Ocena brak

TORCH - operacja 1942 r.

Autor /bobek Dodano /02.03.2011

Wstępną decyzję o przeprowadze­niu wielkiej operancji desantowej we Francuskiej Afryce Północnej podjęli prezydent Stanów Zjednoczonych Franklin D. Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill na konferencji w Wa­szyngtonie (22 grudnia 194l -14 stycznia 1942); ostateczna decy­zja zapadła w czerwcu 1942 r.

Miej­sce uderzenia było przedmiotem sporu między strategami brytyjski­mi, którzy opowiadali się za lądo­waniem na śródziemnomorskim wybrzeżu Algierii, a amerykański­mi, wskazującymi na atlantyckie wybrzeże Maroka. W wyniku kompromisu w lipcu 1942 r. zdecydowano się przeprowadzić inwazję w trzech miejscach: na Maroko miało uderzyć zgrupowa­nie amerykańskie (zachodnie) li­czące 35 tys. żołnierzy dowodzonych przez gen. George'a *Pattona, na Oran - zgrupowanie brytyjskie (środ­kowe) w składzie 33 tys. żołnierzy pod dowództwem gen. Lloyda Fre-dendalla, na Algier - zgrupowanie amerykańsko-brytyjskie (wscho­dnie) liczące 39 tys. żołnierzy pod dowództwem gen. Kennetha An­dersona.

Wsparcie morskie zapew­niały: zgrupowanie zachodnie -105 okrętów, w tym lotniskowiec Ranger, 4 lotniskowce eskortowe, 3 pancerniki, 7 krążowników, 38 niszczycieli, pod dowództwem kontradm. Henry'ego Hewitta; zgrupowanie środkowe - 100 okrę­tów, w tym 2 lotniskowce eskorto­we, 2 krążowniki, 13 niszczycieli, dowodzonych przez kontradm. T. Troubridge'a; zgrupowanie wschodnie - 93 okręty, w tym 3 lot­niskowce, 1 pancernik, 4 krążowni­ki, 1 monitor, 13 niszczycieli, do­wodzone przez kontradm. Borrou-gha.

Całością operacji dowodził gen. Dwight * Eisenhower. Siły francuskie w tym rejonie Afryki li­czyły ok. 100 tys. żołnierzy, ale do­wództwo alianckie nie spodziewało się większego oporu z ich strony. Konwoje liczące ok. 300 okrętów wyruszyły z portów brytyjskich między 22 a 27 października 1942 r. a 24 października z portów amerykańskich. Po północy 8 listo­pada wojska brytyjskie i amery­kańskie zaczęły lądować po obu stronach Algieru, napotykając sła­by opór wojsk francuskich. W Al­gierze niszczyciel Broke sforsował sieci grodzące wejście do portu i wysadził desant, który miał zapo­biec zniszczeniu urządzeń porto­wych; wkrótce przybyło tam 33 tys. żołnierzy. Na Oran uderzyły w pierwszej fa­li pododdziały amerykańskiej 10 i 1 dywizji piechoty oraz 1 dy­wizji pancernej (zgrupowanie środkowe); największe siły (29 tys. żołnierzy) skierowano na Arzew. W tym rejonie silny opór stawiły baterie fortów i francuskie okręty.

W rejonie Casablanki wojska ame­rykańskie uderzyły na Mehdię (część 9 dywizji piechoty), Fedalę (część 3 dywizji piechoty) i Safi (część 2 dywizji pancernej), napo­tykając silny opór wojsk i okrętów francuskich. W większości miejsc Francuzi przerwali walkę 9 listo­pada na rozkaz głównodowodzą­cego adm. Jeana *Darlana, który następnego dnia podpisał zawie­szenie broni. Zapoczątkowało to włączenie Francuskiej Afryki Pół­nocnej, a następnie Zachodniej do aktywnej walki przeciwko pań­stwom „osi".

Podobne prace

Do góry