Ocena brak

TĘTNICE gruczołu tarczowego

Autor /calliee Dodano /17.01.2012

Wszystkie gruczoły o wydzielaniu wewnętrznym mają szczególnie obfite zaopatrzenie naczyniowe w porównaniu do gruczołów o wydzielaniu zewnętrznym. Dzięki temu możliwe jest szybkie oddawanie hormonu bez większego zagęszczenia w pęcherzykach.

Główne źródło zaopatrzenia tętniczego gruczołu tarczowego stanowią obustronne tętnice tarczowe górne (gałęzie tętnic szyjnych zewnętrznych) oraz tętnice tarczowe dolne (z tętnic podobojczykowych). Zaopatrują one przede wszystkim oba wielkie płaty boczne. Węziną — rozwojowo część starsza, choć znacznie mniejsza — nie otrzymuje większych, samodzielnych gałęzi, lecz przeważnie gałązki drobniejsze z naczyń płatów bocznych. Czasem tylko, choć niezbyt rzadko, do węziny dochodzi samodzielna, nieparzysta tętnica tarczowa najniższa, przeważnie gałąź pnia ramienno-głowowcgo lub łuku aorty.

Każda z głównych czterech tętnic tarczowych pod względem grubości odpowiada mniej więcej tętnicy promieniowej. Tarczyca jest znacznie silniej ukrwiona niż np. każda z obu nerek.

Tętnica tarczowa dolna, choć zwykle mniej więcej tej samej grubości co górna lub nieco tylko od niej silniejsza, jest mniej stała od górnej, która u człowieka występuje bardzo regularnie. W przypadkach endemicznego wola tętnica tarczowa dolna jest naczyniem większym i ważniejszym.

W związku ze znaczną przesuwainością gruczołu w kierunku pionowym wszystkie zaopatrujące go naczynia przebiegają łukowato; mają więc pewne długości zapasowe. Części te leżą w warstwach powięzi tarczowej i w zależności od położenia narządu albo górne, albo dolne naczynia wyprostowują się lub też odwrotnie — układają w esowate pętle zapasowe.

Podobne prace

Do góry