Ocena brak

Tętnice końcowe

Autor /Karoline Dodano /18.01.2012

Zmniejszenie zawartości krwi w jakiejś okolicy ciała nazywamy niedokrwieniem miejscowym (anaemia localis), zwiększenie — przekrwieniem (hyper-oemia). Pod wpływem zimna występuje np. niedokrwienie skóry, pod wpływem ciepła —Jej przekrwienie.

Stałe niedokrwienie, które prowadzi do obumarcia danego obszaru, występuje J^1wczas, gdy zaopatrująca go tętnica główna zostanie podwiązana, a krążenie potężne jest niedostateczne. Niedokrwienie miejscowe może też nastąpić, jeżeli tętnica główna zaopatrująca dany obszar ulegnie zatkaniu przez zator (embolus). Wtenczas *»zar ten ulega martwicy, jeżeli nie jest dostatecznie zaopatrywany przez krążenie P°borzne i powstaje zawał (infarclus).

Jeżeli w stosunku do zapotrzebowania tkanki zespolenia są niedostatecznie rozwi-n*ęte, to naczynie główne stanowi wówczas tzw. tętnicę końcową. Tętnice końcowe rozgałęziają się drzewiasto , podczas kiedy inne rozprzestrzeniają się siatko-Jednak istnieją liczne formy pośrednie, a zespolenia włosowate zawsze występują, °c pod względem czynnościowym mogą być niewystarczające. Anatomia patologiczna opisuje zawały na podłożu tętnic końcowych przede wszystkim w śledzionie i nerce, również jednak w siatkówce, układzie nerwowym ośrodkowym oraz w sercu. Wypadnięcie takiej tętnicy końcowej odcina cały przez nią normalnie zaopatrywany obszar od prądu krwi.

O ile zaczopowanie tętnicy końcowej jest szkodliwe, o tyle w warunkach normalnych zaopatrywanie przez nią tkanki jest korzystne: tętnica końcowa bowiem przypuszczalnie może najściślej dozować potrzebną ilość krwi; doprowadza dokładnie tyle, ile to odpowiada tkance. Dlatego też tętnice końcowe znajdują się w najważniejszych narządach ustroju.

Podobne prace

Do góry