Ocena brak

Tętnice nerki

Autor /dianka Dodano /12.01.2012

Naczynia nerek podobnie jak w wątrobie i w kościach stanowią strukturalne składniki narządu. Nerka włączona jest do wielkiego krwiobiegu i krew jest doprowadzana do niej bezpośrednio z aorty brzusznej przez t. nerkową (a. renalis). Test to tętnica bardzo silna o dużej średnicy  w stosunku do objętości narządu. Ze względu na asymetryczne położenie aorty i żyły głównej dolnej, do której uchodzą obie* żyły nerkowe, t. nerkowa prawa jest nieco dłuższa (około i cm) od lewej, odwrotnie niż żyły, z których lewa jest dłuższa od prawej; tutaj jednak różnica długości jest znacznie większa (około 3 cm).

T. nerkowa oddaje mniejsze gałązki boczne do nadnercza, moczowodu i do torebki tłuszczowej; gałązki te zespalają się z sąsiednimi naczyniami (tt. nadnerczowymi, lędźwiowymi, jądrowymi lub jajnikowymi), tak że krwiobieg nerki nie jest zamknięty. Przy wnęce t. nerkowa dzieli się na jedną lub parę gałęzi biegnących do przodu od mied-niczki nerkowej i jedną lub parę gałęzi biegnących ku tyłowi od niej; w miejscu podziału t. nerkowa «siedzi okrakiem na miedniczce. Ten typowy podział tętnic, którym towarzyszą naczynia żylne, ma znaczenie praktyczne przy otwieraniu miedniczki nerkowej; otwarcie to daje się przeprowadzić z brzegu bocznego nerki w kierunku wnęki na granicy przedniego i tylnego pola naczyń, bez przecięcia większych pni.

W zatoce gałęzie tętnicy nerkowej położone do przodu oraz do tyłu od miedniczki dzielą się zazwyczaj i w liczbie 4—5 z każdej strony wstępują w słupy nerkowe między piramidy, jako tt. międzypłatowe (aa. interlobares)

Na wysokości podstawy piramid tt. międzypłatowe zakręcają i dalej biegną nieco łukowato na podstawie piramidy. Ten krótki odcinek ma nazwę t. łukowatej (a. arci-formis). Są to tętnice końcowe nie łączące się z sąsiednimi, jak to czynią żyły łukowate, biegnące podobnie do arkad naczyniowych jelit. Z tt. łukowatych promienisto przez korę ku powierzchni nerki kierują się tzw. t t. międzyzrazikowe (aa. interlobulares), gdyż stanowią granice zrazików. Z tętnic międzyzrazikowych odchodzą naczynia doprowadzające (vasa afferentia) do kłębków, zaś naczynia odprowadzające (vasa efferentia), wychodzące z kłębków, dzieląc się na naczynia włosowate odżywiają korę oraz promienie rdzeniowe. Do sieci tej doprowadzają krew również tzw. tętniczki Ludwiga odchodzące bądź od naczyń doprowadzających przed ich wejściem do ciałek nerkowych, bądź bezpośrednio od tętnic międzyzrazikowych. Jeżeli z powodu zamknięcia się tętniczek doprowadzających poszczególne kłębki są wyłączone, wtedy zaopatrzenie sieci włosowatej powstałej z tętniczek odprowadzających odbywa się przez tętniczkiLudwiga.

Rdzeń piramid zaopatrują tzw. tętniczki proste, z których tętniczki prostewłaściwe (arteriolae rectae verae) znacznie mniej liczne odchodzą od tt. łukowatych  niiędzyzrazikowych, zaś tętniczki proste rzekome (arteńolae rectae spuriae) znacznie liczniejsze — od naczyń odprowadzających.

Z tętnic międzyzrazikowych poszczególne gałęzie (rami capsulares) dochodzą do powierzchni i w torebce włóknistej tworzą sieć naczyniową; ta sieć tętnicza otrzymuje również dopływy z torebki tłuszczowej.

Podobne prace

Do góry