Ocena brak

Teorie doboru treści kształcenia, zależności pomiędzy celami a treściami kształcenia

Autor /WalentyII Dodano /06.01.2012

Materializm dydaktyczny- twórca F.W.Doerpfeld. zasadniczym celem pracy, szkoły powinno być przekazanie uczniom jak największego zasobu wiadomości z możliwie różnych dziedzin nauki. Realizacja takiego programu zmusza nauczyciela do pośpiechu i powierzchowności pracy, a praca ucznia jest mało efektywna.

Formalizm dydaktyczny- pojawiła się pod koniec XVIII w. posługiwał się nią A. Schmid. Celem pracy, szkoły jest pogłębienie, rozszerzanie i uszlachetnianie zdolności i zainteresowań.

Utylitaryzm dydaktyczny- powstał na przełomie XIX i XX stulecia w USA. Tu istotnym czynnikiem w zakresie korelacji treści jest indywidualna i społeczna aktywność ucznia.

Teoria problemowo-kompleksowa – twórcą tej teorii był Bogdan Suchodolski. Główna jej teza głosi, że wykształcenie ogólne stanowi konieczny składnik wykształcenia zawodowego, ale treść nie może być wyznaczona wyłącznie potrzebami przyszłej pracy zawodowej. Wiedza powinna ułatwiać poznanie rzeczywistości. Należałoby wprowadzić zamiast dotychczasowego układu informacyjno- systematycznego problemowo- kompleksowy układ materiału nauczania.

Strukturalizm- terminem tym posłużył się Kazimierz Sośnicki próbując sprecyzować założenia dotyczące doboru i układu treści programowych szkoły socjalistycznej. Przesłanką wyjściową strukturalizmu było, iż programy nauczania są przeładowane materiałem a postulat redukcji materiału pozostaje w sprzeczności z rozwojem nauki. Dlatego należy budować programy odzwierciedlając system wiedzy zarówno poszczególnych dyscyplin jak i całokształt nauk.

Egzemplaryzm- teorię tą opracował w latach pięćdziesiątych zachodnio niemiecki dydaktyk M.Wagenschein a popularyzował Hans Schenerl. Zwolennicy tej teorii wychodzą z założenia, że bezwzględnie konieczna jest redukcja materiału nauczania przewidzianego w dotychczasowych programach dla różnych typów szkół.

Materializm funkcjonalny- teorię tą opracował Wincenty Okoń. Podkreśla on potrzebę opracowania teorii, która zapewniałaby uczniom zarówno wiedzę jak i umiejętności posługiwania się nią w procesie przekształcania rzeczywistości. U podstaw tej teorii musi się znaleźć założenie o integralnym związku poznania z działaniem. Trzeba umożliwić uczniom wykorzystywanie zdobytej wiedzy do przekształcania dostępnym im fragmentów rzeczywistości przyrodniczej, społecznej, a przede wszystkim sprzyjały kształtowaniu samodzielnego myślenia i działania, skłaniały do samokształcenia.

Teoria programowania dydaktycznego- rzecznicy tej teorii dużą wagę przywiązują do starannej analizy treści kształcenia w tym celu posługują się metodą tzw. Macierzy dydaktycznych.

Podobne prace

Do góry