Ocena brak

TIMOSZENKO SIEMION (1895-1970) - marszałek Związku Radzieckiego

Autor /edward Dodano /01.03.2011

Uczestnik I wojny światowej i woj­ny domowej, w 1920 r. podczas woj­ny polsko-bolszewickiej był dowód­cą 6 dywizji kawalerii 1 armii kon­nej, a we wrześniu 1939 r. dowodził Frontem Ukraińskim w agresji na Polskę. W drugim etapie wojny *radziecko-fińskiej w 1940 r. dowodził wojskami radzieckimi. Od maja 1940 r. był ludowym komisarzem obrony ZSRR i został awansowany do stopnia marszałka.

W czerwcu 1941 r. po niemieckiej agresji zo­stał - z racji zajmowania stanowiska komisarza obrony - przewodniczą­cym *Stawki i tytularnym naczel­nym dowódcą wojsk radzieckich (faktyczne dowództwo spoczywało w rękach Stalina). 10 lipca z rozka­zu Stalina wyruszył na front; został dowódcą Frontu Zachodniego. Do­wodzone przez niego wojska nie mogły powstrzymać uderzeń 55 dy­wizji niemieckich; spychane na wschód, straciły ok. 400 tys. żołnie­rzy i 4 ty s. czołgów.

We wrześniu 1941 r. objął dowodzenie Kie­runkiem Południowo-Zachodnim i wkrótce Frontem Południowo-Za­chodnim. W kwietniu 1942 r., w cza­sie mającej uprzedzić niemieckie uderzenie ofensywy na kierunku Charkowa, stracił 250 tys. żołnierzy; 23 lipca Stalin odwołał go do Mo­skwy, zapewne po to, aby ratować reputację marszałka.

Od październi­ka 1942 r. dowodził Frontem Stalin-gradzkim i później Frontem Pół-nocno-Zachodnim. Później jako przedstawiciel Kwatery Głównej Na­czelnego Dowództwa koordynował działania sztabów Leningradzkiego i Wołchowskiego, 2 i 3 Bałtyckiego, 2, 3 i 4 Frontu Ukraińskiego. Po woj­nie dowodził kolejno kilkoma okrę­gami wojskowymi.

Podobne prace

Do góry