i konsumpcji

Autor /Dadzbog4 Dodano /24.05.2013

W towaroznawstwie pojęcie towar już z samej nazwy jest pojęciem podstawowym. Określa ono zarówno przedmiot badań naukowych, jak i przedmiot naliczania.

Rozwój społecznego podziału pracy doprowadził do wykształcenia się gospodarki towarowo-pieniężnej, w której wytwory pracy przyjmują społeczną lonnę określaną mianem towaru. Towarem staje się więc produkt pracy w momencie wymiany. W wyniku tego również w ekonomii, podobnie jak w towaroznawstwie, stanowi on bardzo istotną kategorię.

Towary jako środki zaspokajania potrzeb są podstawowym celem produkcji. ,Ni| one również najczęstszym przedmiotem handlu. Zamiar nabycia towarów jest istotną siłą motoryczną działalności człowieka. W sytuacji niedoborów towarowych siła nabywcza i rola pieniądza maleje, a wzrasta rola reglamentacji, /nacznemu osłabieniu ulega motywacja do wydajnej pracy. Mieliśmy tego dobitno przykłady w okresie stosowania systemu nakazowo-rozdzielczego w gospo-ilnrce. Przesłanki te decydują o tym, że towar staje się głównym ośrodkiem zainteresowania w produkcji, handlu i konsumpcji, a więc we wszystkich trzech podstawowych dziedzinach życia gospodarczego.

Spośród niezliczonych przedmiotów spotykanych w naszym otoczeniu, towary wyróżniają się tym, że powstają w wyniku zamierzonej działalności człowieka z myślą o sprzedaży oraz że są użyteczne i mają wartość wymienną. Towar jest to zatem efekt działalności produkcyjnej przeznaczony do sprzedaży. Istotnymi atrybutami towaru są: wartość użytkowa, czyli zdolność zaspokajania potrzeb, i wartość wymienna, czyli cena. Z uwagi na te atrybuty, towar jest pod-slawową kategorią zarówno nauk towaroznawczych (wartość użytkowa), jak i nauk ekonomicznych (cena).

Wartość użytkowa w dużym stopniu wpływa również na wartość wymienną, leżeli towar pozbawić użyteczności, traci on bardzo często całkowicie swoją wartość. Przykładami mogą być: zepsute mięso, rozbity talerz, wypisany wkład do długopisu czy skorodowana igła do szycia. Nie przedstawiają już one wartości. Każdy towar stanowi zatem jedność wartości i wartości użytkowej, gdyż wartość użytkowa stanowi przesłankę realizacji wartości.

Na wartość towaru, oprócz wartości użytkowej, często wpływ mają również inne jego właściwości, takie jak np.: estetyka, wartości kolekcjonerskie, wartość szczególnego upodobania (praetium affectioniś), wartość materiału mogącego znaleźć zastosowanie jako surowiec wtórny itp.

W 1969 r. T. Levitt zaprezentował model towaru w koncepcji marketingowej jako koncentryczny układ trzech stref kształtujących wyobrażenia o towarze. W punkcie centralnym zawarte jest to, co stanowi istotą produktu, niejako jego rdzeń i w zasadzie to, co jest przedmiotem zainteresowań i badań towaroznawstwa. Jest to więc przede wszystkim techniczna charakterystyka wyrobu, zastosowane surowce, sposób wykonania, właściwości, zastosowanie.

W marketingu charakterystykę tę poszerza się o dodatkowe informacje i działania, które mogą mieć istotny wpływ na podejmowanie decyzji kupna. Będzie to więc cena, poziom jakości, opakowanie, firma produkująca, marka, znak handlowy, a także umiejętność prezentacji i sprzedaży towaru przez personel handlowy. Połączenie tych dwóch sfer stanowi produkt rzeczywisty. Nabywca postrzega towar całościowo, tj. jego istotę, ale z uwzględnieniem innych, istotnych dla niego, dodatkowych czynników.

Produkt rzeczywisty w koncepcji marketingowej poszerza się jeszcze dalej, dodając trzecią strefę, obejmującą czynniki motywujące dodatkowo do podjęcia decyzji kupna tego, a nie innego, porównywalnego towaru. Mogą nimi być: łatwa dostępność części zamiennych, sprawnie działająca sieć serwisu, okres i warunki gwarancji, kredyt itp. Są to więc czynniki oddalone już od samego „rdzenia” towaru w sensie fizycznym, ale istotne dla nabywcy i mogące mieć wpływ na jego zachowanie się na rynku. Połączenie tych trzech stref daje produkt poszerzony, będący przedmiotem zainteresowania nabywcy przy podejmowaniu decyzji kupna.

Podobne prace

Do góry