Ocena brak

Tętnica pośladkowa dolna

Autor /vanessahernandez Dodano /01.02.2012

Tętnica ta jest naczyniem nieznacznie tylko słabszym od poprzedniego (średnica około 4 mm); jest ona tylno-przyśrodkową gałęzią, jedną z dwóch końcowych odchodzących z przedniego pnia 1. biodrowej wewnętrznej. Zaopatruje ona głównie okolicę pośladkową.

Tętnica pośladkowa dolna rozpoczyna się w miednicy małej na różnym poziomie do przodu od m. gruszkowatego i splotu krzyżowego oraz przyśrodkowo i ku tyłowi od t. sromowej wewnętrznej. W znacznej większości przypadków (przeszło 50%) przechodzi ona między drugim a trzecim nerwem krzyżowym, rzadziej między pierwszym i drugim, a najrzadziej między trzecim i czwar-lym: następnie między m. gruszkowatym a m. guzicznym (i więzadłem krzyżowo-kolcowym) kieruje się do dolnej części otworu kulszowego większego i przez otwór podgruszkowy wychodzi z miednicy, i osiąga okolicę pośladkową.

Razem z t. pośladkową dolną przez otwór podgruszkowy przechodzą obie żyły towarzyszące oraz naczynia chłonne, a poza tym nerwy: pośladkowy dolny, skórny tylny uda i kulszowy, jak również naczynia sromowe wewnętrzne oraz n. sromowy. T. pośladkowa dolna leży zazwyczaj przyśrodkowo od n. kulszowego, między nim a t. sromową wewnętrzną.

W okolicy pośladkowej t. pośladkowa dolna zstępuje ku dołowi między guzem kulszowym a krętarzem wielkim w towarzystwie n. kulszowego i n. skórnego tylnego uda przykryta m. pośladkowym wielkim; kończy się ona, oddając swe gałęzie końcowe, pośladkową i udową.

W miednicy oddaje ona słabe gałęzie do splotu krzyżowego i do m. gruszkowatego; w okolicy pośladkowej również do m. gruszkowatego oraz gałąź wstępującą, która łączy się z gałęzią powierzchowną t. pośladkowej górnej i gałąź stawową dla tylno-dolnej strony stawu biodrowego.

1) Gałąź pośladkowa przeważnie słaba, bardzo krótka, rozgałęzia się na wewnętrznej powierzchni m. pośladkowego wielkiego, który zaopatruje.

2) Gałąź udowa albo zstępująca jest bardzo zmienna. Jest ona pozostałością układu pierwotnego, ponieważ u płodu t. pośladkowa dolna jest głównym naczyniem kończyny dolnej.

Gałąź udowa, silniejsza niż gałąź pośladkowa, biegnie w przedłużeniu t. pośladkowej dolnej ku dołowi przyśrodkowo od n. kulszowego, zstępując aż do górnej trzeciej części długości uda.

W przestrzeni między guzem kulszowym a krętarzem wielkim oddaje ona: a) długą i cienką gałązkę do n. kulszowego, tzw. t. towarzyszącą nerwowi kulszowemu (a. comitans n. ischiadici) ciągnącą się nieraz aż do dołu podkolanowcgo oraz b) silniejszą gałąź poprzeczną, tzw. gałąź krętarzową, która po skrzyżowaniu n. kulszowego kończy się w m. pośladkowym wielkim i średnim.

Gałąź udowa zaopatruje mięśnie tylnej strony miednicy oraz górne części zginaczy uda.

W swym stosunkowo długim przebiegu t. pośladkowa dolna licznie się zespala z sąsiednimi tętnicami: sromową wewnętrzną, pośladkową górną, zasłonową, przyśrodkową okalającą udo oraz przeszywającą pierwszą, a często i drugą.

W bardzo rzadkich przypadkach t. towarzysząca nerwowi kulszowemu jest silnym naczyniem, główną tętnicą części wolnej kończyny dolnej, tak jak u płazów, gadów i wielu ptaków. W tych przypadkach naczynie to, zwane wówczas t. kulszową (a. ischiadica), przedłuża się w t. podkolanową i wtedy dwie trzecie części dalsze kończyny dolnej czerpią krew z t. biodrowej wewnętrznej. Również u młodych zarodków ssaków t. kulszowa jest jeszcze głównym naczyniem części wolnej kończyny dolnej i dopiero w późniejszych okresach rozwoju zastępuje ją t. udowa. O zmianie tej powodowanej zmianą położenia miednicy, stwarzającą niekorzystne warunki dla prądu krwi w t. kulszowej.

Podobne prace

Do góry